Χλωδοβίκος ο Α’ (Chlodovechus ή Clovis)…..466 – 511 μ.Χ

στις

O Χλωδοβίκος ή Χλωδοβίχος Α’ γεννήθηκε το 466 στην Τουρναί του Βελγίου και πέθανε στο Παρίσι το 511 μ.Χ.

Ήταν γιός του Χιλδέριχου Α’ και της Μπασίνας (βασίλισσας της Θουριγγίας) και εγγονός του Μεροβαίου. Θεωρείται ως ο ιδρυτής της δυναστείας των Μεροβιγγείων και διετέλεσε βασιλέας των Σάλιων Φράγκων* από το 481 μέχρι το 511. Από το όνομά του προήλθε αργότερα το όνομα Λουδοβίκος.

*Oι Σάλιοι Φράγκοι ήταν Γερμανικό φύλο που αποτελούσε υποομάδα των Φράγκων (η άλλη υποομάδα ήταν οι Ριπουάριοι Φράγκοι).

Επί των ημερών του Χλωδοβίκου κατακτήθηκε τμήμα του Βελγίου και οι Φραγκικές κτήσεις επεκτάθηκαν μέχρι το βόρειο τμήμα της Γαλατίας με κύριο σημείο αναφοράς την πόλη Tournai (Βελγική πόλη 86 χλμ βορειοδυτικά των Βρυξελλών).

Ο Χλωδοβίκος διαδέχθηκε τον Χιλδέριχο το 481 και ταυτόχρονα επεδίωξε να ενώσει τους Σάλιους Φράγκους υπό την εξουσία του. Αντιμετώπισε τον Ρωμαίο στρατηγό Συάγριο ο οποίος υπερασπιζόταν την Ρωμαϊκή ιδέα στο βόρειο τμήμα της Γαλατίας που νικά στην μάχη της Soissons, την οποία και κάνει πρωτεύουσά του. Αυτή η νίκη του προσδίδει κύρος σε τέτοιο βαθμό ώστε ο βασιλιάς των Βησιγότθων, Αλάριχος Β’, δεν τολμά να αρνηθεί να παραδώσει τον Συάγριο, ο οποίος θανατώνεται.

Κατά τα επόμενα έτη, ο Χλωδοβίκος επιδιώκει να πάρει υπό την κατοχή του την περιοχή από την Meuse και Moselle μέχρι τον κάτω ρου του ποταμού Λίγηρα, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με συγγενείς του (τοπικοί άρχοντες). Προς τούτο υποστηρίζει τους Θουρίγγειους και Ριπουάριους Φράγκους και αντιμετωπίζει με επιτυχία τους Αλεμάνους που ήσαν οι πλέον επικίνδυνοι από όσους κατοικούσαν στην βάρβαρη Γαλατία, τους οποίους νικά το 496 στην μάχη του Tolbiac. Αυτή η νίκη καθιερώνει την ηγεμονία του στο βόρειο τμήμα της Γαλατίας.

Αλλά το κυριότερο επίτευγμά του ήταν η μετάβαση στον Καθολικισμό, κατόπιν επιρροής της συζύγου του Κλοτίλδης, η οποία ήταν Καθολική πριγκίπισσα της Βουργουνδίας. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρς, ο Χλωδοβίκος είχε αρνηθεί πεισματικά να υποκύψει στις παρακλήσεις της συζύγου του και τελικά υποσχέθηκε να ασπασθεί τη Xριστιανική πίστη, εφόσον ο Θεός του έδιδε την νίκη εναντίον των Αλεμάνων, σε μια περίοδο όπου φοβόταν ότι θα ηττάτο.

Η βάπτιση του Χλωδοβίκου
Η βάπτιση του Χλωδοβίκου

Το βάπτισμά του από τον επίσκοπο Ρεμί εορτάζεται λίγο μετά την αποφασιστική νίκη στις 25 Δεκεμβρίου 496 στη Ρεμς, μαζί με 3000 άνδρες του στρατού του, καθιστώντας τον πρωτοπόρο του Χριστιανισμού, όταν την ίδια χρονική περίοδο οι περισσότεροι βάρβαροι βασιλείς ήσαν Αρειανοί. Εξασφάλισε με αυτόν τον τρόπο την υποστήριξη του κλήρου, η οποία ήταν απαραίτητη για την κυριαρχία του και ενώνεται νε τον υπόλοιπο Γαλλο-Ρωμαϊκό πληθυσμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γρηγόριος της Τουρς (Γαλάτης ιστορικός και Χριστιανός επίσκοπος) τον ονομάζει προστάτη της Εκκλησίας συγκρίνοντάς τον με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.

Το 507 εκστρατεύει στην Βουργουνδία σε υποστήριξη του Βάνδαλου ηγεμόνα Godigisel ο οποίος ευρίσκετο σε διαμάχη με τον αδελφό του Gundobad και νικά στην μάχη της Ντιζόν, αλλά ο Gundobad διατηρεί τα προνόμιά του και τελικά οι δύο αντίπαλοι συμφιλιώνονται. Συνάπτουν μάλιστα συμμαχία εναντίον του βασιλέα των Βησιγότθων Αλάριχου Β’, τον οποίον νικούν και σκοτώνουν στην μάχη του Vouillé. Μετά από αυτήν την επιτυχία η οποία του απέφερε την Ακουιτανία, λαμβάνει τα διαπιστευτήρια του αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Αναστάσιου ως αναγνώριση της εξουσίας του.

Χάρτης Φραγκικού κράτους μετά τον θάνατο του Χλωδοβίκου.
Χάρτης Φραγκικού κράτους μετά τον θάνατο του Χλωδοβίκου.

Μετά την πτώση του βασιλείου των Βησιγότθων, ο Χλωδοβίκος εγκαταλείπει το Βέλγιο, όπου οι προκάτοχοί του είχαν αγωνιστεί και ζήσει επί έναν αιώνα για να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι, την νέα πρωτεύουσά του. Τελικά έγινε ο μοναδικός βασιλέας των Φράγκων, σκοτώνοντας κατά πάσα πιθανότητα τον παλαιό Ριπουαριανό βασιλέα, Sigebert και τον γιό του Chiodéric (περί το 509) ενώ οι υπόλοιποι Φραγκικοί πληθυσμοί αναγνωρίζουν οικειοθελώς ή μη την ηγεμονία του. Η τελευταία μεγάλη πράξη της βασιλείας του ήταν η συνεδρίαση στην Ορλεάνη το 511, ενός γενικού συμβουλίου, το οποίο αναδιοργάνωσε την Εκκλησία της Γαλατίας και παρά το γεγονός ότι παρέστησαν μόνο οι μισοί επίσκοποι από το Φραγκικό κράτος, εντούτοις ήταν το πρώτο γενικό συμβούλιο της Γαλλίας που σηματοδότησε την συμμαχία θρόνου και Εκκλησίας.

Όταν το 511 πέθανε ο Χλωδοβίκος, οι Φράγκοι ήσαν κυρίαρχοι της Γαλατίας, εκτός της Βουργουνδίας και η δυναστεία των Σάλιων ηγετών κυβέρνησε το «Έθνος των Φράγκων» επί δύο αιώνες. Το βασίλειό του μοιράσθηκαν οι τέσσερις γιοί του ο  Thierry, ο Clodomir, ο Childebert και ο Clotaire.

Βιβλιογραφία: Dictionary of history of France – 1988

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Ο/Η karavaki λέει:

    Συμφωνούμε στο πρώτο, γι αυτό και έγινε ο σχολιασμός.
    Μια διόρθωση σχετική με το σχόλιό μου: όπου «απαλείφεται» (ο αρειανισμός), διάβαζε «υποβαθμίζεται».
    Και μια διευκρίνιση: Η «Ρωμαιοποίηση» μέσα στο σχόλιο δεν αναφέρεται στην πρώτη Ρώμη. «Ρωμαιοποίηση» σημαίνει «ορθοδοξοποίηση» ή «καθολικοποίηση», δηλαδή «αναγνώριση της Κωνσταντινούπολης-Νέας Ρώμης» ως πολιτικού φορέα του ΕΝΟΣ Χριστιανισμού. Επειδή εύκολα παρεξηγούνται αυτές οι λέξεις, ξεκαθαρίζω και πάλι ότι η διεκδίκηση του τίτλου «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» δρομολογείται μέσω της διεκδίκησης του «γνήσιου» χριστιανισμού, που στην περίοδο του Clovis περνάει μέσα από την αναγνώριση του χριστιανισμού της Κωνσταντινούπολης. Αυτό είναι το σχέδιο, που ξεκινά μέσα από την δική του βάπτιση και θα ολοκληρωθεί μέσα σε 3 αιώνες.

    Όσο για τα «σαφή και αυταπόδεικτα» κίνητρα που γράφεις αγαπητέ Χείλωνα, ναι, είναι τόσο σαφή για ορισμένους, που το 1823 βλέπουν «αλλαγή» της βρετανικής πολιτικής, το 1825 βλέπουν «αλλαγή» της γαλλικής πολιτικής και το 1827 πανηγυρίζουν, επειδή η Δύση (!) βοήθησε τους ανήμπορους «Έλληνες, επαναστάτες κρυπτοκαρμπονάρους (!)» να νικήσουν τους Οθωμανούς (!) και να δημιουργήσουν επιτέλους το δυτικόμορφο κράτος, που παρολίγο να «καταστρέψει» ο Καποδίστριας με την ξεροκεφαλιά του. Όλοι αυτοί βέβαια (ιστορικοί και μη) έπαθαν αστιγματισμό μπροστά στο «Εν τούτω νίκα» του Αλ. Υψηλάντη, επικρότησαν την μετονομασία της -νεκρής μετά το 1453- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε «Βυζάντιο», προσπέρασαν την μετονομασία των Ρωμαίων της Κωνσταντινούπολης σε «Γραικούς» (δηλαδή αιρετικούς χριστιανούς, πλην, Έλληνες) από τον Καρλομάγνο.

    Με δεδομένο λοιπόν το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κ. Καραμανλή (βραβείο Καρλομάγνου 1978) και με αφορμή την παρούσα ανάρτηση, αναρωτήθηκα πόσο πραγματικά απέχει, η βάπτιση του «Κλόβις» από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που δεκαπέντε αιώνες μετά ζητά η «Μέρκελ» (βραβείο Καρλομάγνου 2008) προκειμένου να γίνει η Ελλάδα «ένα κανονικό Δυτικό κράτος». Πόσο;

    Μου αρέσει!

    1. Ο/Η Xείλων λέει:

      Όποιος έχει «συμμάχους» δεν είναι και πολύ ελεύθερος. (Χάρυ Τρούμαν)

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η karavaki λέει:

    Η φράση «μετάβαση στον Καθολικισμό», σε συνδυασμό με την κατά πολύ μεταγενέστερη εικονογράφηση της βάπτισης του Clovis δείχνουν ότι το γνωστό χριστιανικό «Σχίσμα» προηγείται κατά πολύ της πλήρους εμφάνισής του και ότι ο «Καθολικισμός» του τότε είναι αυτό που νοείται και σήμερα με τον ίδιο όρο. Αυτό βολεύει ιδιαίτερα μια επιφανειακή θεώρηση του «Καθολικισμού» έναντι της «Ορθοδοξίας», όπου απαλείφεται και η ιστορική παράμετρος του Αρειανισμού. Στην περίπτωση αυτή, δηλαδή, η φράση θα μπορούσε να είχε γραφεί «μετάβαση στην Ορθοδοξία» που θα είχε αντίστοιχο περίπου εννοιολογικό λάθος, αλλά και κάποια αλήθεια επί της ουσίας. Δεν γίνεται δηλαδή σαφές στο κείμενο ότι «Καθολική Εκκλησία» είναι η μόνη (τότε) χριστιανική Εκκλησία που είχε διατυπωθεί στο Σύμβολο της Πίστεως από την Β’ Οικουμενική Σύνοδο (Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν ομολογώ έν βάπτισμα…)

    Από την άλλη, η βάπτιση του Clovis όντως παραπέμπει σε αυτό που θα ολοκληρωθεί λίγους αιώνες αργότερα, όταν τους Μεροβίγγειους διαδεχθούν οι Καρολίδες, άρα το προωθούμενο σχέδιο δεν είναι άλλο από την «νόμιμη» διεκδίκηση της «Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» μέσα από την σύγκρουση του «ελληνικού» με τον «φραγκικό» χριστιανισμό. Υποστηρίχθηκε εκ των υστέρων ότι η «Καθολική» Εκκλησία στην οποία δήλωσε πίστη ο Κλόβις ήταν το εκ των υστέρων γνωστό «καθολικό δόγμα» της Ρώμης. Όμως το καθολικό δόγμα της Ρώμης δεν είναι «παπικό» αλλά «φραγκικό», κάτι που επίσης δεν είναι ευρέως γνωστό, με αποτέλεσμα την περαιτέρω σύγχυση. Ενώ «καθολικός» σημαίνει «ένας και καθ’ ολοκληρίαν» αργότερα υποστηρίχθηκε ότι «καθολικός» από την εποχή του Κλόβις σήμαινε πάλι «ένας και καθ’ ολοκληρίαν», ΧΩΡΙΣ όμως τον χριστιανισμό της Κων/πολης που πήρε για την Δύση μια θέση …»αρειανισμού» δηλαδή «αιρετικού χριστιανισμού» (εξ ου και το «αυτοκρατορία των Γραικών»). Το «χριστιανικό όλον» δηλαδή για την Δύση έγινε η «Ρώμη» (!), με αποτέλεσμα ο σημερινός δυτικός να αγνοεί ακόμα περισσότερο και από τον παραπληροφορημένο, μέσω του Σχολείου, Έλληνα ποιος αποσχίσθηκε από ποιον και γιατί. Συνεπώς, η βάπτιση του Κλόβις συνιστά την προσπάθεια «ρωμαιοποίησής» του, αφού, ως γνωστό, τα κάστρα πέφτουν ευκολότερα όταν ο απ’ έξω πόλεμος συνδυαστεί με πόλεμο από μέσα.

    Τι επιδιώκεται να σημαίνει σήμερα η «καθολικότητα»; Προεκτείνοντας, βλέπε εκτός από Καρλομάγνο και τα θέματα σταυροφορίες, τράπεζες, τάγμα Ιησουϊτών, τεκτονισμός, διαφωτισμός… Ευρωπαϊκή Ένωση που «καθολικοποιεί» μέσω του ευρώ, «ψάχνει» την «ανεκτικότητα» και διώκει τον χριστιανισμό για χάρη της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης».

    Μου αρέσει!

    1. Ο/Η Xείλων λέει:

      Εύστοχο σχόλιο.

      Η φράση «μετάβαση στον Καθολικισμό» έχει περισσότερο τοπολογική έννοια λόγω της περιοχής στην οποία δραστηριοποιήθηκε ο Χλωδοβίκος.

      Όσον αφορά στην αντιπαλότητα του Καθολικισμού έναντι της Ορθοδοξίας συμφωνώ, καθότι τα ιστορικά κίνητρα είναι σαφή και αυταπόδεικτα.

      Μου αρέσει!

Τα σχόλια έχουν κλείσει.