εξώφυλλο:  Πορτρέτο του Φρέντερικ Σιμμς από τον φον Μαρκ Μιλμπανκε του 1927 πηγή Wikipedia

copyright © γράφει ο Δημήτριος Σχορτσανίτης

Εισαγωγή

Ο Βρετανός εφευρέτης Φρέντερικ Ρίτσαρντ Σιμμς (Frederick Richard Simms) (12/8/1863 έως 22/4/1944) είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, αποτελώντας όμως έναν από τους πρώτους πρωτοπόρους της ενσωμάτωσης και του συνδυασμού των νέων τεχνολογιών της εποχής του για την επίτευξη της κινητικότητας στο πεδίο της μάχης. Οι πιο γνωστές εφευρέσεις αφορούσαν την τετράτροχη εξοπλισμένη με πολυβόλο μοτοσικλέτα, το θωρακισμένο βοηθητικό σιδηροδρομικό όχημα, το θωρακισμένο τροχοφόρο όχημα και την τηλεκατευθυνόμενη τορπίλη. Οι εφευρέσεις αυτές αν και θεωρήθηκαν πρωτοπόρες, δεν απέκτησαν ιδιαίτερης προσοχής από την στρατιωτική και πολιτική ιεραρχία. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί παράδοξο, καθώς το πολυβόλο και το αυτοκίνητο αποτελούσαν ένα καινούριο και σπάνιο θέαμα στις αρχές του 20^ου αιώνα, ενώ οι όροι «τεθωρακισμένο όχημα» και «άρμα μάχης» δεν υφίστανται και θα εμφανίζονταν πάνω μια δεκαετία αργότερα. Επιπρόσθετα οι τακτικές του πολέμου της εποχής βασίζονταν ακόμα στα διδάγματα των Ναπολεόντειων Πολέμων, ενώ έπρεπε να μεσολαβήσει το αδιέξοδο του πολέμου των χαρακωμάτων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να αλλάξουν και ο μηχανοκίνητος πόλεμος να έρθει στο προσκήνιο.

Πρώτα χρόνια

Ο Φρέντερικ Ρίτσαρντ Σιμμς γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1863, από Βρετανό πατέρα και Γερμανίδα μητέρα στο Αμβούργο της Γερμανίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, ο Σίμς γνώρισε και συνδέθηκε με φιλική σχέση με τον Γερμανό μηχανικό, βιομηχανικό σχεδιαστή και βιομήχανο Γκοτλιμπ Ντάιμλερ (Gottlieb Daimler) ιδρυτή της εταιρείας Daimler – Motoren – Gesellschaft (DMG), που αργότερα εξελίχθηκε στη Mercedes-Benz. Το 1890 ο Σιμμς αγόρασε τα βρετανικά δικαιώματα εκμετάλλευσης του κινητήρα Daimler και έγινε επίσημος αντιπρόσωπος της εταιρείας στο Ηνωμένο Βασίλειο μετακομίζοντας στο Λονδίνο. Τον επόμενο χρόνο ο Σίμμς ίδρυσε την εταιρεία ο Daimler Motor Syndicate Ltd. στο Λονδίνο, η οποία το 1895 εξελίχθηκε στην πρώτη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία την Daimler Motor Company Limited. Λόγω των ευρύτερων γνώσεων του στον τομέα της αυτοκίνησης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του της Βασιλικής Λέσχης Αυτοκινήτου (Royal Automobile Club of Great Britain). Ο Σίμμς αντιλαμβανόμενος τις δυνατότητες της μηχανοκίνησης τον Ιανουάριο του 1898 υπέβαλε μια στρατιωτική πατέντα με τίτλο «Βελτιώσεις στη θωράκιση και προστασία επιφανειών έναντι της δράσης βλημάτων», στην οποία γίνονταν προτάσεις για την ενίσχυση των θωρακίσεων έναντι μικρών κυρίως βλημάτων, με γνώμονα η θωράκιση αυτή να τοποθετηθεί μελλοντικά σε οχήματα, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να πειραματίζεται με την δημιουργία των πρώτων τεθωρακισμένων οχημάτων.

Το Μηχανοκίνητο Αναγνωριστικό Τετράκυκλο (Motor Scout Quadricycle)

Η εισαγωγή στην παραγωγή ενός νέου μικρότερου βάρους πολυβόλου του «light Maxim» έδωσε την ιδέα στον Σιμμς να προσπαθήσει να το κάνει κινητό. Αν και η στρατιωτική πατέντα του δεν γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση στους στρατιωτικούς κύκλους, ο Σιμμς δεν απογοητεύτηκε και επηρεασμένος από τα σχέδια του Έντουαρντ Πέννινγκτον ξεκίνησε να σχεδιάζει ένα στρατιωτικό όχημα. Το πρώτο σχέδιο που παρουσίασε ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1899 αποτελώντας ένα μικρό αναγνωριστικό όχημα. Το σχέδιο βασίστηκε στην τοποθέτηση του «light Maxim» σε ένα φτηνό τετράτροχο μοτοποδήλατο της γαλλικής εταιρείας Ντε Ντιον Μπουτον (De Dion-Bouton). Με την εφεύρεση να κατοχυρώνεται επίσημα με πατέντα με τίτλο «Αναγνωριστικό Όχημα του Σιμμς (Simms Motor Scout)».

Το πλαίσιο του οχήματος παρότι είχε πετάλια, διέθετε έναν μικρό κινητήρα 1,5 ίππων που κινούσε τους πίσω τροχούς μέσω αλυσίδας. Η αυτονομία του οχήματος ήταν 193 χιλιόμετρα με μονό ρεζερβουάρ ή 386 χιλιόμετρα με διπλό ρεζερβουάρ, ενώ η μέγιστη ταχύτητα ανερχόταν στα 18 μίλια την ώρα (29 χιλιόμετρα την ώρα). Οι τροχοί του οχήματος παρέμεναν συμβατικοί ελαστικοί και όχι θωρακισμένοι.

Ο οπλισμός του οχήματος αποτελούνταν από το πολυβόλο Maxim Mk IV διαμετρήματος 0,303 ιντσών τοποθετημένο πίσω από μια μικρή αλεξίσφαιρη ασπίδα. Κάτω από το πολυβόλο και ανάμεσα στους εμπρόσθιους τροχούς υπήρχε αποθηκευτικός χώρος για την μεταφορά 1.000 φυσιγγίων. Ο οδηγός μπορούσε να χρησιμοποιήσει το πολυβόλο, καθώς το όπλο δεν εμπόδιζε το οπτικό του πεδίο, ενώ εφόσον παρουσιαζόταν ανάγκη η βάση στήριξης του όπλου μπορούσε να αποσπαστεί από το όχημα και το πολυβόλο να στηθεί στο έδαφος. Με την αφαίρεση της βάσης στήριξης του πολυβόλου και των πυρομαχικών, το όχημα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την μεταφορά τραυματιών ή επιπλέον εφοδίων.

Παρά το γεγονός ότι ο Σιμμς κατασκεύασε ένα πλήρως λειτουργικό πρωτότυπο, το όχημα του δεν γνώρισε αποδοχής αποκτώντας κάποιο στρατιωτικό συμβόλαιο. Η τύχη του θωρακισμένου τετράτροχου προτύπου δεν είναι γνώστη, αλλά πιθανότατα αποσυναρμολογήθηκε και πουλήθηκε ξανά ως απλό τετράτροχο ποδήλατο.

Το Θωρακισμένο Τροχαίο Όχημα (Armored Draisine)

Στα τέλη του 1899 με τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς να βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Σίμμς έχοντας μόλις ολοκληρώσει το πείραμά του με το μηχανοκίνητο αναγνωριστικό τετράτροχο έστρεψε το ενδιαφέρον του στο να βοηθήσει τον βρετανικό στρατό, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα από τον ανταρτοπόλεμο που εφάρμοζαν οι Μπόερς, ιδίως στις γραμμές συγκοινωνιών και εφοδιασμού του. Η Βρετανία είχε εισέλθει στον πόλεμο ανεπαρκώς προετοιμασμένη για το είδος του αγώνα που θα αντιμετώπιζε, καθώς ο εξαιρετικά ευκίνητος εχθρός (οι Μπόερς) μπορούσε να μετακινηθεί στις τεράστιες εδαφικές εκτάσεις, χωρίς οι Βρετανοί να μπορούν να περιορίσουν να ελέγξουν τις κινήσεις του, χτυπώντας τα βρετανικά μετόπισθεν. Τελικά ο βρετανικός στρατός για να μπορέσει να ελέγξει τις περιοχές κατασκεύασε μακριές γραμμές οχυρώσεων τοποθετώντας φυλάκια και σημεία ελέγχου. Την περίοδο αυτή ο Σιμμς έσπευσε να παρουσιάσει τη νέα του εφεύρεση ένα θωρακισμένο σιδηροδρομικό όχημα (draisine)[i] για την εκτέλεση περιπολιών στις γραμμές των τρένων.

Το όχημα που σχεδίασε ο Σιμμς προοριζόταν να μεταφέρει ένα πολυβόλο διαθέτοντας ένα μικρό πλήρωμα τεσσάρων ατόμων (πιθανώς οδηγός, μηχανικός, πολυβολητής και παρατηρητής). Το πλαίσιο του οχήματος έμοιαζε με στρογγυλεμένη «μπανιέρα», έχοντας θωρακισμένο περίβλημα, πιθανότατα από ατσάλι πάχους 6 χιλιοστών. Το όχημα ήταν ανοιχτό από πάνω φέροντας ένα πολυβόλο Maxim Mk IV διαμετρήματος 0,303 ιντσών με την ίδια βάση και ασπίδα που ο Σιμμς είχε χρησιμοποιήσει στο αναγνωριστικό τετράτροχο όχημα του. Το όχημα κινούνταν πάνω σε τέσσερις σιδηροδρομικούς τροχούς διαθέτοντας έναν μικρό υδρόψυκτο κινητήρα 7 ίππων συνδεδεμένο με κιβώτιο τριών ταχυτήτων της γαλλικής εταιρίας Πανάρ (Panhard). H μέγιστη ταχύτητα του οχήματος ήταν εντυπωσιακή για την εποχή φτάνοντας τα 30 μίλια την ώρα (48 χιλιόμετρα την ώρα).

Κατά την παρουσίαση του οχήματος του στην βρετανική στρατιωτική ηγεσία, ο Σιμμς είχε δηλώσει ότι φανταζόταν το όχημα αυτό να λειτουργεί ως αναγνωριστικό περιπολικό, το οποίο θα περιπολούσε στις γραμμές του σιδηροδρόμου αποτρέποντας επιδρομές. Ο Σιμμς παρουσίασε και σχέδια για την κατασκευή ενός επιμηκυμένου οχήματος με ενισχυμένο εξοπλισμό, ο οποίος περιλάμβανε ένα πυροβόλο τύπου «pom-pom» της μιας λίβρας, και έναν προβολέα αναζήτησης (searchlight).

Παρά τις καλές προθέσεις του Σιμμς το όχημα του δεν επηρέασε ούτε τον Πόλεμο των Μπόερς, ούτε κάποια άλλη σύγκρουση. Η τύχη του θωρακισμένου σιδηροδρομικού οχήματος δεν είναι γνώστη, ο Σιμμς δεν κατέθεσε κάποια πατέντα, ούτε έλαβε κάποια παραγγελία για αυτό. Φωτογραφίες της εποχής δείχνουν το όχημα να εκτελεί δοκιμές στη σιδηροδρομική γραμμή του ποταμού Μεντγουέι, ενώ υφίσταται η φήμη ότι το όχημα αργότερα στάλθηκε στο Ναϊρόμπι της Κένυας (την εποχή εκείνη άνηκε στο Βρετανικό Προτεκτοράτο της Ανατολικής Αφρικής), για την προστασία και επιτήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου κατά την εξέγερση των Νάντι (1895 – 1905), οι οποίοι αντιστάθηκαν στη βρετανική κατασκευή του σιδηροδρόμου Ουγκάντας και στη δέσμευση γαιών.

To Πολεμικό Όχημα του Σιμμς (War Car)

Το πολεμικό όχημα του Σιμμς αποτελεί το μεγαλύτερο έργο και την κληρονομιά του Φρέντεροκ Σιμμς, στην οποία βασίστηκε η δημιουργία των σύγχρονων τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης. Ο Σίμμς μετά την υποβολή της πατέντας του «Βελτιώσεις στη θωράκιση και προστασία επιφανειών έναντι της δράσης βλημάτων» ξεκίνησε να οραματίζεται και να σχεδιάζει την δημιουργία ενός τεθωρακισμένου οχήματος μάχης. Μέσα σε χρονικό διάστημα τριών μηνών, ο Σιμμς υπέβαλε τον Μάρτιο του 1898 νέα αίτηση για καταχώρηση για πατέντα με τίτλο «Μηχανοκίνητο όχημα για χρήση σε πολεμικές επιχειρήσεις». Το σχέδιο αφορούσε την προσθήκη θωράκισης και πολυβόλων σε φορτηγό Daimler που κατασκευάζονταν στη Βρετανία κατόπιν αδείας από την Simms Motor Company. Τον Ιούλιο του 1899 ο Σιμμς ξεκίνησε υπομονετικά να εργάζεται και να πειραματίζεται για την δημιουργία του οχήματος του καταφέρνοντας, μετά από δύο χρόνια και 9 μήνες, να παρουσιάσει τον Απρίλιο του 1902 στην μεγάλη έκθεση αυτοκινήτου στο Crystal Palace του Λονδίνου το πρώτο τεθωρακισμένο όχημα στον κόσμο, προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως στον ξένο τύπο της εποχής. Το σχέδιο σύμφωνα με αναφορές του βρετανικού περιοδικού «Army and Navy Magazine» του Απριλίου του 1902 περιλάμβανε τη τοποθέτηση θωράκισης και οπλισμού σε φορτηγό από την εταιρεία «Vickers & Sons», ως διαφήμιση για τα πολυβόλα Maxim και το πυροβόλο τύπου «pom-pom», τα οποία η εταιρεία κατασκεύαζε και εξόπλιζαν το θωρακισμένο όχημα.

Το όχημα που παρουσίασε στην έκθεση αυτοκινήτου ο Σιμμς βασίστηκε σε ένα βενζινοκίνητο τετράτροχο φορτηγό εξοπλισμένο με θωράκιση πάχους 6 χιλιοστών κατασκευασμένη από ατσάλι από την εταιρεία Vickers. Το όχημα διέθετε ξύλινους τροχούς ενισχυμένους με σιδερένια στεφάνια για αύξηση της αντοχής, οι μπροστινοί τροχοί είχαν διάμετρο 1,2 μέτρα και πλάτος 15 εκατοστά, ενώ οι πίσω τροχοί διέθεταν μικρότερη διάμετρο και πλάτος 0,9 μέτρα και 9 εκατοστά. Για επιπλέον προστασία ο Σιμμς είχε προβλέψει την κατασκευή και τοποθέτηση αλυσίδων ή θωρακισμένων κουρτινών γύρω από τους τροχούς. Ο κινητήρας του οχήματος ήταν ο τετρακύλινδρος Καννσταττ (Cannstatt) της εταιρείας Daimler, των 16 ίππων, ο οποίος τροφοδοτούνταν με βενζίνη ή κηροζίνη. Μερικές δημοσιεύσεις του 1907 αναφέρουν ότι στο όχημα τοποθετήθηκε ένα ειδικά τροποποιημένος κινητήρας των 20 ίππων. Η διεύθυνση βασιζόταν σε κιβώτιο ταχυτήτων τεσσάρων σχέσεων (τύπου Καννσταττ), το οποίο μετέφερε την κίνηση στους οπίσθιους τροχούς επιτρέποντας ταχύτητες 1,5 – 3 – 5 – 9 μιλίων την ώρα (από 2,4 έως 14,5 χιλιόμετρα την ώρα) ανάλογα με τη σχέση, ενώ η μέγιστη εμβέλεια του ανερχόταν στα 200 μίλια (322 χιλιόμετρα). Το όχημα δεν διέθετε ταχύτητα για όπισθεν, καθώς ο κινητήρας της εποχής μπορούσε να μεταδώσει την κίνηση και προς τις δύο κατευθύνσεις. Επιπρόσθετα το όχημα διέθετε ειδικό ποδόπληκτρο επιταχυντή για την έκχυσή μεγαλύτερης ποσότητας καυσίμων, με την ταχύτητα να ανέρχεται στα 25 μίλια την ώρα (40 χιλιόμετρα την ώρα) για μικρό όμως χρονικό διάστημα και με κίνδυνο φθοράς του κινητήρα, λόγω υπερθέρμανσης του. Το όχημα διέθεσε δύο συστήματα φρένων ένα με ποδόπληκτρο και ένα με μοχλό, ενώ για την πλήρη ακινητοποίηση του οχήματος απαιτούνταν απόσταση ίση με 8 γιάρδες (7,3 μέτρα), όταν αυτό κινούταν με πλήρη ταχύτητα.

Το όχημα διέθετε πυραμιδοειδές σχήμα παρόμοιο με πούρο με σκληρές κοπτικές ακμές (τριγωνικές αιχμές), καθώς ο Σιμμς είχε οραματιστεί το όχημα του να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολιορκητικός κριός εναντίον ελαφρών οχυρώσεων, κτιρίων και πλήθους παρόμοιων στόχων. Το όχημα ήταν εξοπλισμένο με γεννήτρια για την παροχή φωτισμού με προβολείς, και την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο εξωτερικό περίβλημα, ώστε να προκαλεί ηλεκτροπληξία σε όποιον προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στο όχημα. Ως επιπρόσθετο μέτρο ασφαλείας για την αποτροπή κατάληψης του οχήματος, ο Σιμμς είχε μεριμνήσει το εξωτερικό περίβλημα του να διαθέτει κυλινδρικές ακίδες.

Υπεύθυνος για τον χειρισμό του οχήματος ήταν ο οδηγός, ο οποίος σε αντίθεση με τα φορτηγά της εποχής καθόταν στο κέντρο του οχήματος και προς τα δεξία σε απόσταση περίπου 4,3 μέτρων από κάθε άκρο, διαθέτοντας περιορισμένη ορατότητα. Αρχικά το σχέδιο του οχήματος προέβλεπε την τοποθέτηση του οπλισμού σε δύο θωρακισμένους πυργίσκους στο εμπρόσθιο και στο οπίσθιο μέρος και την χρησιμοποίηση καθρέπτη σε κοντάρι ή περισκοπίου για την διεύθυνση του οχήματος από τον οδηγό, όταν όμως ο Σιμμς αντιλήφθηκε ότι η ιδέα του δεν μπορούσε να υλοποιηθεί προχώρησε στην κατάργηση των δύο πυργίσκων. Εκτός από τον οδηγό το πλήρωμα του οχήματος πλαισιωνόταν από δύο πυροβολητές για τον χειρισμό των δύο πολυβόλων Maxim των 0,303 ιντσών με συνολική αναχορηγία τα 10.000 φυσίγγια, ενώ εναλλακτικά ήταν επιφορτισμένοι με την υπηρέτηση ενός πυροβόλου τύπου «pom – pom». Το όχημα μπορούσε να μεταφέρει επιπλέον μια ομάδα πεζικού των οκτώ ατόμων, ενώ υπήρχε πρόβλεψη για την τοποθέτηση δύο επιπλέον πλευρικών πολυβόλων, τα οποία θα χειρίζονταν το επιπλέον προσωπικό.

To θωρακισμένο όχημα του Σιμμς διαφημιζόταν ως κατάλληλο τόσο για αμυντικές όσο και επιθετικές επιχειρήσεις. Οι κυριότερες αποστολές, που με βάση τον Σιμμς, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το όχημα του αφορούσαν:

α.       Την εκτέλεση αποστολών αναγνώρισης και υποστήριξης των φιλιών τμημάτων τόσο στην άμυνα των βρετανικών ακτών, όσο και στην κάλυψη ζωτικών εγκαταστάσεων που απειλούνταν από τα επαναστατικά αντιαποικιοκρατικά κινήματα.

β.       Την καταστολή ταραχών κυρίως εντός των αστικών ιστών με προεξέχουσα την πιθανή χρησιμοποίηση του οχήματος για την αντιμετώπιση των επαναστάσεων στην Ιρλανδία

γ.       Την χρησιμοποίηση του οχήματος κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις για την υποστήριξη του προελαύνοντος πεζικού με πυρά είτε για την μεταφορά ανδρών και εφοδίων. (φορτίο έως 12 τόνους κατά δήλωση του ιδίου του Σιμμς).

Παρά τις θετικές κριτικές του βρετανικού, αλλά και διεθνούς τύπου που αποκόμισε το όχημα στην έκθεση αυτοκινήτου του Crystal Palace, το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου δεν ενδιαφέρθηκε να εξετάσει περαιτέρω το όχημα αναζητώντας τρόπους εισαγωγής του σε υπηρεσία, καθώς θεωρήθηκε μια μοντέρνα καινοτομία, η οποία δεν μπορούσε να αντικαταστήσει τον ρόλο του ιππικού. Η έλλειψη παραγγελιών και το σημαντικό κόστος συντήρησης του οχήματος ανάγκασε τον Σιμμς να εγκαταλείψει το σχέδιο, ενώ το μοναδικό πρωτότυπο διαλύθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Παρά το γεγονός αυτό το τεθωρακισμένο του Σιμμς αποτέλεσε την έμπνευση των σχεδιαστών των πρώτων τεθωρακισμένων οχημάτων και των αρμάτων μάχης του 20^ου αιώνα.

Η Χερσαία Τορπίλη του Σιμμς (Simms land torpedo)

Η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανέδειξε την αδυναμία του ιππικού να μπορέσει να διαδραματίσει έναν αποφασιστικό ρόλο στον πόλεμο που διεξαγόταν εντός των χαρακωμάτων, φέρνοντας στο ξανά στο προσκήνιο την χρήση θωρακισμένων οχημάτων. Τον Φεβρουάριο του 1915 ιδρύθηκε στην Μεγάλη Βρετανία η επιτροπή κατασκευή θωρηκτών στεριάς (Landship Committee) υπό τον Πρώτο Λόρδο του Βρετανικού Ναυαρχείο Γουίνστον Τσόρτσιλ, έχοντας ως σκοπό την ανάπτυξη θωρακισμένων οχημάτων μάχης για το Δυτικό Μέτωπο. Αν και δεν αποτέλεσε μέλος της επιτροπής λόγο της καταγωγής του, ο Σιμμς εκμεταλλεύτηκε την εμπειρίας του στην κατασκευή θωρακισμένων οχημάτων και μόλις λίγους μετά, έσπευσε να υποβάλει ανεξάρτητα ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με τον αθώο τίτλο «Βελτιώσεις σε μηχανοκίνητα οχήματα».

Η νέα ευρεσιτεχνία σε αντίθεση με τα προηγούμενα σχέδια του βασίζονταν στην κίνηση με ερπύστριες προώθησης αντί για τροχούς των προηγούμενων σχεδίων του. Το όχημα χαρακτηρίζονταν ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του, καθώς διέθετε ένα από τα πρώτα συστήματα τηλεχειρισμού, χωρίς την ανάγκη ύπαρξης οδηγού για να το κατευθύνει, με τον χειριστή να βρίσκεται σε προστατευμένη θέση σε ικανή απόσταση από το όχημα. Καθώς το όχημα δεν διέθετε πλήρωμα, ήταν εξοπλισμένο με μια τεράστια εκρηκτική γόμωση στο μπροστινό του μέρος, η οποία μπορούσε να ενεργοποιηθεί είτε ηλεκτρικά είτε με την πρόσκρουση του στις εχθρικές οχυρώσεις. Το πάχος της θωράκισης δεν αναφερόταν στο σχέδιο, αλλά το όχημα προβλεπόταν να φέρει στο εμπρόσθιο μέρος του θωρακισμένη δεξαμενή βενζίνης ανθεκτική έναντι τροχιοδεικτικών βλημάτων πολυβόλου.

Η κίνηση του οχήματος βασίζονταν, όπως και στα προηγούμενα μοντέλα του Σιμμς σε βενζινοκινητήρα, ο οποίος μετέδιδε μηχανικά την κίνηση σε ζεύγος ερπυστριών. Η διεύθυνση του οχήματος δεν γινόταν μηχανικά, αλλά ηλεκτρικά με τη χρήση πρότυπων ηλεκτρομαγνητικών φρένων που είχε αναπτύξει ο Σιμμς, τα οποία μετέφεραν τις εντολές του χειριστή μέσω ισχυρών καλωδίων που ήταν προσαρμοσμένα σε εκτυλίκτριες στο πίσω μέρος του οχήματος. Λόγω μεγάλων αναγκών παροχής ηλεκτρικής ισχύος, το όχημα διέθετε ένα ισχυρό  για την εποχή του ηλεκτρικό δυναμό στο εμπρόσθιο τμήμα του συνδεδεμένο με τον κινητήρα, ικανό να παράγει αρκετή ισχύ για τον χειρισμό του και την τροφοδότηση των ισχυρών ηλεκτρικών λαμπτήρων που χρησιμοποιούνταν για την παρακολούθηση της κίνησης του ημέρα και νύχτα.

Με βάση τα χαρακτηριστικά του το νέο όχημα δεν αναφέρετε στην βιβλιογραφία ως άρμα μάχης αλλά ως χερσαία τορπίλη. Το όχημα σαν σχεδίαση παρουσιαζόταν ιδιαίτερα ελκυστικό με κυριότερο πλεονέκτημα του την μη έκθεση του πληρώματος τους στα εχθρικά πυρά, παρόλο το γεγονός αυτό, το όχημα αντιμετώπιζε μια σειρά σοβαρών τεχνολογικών δυσκολιών και προβλημάτων με κυριότερα:

α.       Το πρωτοποριακό σύστημα ηλεκτρικής κατεύθυνσης, το οποίο δεν είχε τελειοποιηθεί και αναμενόταν να παρουσιάσει προβλήματα στο υγρό και διασπαρμένο με κρατήρες και συρματοπλέγματα πεδίο της μάχης.

β.       Την ευπάθεια του καλωδίου τηλεχειρισμού, το οποίο αν πάθαινε οποιαδήποτε βλάβη θα προκαλούσε την ακινητοποίηση του οχήματος.

γ.       Την ευπάθεια του οχήματος και ιδιαίτερα του εκρηκτικού γεμίσματος σε πυρά ελαφρών ορειβατικών πυροβόλων που μπορούσαν να προκαλέσουν έκρηξη στις φίλιες γραμμές.

δ.       Το μήκος του καλωδίου που προβλεπόταν να διαθέτει το όχημα, το οποίο δεν επέτρεπε στον χειριστή να βρίσκεται σε ικανή απόσταση για να παραμένει καλυμμένος από πυρά ελαφρών όπλων. Παράλληλα η μικρή απόσταση του καλωδίου δεν εξασφάλιζε την προστασία του χειριστή από την έκρηξη της κεφαλής.

Δεν είναι γνωστό αν ο Σιμμς υπέβαλε επίσημα το σχέδιο του στο Μηχανολογικό Συμβούλιο Πολεμοφοδίων (Munitions Board). Αν το σχέδιο κατατέθηκε, πιθανότατα οι τεχνολογικές καινοτομίες και δυσκολίες που παρουσίαζε το όχημα δεν επέτρεψαν την αξιολόγηση του και το σχέδιο παρέμεινε ένα από τα πρώτα παραδείγματα τηλεκατευθυνόμενου όπλου, αποτελώντας την πηγή έμπνευσης για τα πρώτα τηλεκατευθυνόμενα γερμανικά οχήματα του τύπου «Goliath» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Επίλογος

Ο Φρέντερικ Ρίτσαρντ Σιμμς υπήρξε ένας πρωτοποριακός εφευρέτης και σχεδιαστής στρατιωτικός οχημάτων. Οι σχεδιάσεις των οχημάτων του, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς, σε μια περίοδο που κυριαρχούσε στα ανοιχτά πεδία το ιππικό και δεν είχε αναδειχθεί το πρόβλημα του πολέμου των χαρακωμάτων δεν έλαβαν την αναγνώριση και την υιοθέτηση από το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου. Μερικές δεκαετίες αργότερα το αδιέξοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέδειξε την χρησιμότητα των τεθωρακισμένων οχημάτων και των αρμάτων μάχης και πολλοί σχεδιαστές έσπευσαν να εμπνευστούν από τα σχέδια του Σιμμς για να παρουσιάσουν επιτυχημένες σχεδιάσεις. Αποτελεί οξύμωρο το γεγονός ότι Γερμανοί σχεδιαστές με βάση τις πατέντες του Σιμμς παρουσίασαν στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θωρακισμένες σχεδιάσεις αυτοκινήτων σε ουλαμούς αναγνωρίσεων και τηλεκατευθυνόμενα οχήματα όταν οι Βρετανοί είχαν την δυνατότητα απόκτησης τέτοιων οχημάτων δεκαετίες νωρίτερα. Ο Σιμμς πέθανε το 1944 ξεχασμένος αρκετά μεγάλος για να δει όπλα βασισμένα στις πρωτοποριακές ιδέες του να χρησιμοποιούνται στο πεδίο της μάχης. Μετά από δεκαετίες η εξέλιξη των θωρακισμένων οχημάτων μάχης και ευρεία χρησιμοποίηση τους σε όλες τις αποστολές στο σύγχρονο πεδίο της μάχης αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη της μεγαλοφυίας της πρωτοποριακής σκέψης του Σιμμς, ο οποίος απέκτησε την τιμητική θέση του «πατέρα» των τεθωρακισμένων οχημάτων.

Βιβλιογραφία

Duncan N.W. “Early Armoured Cars” Profile Publications 1970

Πηγές

Hills Andrew, “Simms’ Quadricycle Motor Scout” tank encyclopedia 2 October 2018 https://tanks-encyclopedia.com/ww1/uk/simms-quadricycle-motor-scout/

Hills Andrew, “Simms’ Draisine” tank encyclopedia 16 October 2018 https://tanks-encyclopedia.com/ww1/uk/simms-draisine

Hills Andrew, “Simms’ Land Torpedo” tank encyclopedia 25 August 2018 https://tanks-encyclopedia.com/ww1/uk/simms-land-torpedo

Hills Andrew, “Simms’ War Car” tank encyclopedia 23 August 2018 https://tanks-encyclopedia.com/ww1/uk/simms-war-car

Johnson Nickolas “War Wagon” Key Military 18 July 2024 https://www.keymilitary.com/article/war-wagon

Το έργο με τίτλο: «Frederick Richard Simms ο εκκεντρικός εφευρέτης «πατέρας» του τεθωρακισμένου οχήματος» από τον δημιουργό Δημήτρη Σχορτσανίτη διατίθεται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές