Ο οίκος των Μπεντιβόλιο/Bentivoglio (1323 – 1511)

στις

Στο εξώφυλλο: Θυρεός των Μπεντιβόλιο

Γράφει ο Χείλων

Οι Μπεντιβόλιο ήταν επιφανής πριγκηπική οικογένεια, χάριν της οποίας η πόλη της Μπολόνια απέκτησε την πολιτική της αυτονομία κατά την διάρκεια της Αναγέννησης. Η ιστορική καταγραφή της οικογένειας αρχίζει το 1323, με καταγωγή από τον βασιλέα της Σαρδηνίας Έντζιο/Enzio νόθου γιου του Φρειδερίκου ΙΙ, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έδρα το ομώνυμο κάστρο (Μπεντιβόλιο). Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, η οικογένεια ανήκε στις πρώτες συντεχνίες της Μπολόνια και απέκτησε δύναμη ως ηγέτιδα των Γουελφίνων κατά την προπαπική περίοδο. Στις 14 Μαρτίου 1401 εν μέσω συγκρούσεων ο Giovanni I Bentivoglio, με τη βοήθεια του Gian Galeazzo Visconti, αυτοανακηρύχθηκε Gonfaloniere di Giustizia (Κυβερνητικό αξίωμα της Αναγέννησης).

Giovanni I Bentivoglio

Όταν ο Visconti στράφηκε εναντίον του, ο Giovanni ηττήθηκε και σκοτώθηκε στις 26 Ιουνίου 1402 κατά την μάχη του Καζαλέκιο και ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Σαν Τζάκομο Ματζόρε. Κατά την επόμενες δεκαετίες, το πολιτικό καθεστώς της πόλης – και οι τύχες της οικογένειας – παρέμειναν απρόβλεπτες. Ο γιος του Giovanni Ι, Anton Galeazzo (ή Antongaleazzo, 1385-1435 λέκτορας αστικού δικαίου) ανέλαβε την εξουσία στην Μπολόνια το 1420, αλλά γρήγορα ανετράπη. Ο Anton Galeazzo έγινε στρατηγός και δολοφονήθηκε από Παπικούς αξιωματούχους στις 23 Δεκεμβρίου 1435 λόγω της αυξανόμενης επιρροής, μετά την επιστροφή του στην Μπολόνια στις 4 Δεκεμβρίου.

Στέμμα των Bentivoglio στο Palazzo Bentivoglio της Ferrara_wikipedia

Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του ο οίκος Μπεντιβόλιο απέκτησε το φέουδο του Castel Bolognese. Ο Annibale Ι, πιθανός γιος του Anton Galeazzo (η μητέρα του Lina Canigiani, ισχυριζόταν ότι είναι αβέβαιη η πατρότητα και το θέμα λύθηκε στα ζάρια) οδήγησε μια εξέγερση της πόλης κατά του Παπισμού το 1438. Προσπάθησε να κάνει ειρήνη με την οικογένεια Βισκόντι και να πείσει τον Πάπα να μην θέσει την Μπολόνια υπό την κυριαρχία του. Το 1442, ο condottiere (αρχηγός μισθοφορικής εταιρείας) Niccol Piccinimo των Visconti, φυλακισε τον Annibale και τους υποστηρικτές του στο Varano. Ο Annibale ελευθερώθηκε από τον Galeazzo Marescotti το 1443. Όταν ο Annibale επέστρεψε στην Μπολόνια, οι εξουσίες της πόλης ανατέθηκαν αυτόν, σημάδι ότι η πόλη αναγνώρισε την πολιτική αξία της οικογένειας. Ο Annibale δολοφονήθηκε από τον αντίπαλό του Battista Canneschi, με την υποστήριξη του Πάπα Ευγένιου, στις 24 Ιουνίου 1445.

Τον διαδέχθηκε ο Santa Ι (1426-1463) επίσης αβέβαιης πατρότητας και προέλευσης, φερόμενος ως γιος του Ercole Bentivoglio, εξαδέλφου του Annibale Ι. Αρχικά μαθητευόμενος της συντεχνίας μαλλιού της Φλωρεντίας, ο Sante διοικεί την Μπολόνια από το 1443 και με την υποστήριξη του Cosimo de Medici, η πόλη διανύει μια σύντομη περίοδο πολιτικής ηρεμίας.

Sante I Bentivoglio

Ως «υποτιθέμενος» φυσικός γιος του Ercole Bentivoglio, ο Sante ήταν εξάδελφος του Annibale I Bentivoglio και εμφανίσθηκε αρχικά στην Φλωρεντία στην αυλή του Cosimo de Medici του πρεσβύτερου. Όταν ο Annibale σκοτώθηκε σε μια επίθεση από την αντίπαλη οικογένεια των Canteoli, ο Sante κατάφερε να κυριαρχήσει στην Μπολόνια με τον τίτλο του Gonfaloniere di Giustizia. Διετέλεσε επίσης δάσκαλος του γιού του Annibale Giovanni II. Το 1454 παντρεύτηκε την Ginerva Sforza, τότε δεκατεσσάρων ετών, κόρη του Alessandro Sforza, κυρίαρχου του Pesaro. Οι δύο τους απέκτησαν δύο κόρες, την Costanza (1458-1491) που παντρεύτηκε με τον Antonmaria αδελφό του Giovanni Pica della Mirandola και την Ercole (1459-1505). Το 1460 ο Sante άρχισε την οικοδόμηση ενός παλατιού, το οποίο καταστράφηκε το 1507 μετά την απομάκρυνση των Bentivoglio από την Μπολόνια. Του ανατέθηκε από τους άρχοντες την διακυβέρνηση της πόλης και ίδρυσε κοινοτική γερουσία στην οποία συμμετείχαν τοπικοί ευγενείς και Παπικοί εκπρόσωποι. Συνασπίσθηκε με την Δημοκρατία της Βενετίας, τον οίκο Σφόρτσα και τον οίκο των Μεδίκων. Πέθανε στην Μπολόνια το 1462 λόγω ασθενείας και τον διαδέχθηκε ο Giovanni ΙΙ Bentivoglio, ο οποίος αργότερα ξαναπαντρεύτηκε την Ginevra.

Giovanni II Bentivoglio

Προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των άλλων ισχυρών οικογενειών της Ιταλίας, ο Giovanni πολέμησε ως condottiero (αρχηγός μισθοφόρων). Το 1467 ήταν στην υπηρεσία της Φλωρεντίας, του Μιλάνο και της Νάπολης εναντίον του Bartolomeo Colleoni και το 1471 και πάλι για το Μιλάνο, αλλά η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση συνέβη το 1477 όταν αυτός πολιορκούσε την Faenza για λογαριασμό του οίκου Σφόρτσα. Το 1482, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ferrara, βοήθησε τον Ercole d’ Este εναντίον του Πάπα Σίξτου και της Βενετίας. Αργότερα πολέμησε σε μικρότερης έκτασης πολέμους για το βασίλειο της Νάπολης, αλλά οι προσωπικές του παρεμβάσεις περιορίζονταν πάντα από τα θεσμικά όργανα της Μπολόνια. Το 1488 η κόρη του Francesca σκότωσε τον σύζυγό της, Galeotto Manfredi, ηγεμόνα της Faenza, οι πολίτες της οποίας θεώρησαν την ενέργεια ως κίνηση υπονόμευσης με σκοπό την υποδούλωση της πόλης και επαναστάτησαν. Όταν ο Giovanni έφθασε στην πόλη για να καταστείλει την εξέγερση, συνελήφθη και απελευθερώθηκε με τη μεσολάβηση του Lorenzo de Medici.

Την ίδια χρονιά είχε γίνει Capitano Generale (Επιτελάρχης) του στρατού του Μιλάνο, αλλά καθώς αυτή ήταν μια σχεδόν τιμητική θέση, ο Giovanni μεταβίβασε τα καθήκοντα στους γιους του. Το 1488 ο Giovanni κατέστειλε μία συνωμοσία εναντίον του, καθοδηγούμενη από την οικογένεια Malvezzi, τα μέλη της οποίας απαγχονίστηκαν, ή εξορίστηκαν. Το δε 1501, είχαν την ίδια τύχη οι Marescotti. Οι Μπεντιβόλιο είχαν καταφέρει να αντισταθούν στις επεκτατικές βλέψεις του Καίσαρα Βοργία, αλλά στις 7 Οκτωβρίου 1506, ο Παπάς Ιούλιος ΙΙ εξέδωσε διάταγμα καθαίρεσης και αφορισμού των Μπεντιβόλιο και έθεσε την πόλη υπό απαγόρευση. Όταν οι Παπικές δυνάμεις, μαζί με ένα τμήμα στρατού του Λουδοβίκου XIΙ της Γαλλίας, βάδισαν εναντίον της Μπολόνια, ο Μπεντιβόλιο και η οικογένειά του διέφυγαν. Όταν ο Ιούλιος ΙΙ εισήλθε στην πόλη θριαμβευτικά στις 10 Νοεμβρίου ο Giovanni μετακόμισε στην πόλη Busseto, ως φιλοξενούμενος της οικογένειας Παλαβιτσίνο. Η προσπάθεια από τους γιους του Annibale ΙΙ και Ermes να ανακτήσουν την Μπολόνια το 1507 απέτυχε και εν συνεχεία οι Μπολονέζοι στασίασαν εναντίον του, καταστρέφοντας το παλάτι. Όντας αφορισμένος ο Giovanni πέρασε το υπόλοιπο του βίου του ως αιχμάλωτος του Λουδοβίκου ΧΙΙ στο Μιλάνο και πέθανε το 1508 στο Castello Sforzesco.

Annibale II Bentivoglio

Ένας από τους γιούς του Giovanni II, ο Annibale II (1469-1540) παντρεύτηκε το 1479 την Lucrezia d’ Este, νόθα κόρη του Δούκα Ercole Ι της Φεράρα, υπηρετώντας ως condottiero. Στην εξέγερση εναντίον του Julius ΙΙ, εισήλθε εκ νέου στην Μπολόνια το 1511 με την βοήθεια των Γάλλων και κυβέρνησε για ένα έτος. Ο ίδιος ήταν μισητός από αντίπαλες οικογένειες, όπως οι Ghisilieri και οι Canetoli και τελικά δολοφονήθηκε.

Στην εξορία, η οικογένεια Μπεντιβόλιο εγκαταστάθηκε στην Φεράρα και από αυτήν προήλθαν πολλοί σημαντικοί ιεράρχες.

Πηγές

The Catholic Encyclopedia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s