εξώφυλλο: Εξώφυλλο DVD με θέμα το δίκτυο κατασκόπων του Πόρτλαντ.

copyright © μετάφραση – επιμέλεια Χείλων

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 η πιθανότητα για τους κατοίκους του Ντόρσετ στο Πόρτλαντ, να γίνουν επίκεντρο παγκόσμιας διαμάχης θα φαινόταν γελοία. Ένας από τους φαινομενικά συμβατικούς και αδιάφορους κατοίκους του Πόρτλαντ ήταν ο Χάρι Χότον, ο οποίος το 1952 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στο Ναυαρχείο Υποβρύχιων όπλων. Ωστόσο κάτω από το ανυποψίαστο βλέμμα των συναδέλφων του, ο Χότον θα γινόταν γνωστός παγκοσμίως. Ήταν ένας από τα πέντε άτομα που συνέθεσαν το Δίκτυο κατασκόπων του Πόρτλαντ, το μοναδικό Σοβιετικό κατασκοπευτικό δίκτυο που υπήρχε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η ναυτική βάση ερευνών

Το 1960, το ναυτικό της Βρετανίας ήταν το τρίτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Η κατασκευή του πρώτου πυρηνικού υποβρυχίου ήταν σε εξέλιξη και η προηγμένη τεχνολογία σόναρ (συσκευή ανίχνευσης υποβρυχίων) της Βρετανίας ήταν ένα από τα πιο ισχυρά όπλα της κατά της Σοβιετικής Ένωσης, στο πλαίσιο της ταχέως αναπτυσσόμενης κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών. Ο τόπος εργασίας του Χότον, το Βρετανικό Ναυαρχείο Υποβρύχιων όπλων, φιλοξενούσε μερικές από τις σημαντικότερες απόρρητες πληροφορίες των σόναρς της Βρετανίας. Αποτελούσε επίσης επίκεντρο των υποβρύχιων ερευνών που διεξήγαγε το ΝΑΤΟ μαζί με τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Μεταξύ Ιανουαρίου και Νοεμβρίου 1952, εκτιμάται ότι ο Χότον ευθυνόταν για τη διαβίβαση σε Σοβιετικούς πράκτορες 99 απόρρητων εγγράφων, συμπεριλαμβανομένου ενός Εγχειριδίου Ναυτικών Πληροφοριών. Ωστόσο, δεν ενήργησε μόνος του καθώς η κοπέλα του Έθελ Τζι, κατείχε επίσης σημαντική θέση στο ναυαρχείο. Σε αντίθεση με τον Χότον, η Τζι είχε πρόσβαση σε έγγραφα, τα οποία, αν έπεφταν σε λάθος χέρια, μπορεί να προκαλούσαν σημαντική ζημιά στις Βρετανικές στρατιωτικές υπηρεσίες. Το ζευγάρι συνεργάστηκε για να μεταφέρει πληροφορίες με τον Σοβιετικό σύνδεσμο, Γκόρντον Λόνσντεϊλ. Οι πληροφορίες που δόθηκαν στους Σοβιετικούς από τους Χότον και Τζι περιλάμβαναν μυστικά έγγραφα σχετικά με το πρώτο πυρηνικό υποβρύχιο του Ηνωμένου Βασιλείου, το HMS Ντρέντνοτ. Ο Λόνσντεϊλ, μετά τη σύλληψή του, ισχυρίστηκε ότι ο Χότον είχε περάσει «250 ερευνητικά έγγραφα για ανθυποβρυχιακό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που σχετίζονταν με τον στόλο πυρηνικών υποβρυχίων του Ηνωμένου Βασιλείου».

Η αποκάλυψη

Η παρακολούθηση που διεξήγαγε η MI5 αποκάλυψε ότι το ζευγάρι έκανε εβδομαδιαία ταξίδια στο Όλντ Βικ Θίατερ του Λονδίνου για να συναντηθεί με τον Λόνσντεϊλ και να ανταλλάξει έγγραφα. Ωστόσο, οι υποψίες για τις δραστηριότητες του ζευγαριού άρχισαν να πληθαίνουν τον Απρίλιο του 1960, όταν ελήφθη η πληροφορία από έναν Πολωνό πράκτορα για την ύπαρξη Σοβιετικού κατασκόπου στο Βρετανικό ναυαρχείο. Συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 1959, η CIA ενημέρωσε την MI5 ότι ο Μίχαλ Γκολενιέφσκι (τριπλός πράκτορας για τις Σοβιετική Ένωση – Πολωνία – Μεγ. Βρετανία) ανέφερε ότι η Πολωνική Υπηρεσία Πληροφοριών είχε Βρετανό πληροφοριοδότη μέσα στο Βασιλικό Ναυτικό.

Ανταποκρινόμενη η MI5 ξεκίνησε έρευνα για τους Χότον και Τζι, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους παρακολούθησης. Ομάδες πρακτόρων ακολούθησαν το ζευγάρι στις τακτικές επισκέψεις τους στο Λονδίνο, ενώ τοποθετήθηκαν «κοριοί» στο τηλέφωνο του Χότον στο εξοχικό του. Στην επιχείρηση η MI5 ζήτησε τη συνδρομή των περιφερειακών αστυνομικών δυνάμεων, καθώς και του γείτονα του Χότον τον οποίον χρησιμοποίησε στην παρακολούθηση.

Η σύλληψη

Στις 7 Ιανουαρίου 1961, μετά από αναφορές ότι ο Χότον αποτελούσε σοβαρή απειλή, τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο για τη σύλληψή του.

Το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου, ο Χότον και η Τζι ταξίδεψαν στο Λονδίνο με τρένο ενώ πράκτορες της MI5 και ντετέκτιβς του Ειδικού Τμήματος τους ακολουθούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι επειδή η MI5 δεν είχε δικαίωμα σύλληψης έπρεπε να συνεργάζεται με την αστυνομία – συνήθως το Ειδικό Τμήμα – όταν χρειάζονταν συλλήψεις. Μετά από μερικά ψώνια, το ζευγάρι πήγε στο θέατρο Όλντ Βικ όπου συνάντησαν τον Λόνσντεϊλ στον οποίον όταν παρέδωσαν το υλικό, η αστυνομία και η MI5 επενέβησαν και τους συνέλαβαν. Στην τσάντα της Τζι, η αστυνομία βρήκε αντίγραφα 4 εμπιστευτικών αρχείων του ναυαρχείου και φιλμ που αργότερα διαπιστώθηκε ότι περιείχε 310 φωτογραφίες από σημειώσεις για το υποβρύχιο HMS Ντρέντνοτ και το ναυαρχείο. Η αστυνομία και οι ομάδες έρευνας της MI5 ερεύνησαν τις κατοικίες των Χότον, Τζι και Λόνσντεϊλ όπου βρήκαν περαιτέρω ενοχοποιητικά στοιχεία, όπως μικροκάμερες, μεγάλα χρηματικά ποσά, καρτέλες κρυπτογραφίας, υλικό για την κατασκευή μικροκουκκίδων και άλλες απόρρητες πληροφορίες.

Η ολιγωρία

Παρότι η σύλληψη των τριών μελών του Δικτύου Κατασκόπων του Πόρτλαντ θεωρήθηκε, από ορισμένους, ως μία από τις σημαντικότερες μεταπολεμικές επιτυχίες της Υπηρεσίας Αντικατασκοπείας, πρόσφατα έγγραφα της MI5 υποδηλώνουν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών επέδειξαν ολιγωρία. Ανακαλύφθηκε ότι η πρώην σύζυγος του Χότον είχε «προσεγγίσει το ναυαρχείο εκφράζοντας ανησυχίες για το σύζυγό της σε τρεις περιπτώσεις το 1955». Επιστολή του ναυαρχείου προς τις υπηρεσίες ασφαλείας το 1956 ανέφερε ότι είχε «ισχυριστεί ότι ο σύζυγός της αποκάλυπτε μυστικές πληροφορίες σε ανθρώπους που δεν έπρεπε». Παρά τα ανησυχητικά νέα, η απάντηση που έλαβε η σύζυγος του Χότον από την MI5 ήταν απορριπτική. Η επιστολή ανέφερε: «Δεν θεωρείται αδύνατο το σύνολο αυτών των ισχυρισμών να μην είναι τίποτα περισσότερο από εκρήξεις μιας ζηλιάρας και δυσαρεστημένης συζύγου». Αυτή η απάντηση βασίστηκε στην πληροφορία ότι τη στιγμή των ισχυρισμών της συζύγου του, ο Χότον είχε σχέση με την Έθελ Τζι.

Η Τζι και ο Χότον θεωρήθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης ως ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Ακόμη και όταν ήταν και οι δύο φυλακισμένοι, αντάλλασσαν εγκάρδια αλληλογραφία και παντρεύτηκαν ενώ βρίσκονταν στη φυλακή. Αυτή είναι μια από τις πτυχές που έκαναν ξεχωριστό το Δίκτυο Κατασκόπων του Πόρτλαντ, σε σύγκριση με άλλα μεταπολεμικά κατασκοπευτικά κυκλώματα. Οι εφημερίδες διατύπωσαν τίτλους όπως «Τα έκανα όλα για αγάπη», προκαλώντας ερωτήματα για το αν η Τζι εξαναγκάστηκε από τον Χότον να βοηθήσει στην κατασκοπεία ή αν στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα αληθινού έρωτα.

Μια άλλη σημαντική πτυχή της υπόθεσης ήταν ότι σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες μεταπολεμικές Σοβιετικές υποθέσεις κατασκοπείας, το Δίκτυο Κατασκόπων του Πόρτλαντ αποκάλυψε το «κρυφό» Σοβιετικό δίκτυο κατασκοπείας. Προηγουμένως, μόνο «φανεροί» Σοβιετικοί κατάσκοποι λειτουργούσαν στη Βρετανία. Αυτοί ήταν στρατιωτικά μέλη της KGB και της GRU που χρησιμοποιούσαν διπλωματική κάλυψη, υπό την προστασία των πρεσβειών τους στη Βρετανία. Το Δίκτυο Κατασκόπων του Πόρτλαντ ήταν μοναδικό από αυτή την άποψη, με τρία από τα πέντε μέλη να λειτουργούν ως «κρυφοί» κατάσκοποι. Αυτό σήμαινε ότι χρησιμοποιούσαν βαθιά κάλυψη, με ψεύτικα ονόματα και εθνικότητες, καθιστώντας σχεδόν αδύνατον τον εντοπισμό τους.

Ένας από αυτούς τους τρεις παράνομους κατασκόπους στην πραγματικότητα ήταν ο Σοβιετικός μεσάζων του Χότον, Γκόρντον Λόνσντειλ, του οποίου η πραγματική ταυτότητα ήταν Κόνον Μολόντι και ήταν μέλος της Κα Γκε Μπε. Ο Μολόντι, συνομιλώντας με την MI5, ανέφερε πώς ήταν μέλος αντάρτικων ομάδων πίσω από τις Γερμανικές γραμμές και εντάχθηκε στον «παράνομο» κλάδο της Κα Γκε Μπε, φτάνοντας στο βαθμό του συνταγματάρχη.

Οι χειριστές & η σύλληψή τους

Τα δύο τελευταία μέλη του Δίκτυου Κατασκόπων του Πόρτλαντ ήταν γνωστά με τα ψευδώνυμα Έλεν και Πίτερ Κρόγκερ, οι οποίοι ενεργούσαν ως χειριστές και ομάδα τεχνικής υποστήριξης για τον Λόνσντεϊλ. Ζώντας σε ένα ταπεινό μπανγκαλόου στο ήσυχο προάστιο Ρούισλιπ του Λονδίνου, οι Κρόγκερς εργάζονταν ως παλαιοβιβλιοπώλες, όπου στο μαγαζί τους λάμβανε χώρα μεγάλο μέρος της κατασκοπευτικής τους δραστηριότητας.

Η τεχνική κρυπτογράφησης των πληροφοριών γνωστή ως «μικροκουκκίδες» ήταν κοινή πρακτική των Κρόγκερς και συνίστατο στη λήψη φωτογραφιών εγγράφων που μειώνονταν στο μέγεθος μιας κουκίδας. Στη συνέχεια, αντικαθιστούσαν τελείες στα παλαιά βιβλία τους με αυτές τις μικροφωτογραφίες, καθιστώντας τις πρακτικά μη ανιχνεύσιμες. Μετά τη σύλληψή τους το 1961, ανακαλύφτηκε στο σπίτι τους μια τεράστια ποσότητα κατασκοπευτικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων επτά διαβατηρίων, μυστικών υλικών γραφής και ενός αναπτήρα σε ένα μυστικό χώρο που περιείχε μπλοκ κρυπτογράφησης και κρυπτογραφημένες ραδιοφωνικές εκπομπές.

Οι Κρόγκερς συνελήφθησαν το βράδυ της 7 Ιανουαρίου 1961. Καθώς περιμένοντας να ολοκληρωθούν οι έρευνες στην οικία τους και κατόπιν να τεθούν υπό κράτηση, η Έλεν πήρε την τσάντα της και ζήτησε την άδεια να βάλει ξύλα στη φωτιά στο τζάκι, αλλά ο αστυνομικός όντας καχύποπτος αρνήθηκε και της πήρε την τσάντα και όπως αποδείχθηκε αργότερα σε αυτήν υπήρχαν τα στοιχεία επικοινωνίας σε μορφή μικροκουκκίδων μεταξύ Λόνσντεϊλ και Μόσχας. Η αστυνομία και οι ερευνητές της MI5 χρειάστηκαν περισσότερο από μία εβδομάδα για να ερευνήσουν πλήρως το σπίτι. Μεταξύ των ευρημάτων ήταν διαβατήρια της Νέας Ζηλανδίας στα ονόματα της Έλεν και του Πίτερ Κρόγκερ, ένα κουτί ταλκ, με κούφιες θήκες όπου περιείχαν έναν αναγνώστη μικροκουκκίδων, μια κούφια μπαταρία που περιείχε 6.000 δολάρια Η.Π.Α. και ραδιοπομπό κρυμμένο κάτω από το πάτωμα της κουζίνας. Η αστυνομία αργότερα ταίριαξε τα δακτυλικά αποτυπώματα των Κρόγκερς στα αρχεία της Σκότλαντ Γιάρντ με εκείνα που στάλθηκαν από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών το 1958, προσδιορίζοντάς τους ως τους καταζητούμενους Σοβιετικούς κατασκόπους Λόνα και Μόρις Κοέν.

Δίκη – ανταλλαγές

Λόνσντεϊλ

Ο Λόνσντεϊλ καταδικάστηκε τελικά σε 25 χρόνια φυλάκισης. Τον Νοέμβριο όμως του 1962 ο Βρετανός επιχειρηματίας Γκρέβιλ Γουίν συνελήφθη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας με την κατηγορία της κατασκοπείας. Συγκεκριμένα μετέφερε πληροφορίες από τον Όλεγκ Πενκόφσκι, συνταγματάρχη της GRU – της Σοβιετικής μυστικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών. Ο Γουίν δικάστηκε στη Μόσχα τον Μάιο του 1963 και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης, ενώ ο Πενκόφσκι καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Γουίν αντιμετωπίστηκε άσχημα στη φυλακή και η υγεία του επιδεινώθηκε. Οι Σοβιετικές προτάσεις για ανταλλαγή κατασκόπων συζητήθηκαν μυστικά από τη Βρετανική κυβέρνηση και στις 21 Απριλίου 1964 ο Λόνσντεϊλ βγήκε από τη φυλακή Γουίνσον Γκρίν στο Μπέρμιγχαμ, και πέταξε στη Δυτική Γερμανία όπου ανταλλάχθηκε με τον Γουίν.

Το 1965 ο Λόνσντεϊλ δημοσίευσε τη βιογραφία του με τον τίτλο Κατάσκοπος Φάντασμα, γραμμένη από τον Κιμ Φίλμπι, ο οποίος είχε αυτομολήσει στους Σοβιετικούς τον προηγούμενο χρόνο. Ο ιστορικός Τρέβορ Μπαρνς σημειώνει ότι «το βιβλίο περιέχει πολλά ψέματα» ενώ ο ιστορικός Κρίστοφερ Άντριου τα περιέγραψε ως:

«παραπλανητικά απομνημονεύματα που περιείχαν παραπληροφόρηση – συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού ότι οι Κρόγκερς ήταν εντελώς αθώοι».

Ο Λόνσντεϊλ πέθανε τον Οκτώβριο του 1970 ενώ βρισκόταν σε πικνίκ με την οικογένειά του. Μετά το δεύτερο ποτήρι βότκα, έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε μέσα σε λίγες μέρες. Τιμήθηκε από τη Σοβιετική κυβέρνηση το 1990 με την απεικόνιση της προσωπογραφίας του σε γραμματόσημο.

 

Οι Κρόγκερς

Οι Κρόγκερς καταδικάστηκαν σε 20 χρόνια φυλάκισης και αφέθηκαν ελεύθεροι τον Οκτώβριο του 1969 ως μέρος ανταλλαγής με τον Τζέραντ Μπρούκ. Ο Μπρουκ είχε συλληφθεί τον Απρίλιο του 1965 με την κατηγορία της κατασκοπείας. Δεν ήταν κατάσκοπος, ούτε είχε εμπλακεί σε κατασκοπεία, αλλά ως βαθιά θρησκευόμενος, είχε συνεργαστεί με ομάδα μεταναστών που επέκρινε τη Σοβιετική κυβέρνηση. Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, αλλά μετά από τέσσερα χρόνια ήταν σε κακή κατάσταση και η υγεία του είχε επιδεινωθεί. Υπό την απειλή βαριάς ποινής για πρόσθετες και παραποιημένες κατηγορίες, επιτεύχθηκε συμβιβασμός μεταξύ Βρετανικής και Σοβιετικής κυβέρνησης, σύμφωνα με τον οποίο αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες πριν από τους Κρόγκερς.

Τον Νοέμβριο του 1969 διοργανώθηκε δείπνο για τους Κρόγκερς σε μια ντάτσα της Κα Γκε Μπε, στο οποίο παρευρέθηκε ο Γιούρι Αντρόποφ, ο επικεφαλής της, ο οποίος τους απένειμε το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου, ενώ κατά τη θητεία της κυβέρνησης του Μπόρις Γέλτσιν, ονομάστηκαν ήρωες της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η Έλεν πέθανε τον Δεκέμβριο του 1992 και ο Πίτερ τον Ιούνιο του 1995. Αμφότεροι θάφτηκαν στο νεκροταφείο Νοβοκούντσεβο της Κα Γκε Μπε. Το ζευγάρι τιμήθηκε από τη Ρωσική κυβέρνηση εικονιζόμενο σε γραμματόσημα το 1998.

Χότον και Τζι

Ο Χότον και η Τζι καταδικάστηκαν σε 10 χρόνια φυλάκισης αλλά τους επιτράπηκε να αλληλογραφούν μεταξύ τους στη φυλακή – μια πράξη που συνήθως δεν επιτρέπεται αλλά η MI5 ήθελε να δει αν υπήρχαν αναντιστοιχίες στην αλληλογραφία τους. Ο Χότον πέρασε μερικούς μήνες στο Γουόρμγουντ Σκράμπς πριν μεταφερθεί στο Γουίντσεστερ. Η Τζι πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου της στη φυλακή Στάιλ, μια ανοιχτή φυλακή στο Τσέσαϊρ.

Παρότι ο Χότον και η Τζι έλαβαν τις μικρότερες ποινές από οποιοδήποτε από το Δίκτυο του Πόρτλαντ, εντούτοις πέρασαν το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη φυλακή και απελευθερώθηκαν την ίδια μέρα τον Μάιο του 1970. Η Τζι επέστρεψε στο παλιό της σπίτι στο Πόρτλαντ ενώ ο Χότον έμενε σε ένα διαμέρισμα στα περίχωρα του Πούλ, στο Ντόρσετ. Οι δυο τους άρχισαν να βλέπονται ξανά, αποφεύγοντας συνεχώς τον Τύπο και παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 1971.

Ο Χότον το 1972 συνέγραψε το βιβλίο Επιχείρηση Πόρτλαντ. Ο ιστορικός Τρέβορ Μπαρνς σημειώνει πολλές ανακρίβειες στο βιβλίο και το περιγράφει ως «κουραστικό τόμο……ένα κλαψούρισμα παραπόνων για την υποτιθέμενη ανικανότητα των Υπηρεσιών Ασφαλείας, την άδικη δίκη και τη σκληρή μεταχείριση στη φυλακή». Η Τζι πέθανε το 1984 και ο Χότον το 1985.

Συμπεράσματα

Το αποτέλεσμα της δίκης κατέδειξε τη σοβαρότητα της απειλής για τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ιδίως από τους τρεις που ήταν μέρος του «κρυφού» συστήματος κατασκοπείας.

Αναμφίβολα το Κατασκοπευτικό Δίκτυο του Πόρτλαντ είχε βαθιές επιπτώσεις στις μετέπειτα εξελίξεις και την στάση των Δυτικών χωρών έναντι των Σοβιετικών. Η υπόθεση ανέδειξε την ανάγκη για επαγρύπνηση και επέβαλλε την εκδήλωση άμεσης αντίδρασης όταν προκύπταν πιθανές «κρυφές» Σοβιετικές μονάδες κατασκοπείας.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ο τρόπος με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την ιστορία του Χότον και της Τζι ως μια ιστορία αγάπης και εξαπάτησης, σχεδόν δίνοντας ένα τόνο ρομαντισμού στο όραμα των κατασκοπευτικών τους δραστηριοτήτων. Το 1961 η στάση των δυτικών χωρών απέναντι στη Σοβιετική Ένωση διακατεχόταν από φόβο και αυξανόμενη καχυποψία. Ωστόσο, ερχόταν σε αντίθεση με τις συναισθηματικές προσεγγίσεις που ακολούθησαν ορισμένες εφημερίδες και άρθρα όταν περιέγραφαν τον Χότον και την Τζι ως ένα ζευγάρι τρελά ερωτευμένο.

Το ερώτημα εάν η εξάρθρωση του δικτύου ήταν επιτυχία για τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι συζητήσιμο. Παρότι η σύλληψη των πέντε μελών του κυκλώματος πιστώνεται ως τελική επιτυχία για τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, η ολιγωρία από την MI5 στη καταγγελία της συζύγου του Χότον το 1956 θέτει το ερώτημα αν το Δίκτυο Κατασκόπων του Πόρτλαντ μπορούσε να εξουδετερωθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Πηγές – βιβλιογραφία

https://retrospectjournal.com/2021/10/24/the-portland-spy-ring-the-remarkable-story-of-love-deceit-and-illegal-espionage/

https://en.wikipedia.org/wiki/Portland_spy_ring

Trevor Barnes, (2021). Dead Doubles: The Extraordinary Worldwide Hunt for one of the Cold War’s Most Notorious Spy Rings.

Carr, Barnes (2016). Operation Whisper: The Capture of Soviet Spies Morris and Lona Cohen

Nigel West, (1984). The Circus: MI5 Operations 1945–1972

 

 

 

Το άρθρο με τίτλο Το δίκτυο κατασκόπων του Πόρτλαντ από τον δημιουργό Χείλων διατίθεται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές.