Η ζωή των αγαλμάτων

Στὴ σημερινὴ νεοελληνικὴ καὶ δυτικὴ καθημερινότητα τὰ ἀγάλματα ἔχουν καταντήσει ἀσήμαντα. Τὰ ἀγάλματα τὰ συνδέουμε μὲ τὴν ἱστορικὴ μνήμη· ἀλλὰ ἡ ἱστορικὴ μνήμη ἔχει πέσει θύμα μιᾶς ἐλλειμματικῆς μέσης ἐκπαίδευσης. Τὰ ἀγάλματα τὰ συνδέουμε μὲ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν αὐθεντία· ἀλλὰ ἡ ἐξουσία καὶ ἡ αὐθεντία εἶναι στόχοι ἀμφισβήτησης. Ἂν καὶ ἡ κοι­νωνία μας εἶναι κάθε ἄλλο παρὰ εἰκονοκλαστική, προσλαμβάνουμε τὸ γίγνεσθαι μέσα ἀπὸ εἰκόνες δισδιάστατες, μέσα ἀπὸ ὀθόνες ἐπίπεδες καὶ χωρὶς βάθος· τὴν ὀθόνη τοῦ ὑπολογιστῆ, τῆς τηλεόρασης, τοῦ smartphone. Ἔχοντας ὠθήσει τὰ ἀγάλματα στὸ περιθώριο, ἔχουμε χάσει στοιχεῖα πολι­τιστικῆς συνέχειας. Ἴσως τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ δώσετε ἕνα ραντεβού, νὰ τὸ δώσετε κοντὰ σὲ ἕνα ἄγαλμα._Α.Χανιώτης

Μικρές ιστορίες από τον Τιτανικό

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Περιθώριο:
Αν και η ιστορία του Τιτανικού (RMS Titanic) είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους μας, χάρη στις ταινίες, εμείς θα αναφερθούμε σε κάποια αληθινά πρόσωπα, που ήταν στο πλοίο εκείνες τις μέρες και διαδραμάτισαν ένα διαφορετικό ρόλο από τους άλλους. Το πρώτο πρόσωπο είναι ο ιερέας Thomas Roussel Davids Byles (26/02/1870 – 15/04/1912). Ο…

Παῖς κλέπτης καὶ μήτηρ

Κάποτε ένα μικρό παιδί έκλεψε στο σχολείο τον άβακα (πλάκα γραφής) ενός άλλου παιδιού και το μεσημέρι όταν γύρισε σπίτι, τον έδειξε στην μητέρα του.

Ο χαρακτήρας των Ελλήνων

Το άρθρο (λήμμα) σκιαγραφεί την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων, αποδεικνύοντας την διαχρονικότητα και το αναλλοίωτο του χαρακτήρα τους.

Η εξέλιξη της εικόνας του Άϊ Βασίλη (Santa Claus)

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, η εικόνα του Santa Claus (Άϊ Βασίλης) όπως τον γνωρίζουμε σήμερα (έλκηθρο με ελάφια – δώρα – ευτραφής – λευκή γενειάδα – κόκκινο κοστούμι με λευκή γούνα) δεν είναι δημιούργημα της εταιρείας Coca Cola. Παρόλο που οι διαφημιστικές καμπάνιες των Χριστουγέννων της δεκαετίας του 1930 – 40 ήταν το κλειδί για την αρχική σύλληψη της εικόνας, εντούτοις η σύγχρονη απεικόνισή του διαμορφώθηκε πριν αρκετές δεκαετίες. Στην περιγραφή που δίνεται το 1822 από τον Clement Moore στο έργο «Επίσκεψη από τον άγιο Νικόλαο», μέσω του καλλιτέχνη Thomas Nast και αργότερα του Norman Rockwell, ο Santa Claus σταδιακά αποκτά διάφορες περιβολές, μέχρι να καταλήξει στην γνωστή κόκκινη ενδυμασία που γνωρίζουμε σήμερα.

Γεώργιος Σουρής……επίκαιρες ρήσεις

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Η Πόλις Eάλω

Το κείμενο που ακολουθεί σχετικά με την άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μέρος της Ιστορίας του Βυζαντινού συγγραφέα Γε­ωργίου Φραντζή, επιστήθιου φίλου και μυστικοσυμβούλου του τελευταίου αυτοκράτορα των Ελλήνων Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Τονίζεται ότι και άλλοι έγραψαν την ιστορία της άλωσης, όπως ο Δούκας και ο Βενετός Μπάρμπαρο, αλλά αυτοί δεν είχαν στενές σχέσεις με τον Παλαιολόγο όπως ο Φραντζής, ώστε να γνωρίζουν με ακρίβεια όσα σχεδιάζονταν και γίνονταν μυστικά στα ανάκτορα. Κατά συνέπεια η ιστορία τους δεν μπορεί να έχει την ακρίβεια και πληρότητα του έργου του Φραντζή.

Η Βαστίλλη (1370-1789)

Η Βαστίλλη ήταν οχυρό των Παρισίων χτισμένο στην πύλη του Αγ. Αντωνίου (St Antoine). Η ονομασία προέρχεται από την λέξη bastion η οποία σημαίνει οχυρό – πύργος. Επειδή όμως χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως φυλακή, έχει ταυτισθεί με την εν λόγω έννοια.

Διάσημα ξιφίδια

Ενώ με την πάροδο των ετών η τεχνολογία των όπλων εξελίσσεται διαρκώς και τα πυροβόλα όπλα αντικαθίστανται από άλλα με εξελιγμένα χαρακτηριστικά, τα εγχειρίδια (μαχαίρια) παραμένουν ανεπηρέαστα. Στην ιστορία έχουν εμφανισθεί πολλές παραλλαγές του απλού και «ταπεινού» μαχαιριού, όμως ορισμένα υπήρξαν κάτι περισσότερο από ταπεινά………αποκτώντας φήμη και διαχρονικότητα.

Ρωμαϊκό δωδεκάεδρο

Το Ρωμαϊκό δωδεκάεδρο είναι ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα τεχνουργήματα της αρχαιότητας, που έχουν βρεθεί σε τοποθεσίες της πάλαι ποτέ Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατασκευασμένο συνήθως από χαλκό, αλλά και περιστασιακά από πέτρα, το δωδεκάεδρο παραμένει πάντα συναρπαστικό, καθότι έχει αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από εμπειρογνώμονες, ιστορικούς και συλλέκτες, χωρίς όμως να έχει βρεθεί οριστική απάντηση ως προς την χρήση του.

Η «αμαρτία» του Γαλιλαίου

Η επιστημονική γνώση θεωρείται το ανώτατο πνευματικό επίτευγμα της κοινωνίας μας. Κυβερνήσεις, ιδιωτικά ιδρύματα κι επιχειρήσεις υποστηρίζουν την επιστημονική έρευνα, παρά το ότι είναι δαπανηρή και δεν αποφέρει πάντοτε άμεσα πρακτικά οφέλη. Τα επιστημονικά μαθήματα είναι απαραίτητο τμήμα του προγράμματος σπουδών από το σχολείο μέχρι το Πανεπιστήμιο, ενώ οι νέοι ενθαρρύνονται να υπομείνουν μια μακρά μαθητεία στην μελέτη και την εργασία η οποία θα τους μετατρέψει σε επιστήμονες.

Περί Ελληνικής καταγωγής των αρχαίων Ρωμαίων

Ίσως εκ πρώτης όψεως ο τίτλος του παρόντος άρθρου να εκπλήσσει ή να φαίνεται παράδοξος, ωστόσο υπάρχουν σημαντικές και αξιόπιστες αναφορές στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή γραμματεία που στηρίζουν την αρχική θέση. Κατά παράδοση οι πρώτοι οικιστές της περιοχής περί τον Τίβερι ποταμό και τους γύρω λόφους ήσαν Ελληνικής καταγωγής και μάλιστα Αρκαδικής.

Σμίνθοι οπλοφάγοι……..ο ανίκητος αντίπαλος των αρχαίων στρατών.

Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το πιο αποτελεσματικό και ίσως το πιο παράδοξο πολεμικό «όπλο» της αρχαιότητος, αυτό που οι πηγές αποκαλούν ως «σμίνθους οπλοφάγους». Μάλιστα, στον αρχαίο ελληνικό κόσμο υπήρχε και αυτή η περίεργη λατρεία των σμίνθων (= ποντικών) που πιθανώς να ξαφνιάζει ως μη αναμενόμενο και ελαχίστως γνωστό στοιχείο της ζωής των αρχαίων Ελλήνων.

Μεταξύ των πολλών παραδόξων στο έργο του Ηροδότου αναφέρεται μία ιστορία όπου στο Πηλούσιο της Αιγύπτου οι ποντικοί απέτρεψαν την εισβολή του Ασσυριακού στρατού όταν κατέφαγαν τους δερμάτινους ιμάντες των ασπίδων και τις χορδές των τόξων. Στο εν λόγω επεισόδιο ο Ασσύριος βασιλέας Σενναχειρείμ το 701 π.Χ εισέβαλλε στην Αίγυπτο επί βασιλείας Φαραώ Σέθη του Αιθίοπα (25η δυναστεία των Φαραώ) αλλά οπισθοχώρησε χωρίς μάχη λόγω του προαναφερθέντος συμβάντος. (Ηρόδοτος ii. 141, Στράβων xiii. σελ. 604)

Enigma…το μυστικό όπλο της Βέρμαχτ

Κράτησα ζωντανό το όνομα των προγόνων μου, το οποίο είχε απαλειφθεί από τις πύλες, κάνοντάς το ευανάγνωστο και ακριβές χωρίς να βάζω το ένα γράμμα στη θέση του άλλου. Και ιδού…..αυτός είναι ο εξαιρετικός απόγονος, ο οποίος αποκαθιστά το όνομα των προγόνων του. Ο γιός του Nehri, Khnumhotep, θριαμβευτής, σεβαστός.

– Από την επιγραφή στον τάφο του Khnumhotep II

Το παραπάνω απόσπασμα από τις επιγραφές που βρέθηκαν στον τάφο του ευγενούς καταγωγής έπαρχου της Άνω Αιγύπτου Khnumhotep II το 1900 π.Χ, αποτελεί σύμφωνα με τον ιστορικό David Kahn δείγμα πρώιμης μορφής κρυπτογραφίας στην ιστορία του ανθρώπου, αν και από ορισμένους θεωρήθηκε απλά ως μια ειδική γραφή που είχε επιλεγεί για να ταιριάζει σε ύφος με τον τόπο που θα βρισκόταν.

Khnumhotep IIΚάθε λαός αφήνει ένα μοναδικό ίχνος στην ιστορική διαδρομή του, ενδεικτικό της καταγωγής και του πολιτισμού του. Μυστικά μηνύματα βρίσκουμε να μεταφέρονται με διάφορους ευρηματικούς τρόπους όπως με ζωγραφική αποτύπωση σε ξυρισμένα κεφάλια, όπου ο αγγελιοφόρος όφειλε να περιμένει μέχρι να μακρύνουν τα μαλλιά του και με σημειώματα από λεπτό μετάξι το οποίο στη συνέχεια συμπιεζόταν σε μικροσκοπική μπίλια, αλειφόταν με κερί και ο αγγελιοφόρος το κατάπινε.

Η επικοινωνία βρίσκεται στην φύση της ζωής. Είναι αυτή που κάποτε ώθησε τους ανθρώπους να αντιστοιχίσουν άναρθρες κραυγές με αντικείμενα που έβλεπαν, άγγιζαν ή αισθανόντουσαν. Τα παράγωγα του νου ανταλλάσσονταν με κάτι το απτό μέσω ζωγραφικών αναπαραστάσεων, συμβόλων, ιδεογραμμάτων, συμβολοχαρακτήρων και συλλαβογραμμάτων τα οποία συνέστησαν γραφές όπως η Γραμμική Β’ και τα Ιερογλυφικά έως την εμφάνιση του πρώτου αλφάβητου και της λεξοπλασίας που ουσιαστικά ήταν μια μορφή κρυπτογράφησης.

Η χρήση των δυνατοτήτων που προσέφερε η διαρκώς εξελισσόμενη επικοινωνία μέσω της γραπτής και προφορικής έκφρασης, έκανε διακριτά τα όρια ανάμεσα στην καθομιλουμένη και την εμπιστευτική. Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες δεν άργησαν να κάνουν την εμπιστευτική μετάδοση πληροφοριών, επιτακτική.

1821 – Ιστορικές φράσεις & ομιλίες

Η επανάσταση του 1821 ανέδειξε ήρωες οι οποίοι με τις πράξεις αυτοθυσίας – γενναιότητας και αυταπάρνησης επιβεβαίωσαν το αδάμαστο Ελληνικό πνεύμα. Ταυτόχρονα όμως ελέχθησαν και φράσεις…………..άλλες γνωστές όπως Ελευθερία ή Θάνατος…..και άλλες εν πολλοίς άγνωστες οι οποίες κατέδειξαν το φρόνημα των αγωνιστών, ή συνόδευσαν τις εν λόγω πράξεις σφραγίζοντας την έκβαση του αγώνα.

Ιστορικές παρερμηνείες

O απόηχος των ιστορικών γεγονότων δεν επηρεάζει μόνον αυτούς που τα έζησαν αλλά και αυτούς που τα μελετούν. Με την πάροδο του χρόνου ακόμη και γνωστοί πόλεμοι ή συμβάντα δεν παύουν να διέπονται από σκοτεινές πτυχές, με αποτέλεσμα να υφίστανται αλλοιώσεις και να προκαλούνται παρανοήσεις.

Το «Παλλάδιον»

Η Αθηνά ανατράφηκε από τον Τρίτωνα (γιο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης) μαζί με την κόρη του Παλλάδα. Τα δύο κορίτσια ήσαν αχώριστα και συναγωνίζονταν στα παιχνίδια. Κάποια στιγμή ενώ ασκούνταν σε πολεμικές ασκήσεις, η Παλλάδα επρόκειτο να καταφέρει χτύπημα στην Αθηνά, εκείνη την στιγμή ο Δίας βλέποντας την σκηνή και φοβούμενος για την ασφάλεια της κόρης του, παρεμβάλλει μεταξύ τους την αιγίδα (δερμάτινη ασπίδα). Η Παλλάδα αιφνιδιάζεται και έτσι βρίσκει την ευκαιρία η Αθηνά να την χτυπήσει. Το χτύπημα όμως ήταν σοβαρό με αποτέλεσμα να τραυματισθεί και να πεθάνει

Η Αθηνά προκειμένου να τιμήσει την μνήμη της κατασκευάζει ξύλινο άγαλμα με ύψος τρείς πήχεις το οποίο αναπαριστούσε την Παλλάδα, έχοντας τα πόδια ενωμένα και κρατώντας στο δεξί χέρι ακόντιο και στο αριστερό αδράχτι και αφού έδεσε στο στήθος του την αιγίδα, η οποία αιφνιδίασε την φίλη της, ανέβασε το άγαλμα στον ουρανό τοποθετώντας το δίπλα στον Δία.

Θρυλικοί «σκληροτράχηλοι»

Η Ιστορία βρίθει από κατορθώματα και γενναίες πράξεις πολεμιστών. Ορισμένοι από αυτούς εισήλθαν στο πάνθεον αλλάζοντας τον ρουν της ως ήρωες ή ηγέτες. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι που είτε λόγω ιστορικής ολιγωρίας, είτε λόγω «τοπικής εμβέλειας» των κατορθωμάτων τους παρέμειναν εν πολλοίς άγνωστοι.

Όλοι αυτοί όμως είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό………ήσαν «σκληροτράχηλοι» δηλαδή αντίκρυσαν τον θάνατο και τον ανάγκασαν να αποστρέψει το βλέμμα του.

Θρυλικά ξίφη

Το ξίφος αποτελεί βασικό θέμα στους περισσότερους ιστορικούς θρύλους και παραδόσεις, συνδεόμενο με γενναίους πολεμιστές, επικές μάχες και κατακτήσεις. Υπήρξαν ξίφη που το όνομά τους έλαβε μυθικές διαστάσεις, συνδυάζοντας την πραγματικότητα με την φαντασία, μέχρι σημείου ταύτισης. Ουδέποτε θα υπάρξει άλλο όπλο που να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ιστορία όπως το ξίφος.

Το εμπόριο στην Ερυθρά θάλασσα και τον Ινδικό ωκεανό κατά τους Ελληνορωμαϊκούς χρόνους

Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε ανάγκη από μεγάλες ποσότητες εξωτικών ειδών πολυτελείας, όπως πολυτίμους λίθους, μετάξι και μπαχαρικά, που έρχονταν από την Ινδία και από χώρες ακόμη πιο μακρυνές και εξωτικές της Άπω Ανατολή, όπως η Κεϋλάνη (Σρι Λάνκα) και τα νησιά των μπαχαρικών στο πέλαγος της Ινδονησίας. Ήδη κατά την εποχή του Χριστού, οι δύο κόσμοι της Ανατολής και της Δύσεως διασυνδέονταν με ένα πολύπλοκο δίκτυο χερσαίων εμπορικών οδών, που τις διέσχιζαν εμπορικά καραβάνια, όπως ο περίφημος δρόμος του μεταξιού που συνέδεε την Κίνα με την Μεσόγειο, αλλά και θαλασσίων, που συνέδεαν την Αίγυπτο μέσω Ερυθράς θαλάσσης με τον Ινδικό Ωκεανό.

Ο Ηγέτης του 21ου αιώνα

Ένα ερώτημα που έχει τεθεί από αιώνων μεταξύ των ανθρώπων και που ακόμα δεν έχει απαντηθεί, μολονότι κάθε στιγμή η εν δυνάμει απάντησή του επιδρά άμεσα και έμμεσα στη ζωή και στις δραστηριότητές μας. Χρησιμοποιώντας την αναγραφόμενη ευαγγελική περικοπή ως έρεισμα, θα επιχειρηθεί η προσέγγιση της έννοιας του Ηγέτη, έτσι ώστε μέσα από εμπειρίες και προβληματισμούς, να καταγραφούν θέσεις για το μοντέλο εκείνο του Ηγέτη που δια του λόγου του, της ρητής διατύπωσης γενικών και ειδικών ιδεών και κυρίως δια της πρακτικής του στο καθημερινό γίγνεσθαι, θα ασκήσει αποτελεσματική επιρροή στην εξελικτική πορεία της κοινωνίας στην κρίσιμη καμπή του 21ου αιώνα.

How Chinese workers transported stones to build Forbidden City

Η αναδημοσίευση αφορά στην κατασκευή της Απαγορευμένης Πόλης στην Κίνα. Προέρχεται από ιστοσελίδα επιστημονικού περιεχομένου, η ποιότητα της οποίας αντανακλά την ποιότητα του διαχειριστού.   This rebloq involves the construction of the Forbidden City in China. It comes from a website of scientific content, the quality of which reflects the owner’s quality.

Ήθη της αρχαίας Σπάρτης

Αυτό που αναδείκνυε την Σπάρτη έναντι των λοιπών Ελληνικών πόλεων – κρατών δεν ήταν η γλώσσα, η θρησκεία, ή ακόμα και οι νόμοι – στοιχεία τα οποία μοιράστηκαν σε γενικές γραμμές με τον υπόλοιπο αρχαίο Ελληνικό κόσμο – αλλά ένα μοναδικό ήθος που διαπότιζε όλες τις πτυχές του Λακωνικού βίου. Ενόσω η Σπαρτιατική φιλοσοφία ανεδείκνυε και προέβαλε την σιωπή έναντι του κενού λόγου, την απλότητα αντί του στολισμού, την ακρίβεια αντί της ασάφειας και του πλατειασμού, η Σπάρτη τοποθέτησε την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη στο επίκεντρο των ηθικών αρχών του συστήματος αξιών. Η αγάπη για την ελευθερία υπήρχε σε όλες τις αρχαίες Ελληνικές δημοκρατίες, αλλά η έμφαση στην ισότητα και την αδελφοσύνη έκανε την Σπάρτη να ξεχωρίζει.

Σε αναζήτηση της Ελληνικότητος

Η συγκρότηση εθνικής ταυτότητος και αυτοσυνειδησίας ενός Έθνους είναι μία πολύπλοκη και πολυσύνθετη διαδικασία, πολλές φορές διαρκεί αιώνες και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, ιστορικούς, πολιτικούς, πολιτισμικούς, γεωγραφικούς, θρησκευτικούς, ιδεολογικούς. Συχνά η διαμόρφωση εθνικής αυτοσυνειδησίας και ταυτότητος, η αίσθηση δηλαδή του συνανήκειν σε ένα Έθνος με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, είναι μία επώδυνη διαδικασία που περνά μέσα από αντιπαραθέσεις με άλλους λαούς και πολιτισμούς, διαπερνά ιστορικές περιόδους, γνωρίζει ήττες και οδυνηρές καταστάσεις. Όλα αυτά ισχύουν ακόμη περισσότερο όταν ομιλούμε για το Ελληνικό Έθνος, με την πανάρχαια και πολυετή ιστορία του αλλά και τις πολλές ιστορικές περιπέτειες.

Το Μεσολόγγι πριν το 1821

Οι πρώτες ιστορικές πληροφορίες που έχουμε για το Μεσολόγγι είναι από την εποχή της Οθωμανοκρατίας. Αρχικά αποτελούσε μικρό συνοικισμό ψαράδων και καταφύγιο ναυτικών και πειρατών. Την εποχή της ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571) όπου οι ενωμένοι χριστιανικοί στόλοι των Ευρωπαίων νίκησαν το οθωμανικό ναυτικό, έχουμε αναφορά στο Μεσολόγγι ως μέρος που είχε ιχθυοτροφεία. Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας του, ο ιστορικός Σπυρίδων Τρικούπης (19ος αι.), Μεσολογγίτης ο ίδιος, υποστηρίζει ότι προέρχεται εκ των λέξεων μέσον- λόγγος και δηλώνει τον τόπο της πόλης. Άλλοι δέχονται πως ίσως η ονομασία να προέρχεται από το βενετσιάνικο messo luogo, messo longo (= μέσον-λόγγος) ή από το messo laghi (=λιμνότοπος) που μάλλον πλησιάζει περισσότερο στην ορθή ετυμολογία της λέξεως. Αρχικά η περιοχή συνοικίσθηκε από ναυτικούς και πειρατές της Δαλματίας, που κυριαρχούσαν στις ακτές της Αδριατικής και της Δυτικής Ελλάδος στους αιώνες 15ο – 16ο- 17ο, ενώ αργότερα κατοικήθηκε και από Έλληνες που ασχολήθηκαν με την αλιεία και την ναυτιλία.

Σπαρτιατική Ξυήλη vs Ρωμαϊκού Gladius

Η ξυήλη ή στην δωρική διάλεκτο ξυάλη, απετέλεσε επί δεκαετίες πραγματικό αίνιγμα όσον αφορά στον οπλισμό των Σπαρτιατών. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: ήταν η ξυήλη, όπλο που χρησιμοποιείτο από τους Σπαρτιάτες οπλίτες και κυρίως από τους «όμοιους», ή απλώς κάποιο εργαλείο;
To gladius (από αυτό προέρχεται και η λατινογενής gladiator) έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πολλές διακυμάνσεις. Ο Πολύβιος ισχυρίζεται ότι οι Ρωμαίοι «έκλεψαν» τον σχεδιασμό από τους Ισπανούς. Υπάρχουν στοιχεία που αφορούν στην χρήση του το 380 π.Χ και γνωρίζουμε ότι αντεκαταστάθη το 200 μ.Χ αλλά στο μεσοδιάστημα θεωρείοτ το σημαντικότερο όπλο των Ρωμαϊκών λεγεώνων.

Μυθικοί αυτόχειρες

Το άρθρο αναφέρεται στους αυτόχειρες της μυθολογίας, δηλαδή σε αυτούς που αυτοκτόνησαν είτε αυτοβούλως είτε πιεζόμενοι από καταστάσεις. Οι κυριότεροι λόγοι ήσαν θλίψη, αγάπη, έρωτας, φόβος, ζήλια, ντροπή, τύψεις, ψυχικές ή πνευματικές διαταραχές, αυτοθυσία, ή άλλες αιτίες.

Νουβία….η χώρα του τόξου

Το 1500 π.Χ., η Νουβία (περιοχή κατά μήκος του ποταμού Νείλου, μεταξύ νότιας Αιγύπτου – βορείου Σουδάν – Ασσουάν και Χαρτούμ) αποτελείτο από τρία μεγάλα βασίλεια που ονομάζοντο Makuria, Alwa και Nobade. Αυτά είχαν αναπτύξει πολύ προηγμένους πολιτισμούς και ήσαν κράτη με αξιόμαχα στρατεύματα αποτελούμενα από πεζούς στρατιώτες – ιππείς – στρατιωτικούς ελέφαντες – πολιορκητικές μηχανές και ικανότατους τοξότες. Τα τρία βασίλεια της Νουβίας ήσαν πλούσια και ισχυρά, όμως υπέφεραν από τους Βεδουίνους οι οποίοι πραγματοποιούσαν συνεχώς επιδρομές, παίρνοντας αιχμαλώτους για να τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Ερυθράς θάλασσας, έκαιγαν χωριά και κατέστρεφαν σοδειές.

Η Νουβία θεωρείται κοιτίδα του Αφρικανικού πολιτισμού, έχοντας ιστορία που χρονολογείται από το 3200 π.Χ., αρχής γενομένης από το πλούσιο και ισχυρό έθνος του βασιλείου του Κους (αναφέρεται επίσης ως αρχαία Νουβία) το οποίο ήταν κέντρο πολιτισμού και στρατιωτικής ισχύος στην Αφρική.

Μάτα Χάρι (1876-1917) κατάσκοπος ή θύμα ;

Η Μαργαρίτα Γερτρούδη Ζέλε γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1876 στην πόλη Leeuwarden της Ολλανδίας. Κατήγετο από μικροαστική οικογένεια και ο πατέρας της Άνταμ Ζέλε ήταν ευκατάστατος πιλοποιός (κατασκεύαζε καπέλα) ενώ η μητέρα της Antje van der Meulen ήταν Ινδονησιακής καταγωγής. Την οικογένειά της συμπλήρωνε ο αδελφός της.

Ενδεικτικά την εποχή που γεννήθηκε η Μαργαρίτα………….ο Βίνσεντ Βαν Γκόγκ ήταν 23 ετών ……….βασιλιάς της Ολλανδίας ήταν ο Γουίλιαμ ο 3ος και πρωτεύουσα ήταν η Χάγη, η οποία ήταν πλημμυρισμένη από αποικιακούς στρατιώτες προερχόμενους από τις Ολλανδικές δυτικές Ινδίες (Ολλανδική αποικία μέχρι το 1949) σήμερα γνωστές ως Ινδονησία.

Τον Ιανουάριο του 1889 ο πατέρας της χρεοκοπεί.

Τον Σεπτέμβριο του 1890 οι γονείς της χωρίζουν.

Τον Μάιο του 1891 η μητέρα της πεθαίνει……..τα αδέλφια χωρίζουν και η 15χρονη Μαργαρίτα δίδεται σε συγγενείς.

Τον Νοέμβριο του 1892 παρακολουθεί μαθήματα διδασκαλίας σε κολλέγιο στο Leiden, από το οποίο όμως φεύγει λόγω του ότι συνήψε σχέση με τον διευθυντή και μετακομίζει στην Χάγη για να ζήσει με τον θείο της.

Τον Μάρτιο του 1895 η Μαργαρίτα απαντά στην αγγελία γνωριμίας του αξιωματικού Rudolph MacLeod, συνταγματάρχη του Ολλανδικού στρατού, ο οποίος ήταν τοποθετημένος στις Ολλανδικές δυτικές Ινδίες και βρισκόταν σε άδεια για να επισκεφθεί το πατρικό του. Η οικογένειά του ήταν Σκωτικής καταγωγής και είχε μεταναστεύσει στην Ολλανδία.

Τον Ιούλιο του 1895 η Μαργαρίτα σε ηλικία 19 ετών παντρεύεται τον MacLeod και μετακομίζουν στο Άμστερνταμ.

Τον Ιανουάριο του 1897 γεννά τον γιό τους Norman-John.

Τον Μάιο του 1897 η οικογένεια μετακομίζει στην Ινδονησία λόγω μετάθεσης του MacLeod στην Ιάβα – Σουμάτρα όπου παραμένουν μέχρι το 1902.

Το χρονικό της Άλωσης……..Τρίτη 29 Μαΐου 1453.

O θάνατος του Ιωάννη Η’ βρήκε τόν Κωνσταντίνο στόν Μυστρά, όπου στις 6 Ιανουαρίου 1449 ανακηρύχθηκε ως «Κωνσταντίνος ΙΑ’ Αυτοκράτωρ Ρωμαίων». H στέψη έγινε στόν Κωνσταντίνο καί όχι στόν ανάξιο καί καιροσκόπο Δημήτριο. Ο Κωνσταντίνος είχε γεννηθεί στίς 9 Φεβρουαρίου 1404 καί ήταν ήδη 45 ετών. Είχε παντρευτεί τό 1428, στό κάστρο του Χλεμουτσίου της Γλαρέντζας, τήν Θεοδώρα, κόρη του Φράγκου ηγεμόνα Τόκκο, αλλά η άτυχη κοπέλα πέθανε ένα χρόνο μετά στό Σανταμέρι Αχαΐας. Τό 1441 ξαναπαντρεύτηκε τήν Αικατερίνη, κόρη του Λατίνου άρχοντα της Λέσβου Γατελούζου, αλλά κατά τήν διάρκεια της πολιορκίας, από τούς Τούρκους, του Παλαιοκάστρου της Λήμνου, η Ιταλίδα πριγκίπισσα, η οποία κυοφορούσε τό παιδί του Κωνσταντίνου, πέθανε σύμφωνα μέ τόν Schlumberger από τόν τρόμο της. Ατυχος λοιπόν ο Κωνσταντίνος σέ όλες τίς φάσεις της ζωής του.

Αντάρτικο του Πόντου – Γενοκτονία Ποντίων

Το υπερήφανο πνεύμα των Ποντίων και η ορεινή διαμόρφωση του εδάφους συνετέλεσαν στην πραγματοποίηση ενός ηρωικού έπους το οποίο διήρκεσε από το 1914 μέχρι το 1923. Στην δεκαετή αυτή περίοδο 25.000 περίπου Πόντιοι αντάρτες σκαρφάλωσαν στις απόρθητες κορυφές των βουνοκορφών του Πόντου για να επιβιώσουν από το πρόγραμμα της γενοκτονίας πού είχαν σχεδιάσει αρχικά οι νεότουρκοι Τζεμάλ, Εβρέν και Ταλαάτ και στη συνέχεια ο Κεμάλ Ατατούρκ με τον Ισμετ Ινονού.

Φράνκ Άστιγξ………..ο ανιδιοτελής φιλέλλην

Ό Φράνκ Άμπνεϋ Αστιγξ (*) γεννήθηκε το 1794 και ήταν δευτερότοκος γιος του στρατηγού Καρόλου Αστιγξ και της Παρνέλ Άμπνεϊ. Υπηρέτησε από μικρή ηλικία στο βρετανικό ναυτικό λαμβάνοντας μέρος στη μεγάλη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ σε ηλικία μόλις 12 ετών! Επί δεκαπέντε χρόνια σταδιοδρόμησε στο Βρετανικό ναυτικό φτάνοντας ως τον βαθμό του πλοιάρχου, με ειδικές γνώσεις στην πυροβολική. Μετά όμως από έναν απρόσεκτο ατυχή χειρισμό στην πορεία του πλοίου που διοικούσε απετάχθη με ατιμωτικό τρόπο.

Η Ελληνική επανάσταση του 1821, έδωσε στον Άστιγξ την ευκαιρία που αναζητούσε να αναδειχθεί ξανά, προσφέροντας τις γνώσεις και τις υπηρεσίες του. Ήρθε στην Ύδρα το 1822 και αμέσως συνδέθηκε με ισχυρή φιλία με την ναυτική οικογένεια των Τομπάζηδων. Κατατάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό κερδίζοντας τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη όλων, για τις ναυτικές γνώσεις και τις ικανότητες του. Σύντομα όμως ο Άστιγξ είχε καταλάβει πως ήταν αδύνατο να υπηρετήσει σε Ελληνικά πλοία λόγω της εντελώς διαφορετικής νοοτροπίας των Ελλήνων ναυτών (πλήρης έλλειψη ναυτικής πειθαρχίας) από αυτή που είχε συνηθίσει.

Θουκυδίδου…..διάλογος Αθηναίων – Μηλίων

Τo 416 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι με επικεφαλής τους στρατηγούς Κλεομήδη, υιό του Λυκομήδη και Τεισία υιό του Τεισιμάχου, εξεστράτευσαν κατά της νήσου Μήλου. Είχαν μαζί τους τριάντα δικά τους πλοία και οκτώ συμμαχικά (έξι από τη Χίο και δύο από τη Λέσβο) και η στρατιωτική τους δύναμη αποτελείτο από Αθηναίους (1.200 οπλίτες, 300 τοξότες και 20 έφιππους τοξότες) και συμμάχους κυρίως νησιώτες (1.500 περίπου) συνολικά δηλαδή είχαν μια δύναμη 3.000 περίπου ανδρών. Οι Μήλιοι όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης – ήσαν άποικοι των Λακεδαιμονίων και ηρνούντο να υποταχθούν στους Αθηναίους όπως έπραξαν οι λοιποί νησιώτες. Στην αρχή μεν του Πελοποννησιακού πολέμου τήρησαν ουδετερότητα, κατόπιν όμως πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, που ερήμωναν το έδαφός τους, περιήλθαν σε κατάσταση πολέμου εναντίον τους. Οι τελευταίοι θέλοντας να ξεκαθαρίσουν – μια για πάντα – το πρόβλημα της Μήλου, στρατοπέδευσαν έξω από τα τείχη της πόλεως και έστειλαν προς διαπραγμάτευση πρέσβεις, σε μια προσπάθεια ειρηνικής υποταγής της νήσου. Οι Μήλιοι δεν παρουσίασαν τους πρέσβεις ενώπιον του λαού, όπως γινόταν σε άλλες περιπτώσεις, αλλά προφανώς φοβούμενοι μήπως ο λαός παρασυρθεί από τα επιχειρήματα των πρέσβεων και δεν λάβει τη σωστή απόφαση, εζήτησαν από αυτούς να εκθέσουν τον σκοπό της ελεύσεώς των προς τις αρχές του τόπου και το κυβερνητικό συμβούλιο της Μήλου.