Αφροδίτη (θεά του έρωτα)

Η Αφροδίτη κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία είναι η θεά του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης.

Πυγμαλίων (μυθολογία)

Ο μύθος αναφέρεται στον μυθικό βασιλιά της Κύπρου Πυγμαλίωνα ο οποίος ερωτεύθηκε ένα γυναικείο άγαλμα από ελεφαντόδοντο.

Άρης (θεός του πολέμου)

Ο Άρης (ή Άρες ή Άρευς ή Ενυάλιος) θεωρείτο θεός του πολέμου στην αρχαία Ελλάδα και ήταν ίσως ο πιο αντιδημοφιλής από όλους τους Ολύμπιους θεούς λόγω της ιδιοσυγκρασίας, της επιθετικότητας και της ακόρεστης δίψας του για πόλεμο.

Οι Ψυχοπομποί

Ο ψυχοπομπός ήταν θεός, πνεύμα ή δαίμονας με αποστολή να οδηγεί τα πνεύματα των νεκρών στον Κάτω Κόσμο. Η ιστορική μελέτη των μυθολογιών, αναδεικνύει μια σειρά από κοινά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της πεποίθησης ότι η ψυχή χρειάζεται καθοδήγηση προς την μετά θάνατον ζωή. Η λέξη ψυχοπομπός σημαίνει «οδηγός των ψυχών» και στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ο κριτής του νεκρού, αλλά αυτός που τους οδηγεί στην κρίση. Ορισμένες μορφές ήσαν καλοπροαίρετες ή ακόμα και φιλικές, ενώ άλλες ήσαν πηγές βασανιστηρίων και πόνου.

Κουρήτες & Δάκτυλοι

Οι Κουρήτες Δάκτυλοι ήσαν τρεις, πέντε ή εννέα Δαίμονες (πνεύματα) στους οποίους ανέθεσε η θεά Ρέα να προστατεύσουν τον νεογέννητο Δία από τις κανιβαλικές τάσεις του πατέρα του Κρόνου και αυτοί υπακούοντας, έκρυψαν το νεογνό σε μια σπηλιά στο όρος Ίδη (Ψηλορείτης) στην Κρήτη, πνίγοντας το κλάμα του στους ήχους φρενήρους χορού αναπαράστασης συγκρουόμενου δόρατος και ασπίδας.

Τιτάνες (μυθολογία)

Οι Τιτάνες ήσαν απόγονοι αρχέγονων θεοτήτων, που προήλθαν από το Χάος το οποίο κυριαρχούσε στο απέραντο σύμπαν. Οι πρώτοι δώδεκα Τιτάνες ήταν μια φυλή ισχυρών, γιγάντιων θεών, που προήλθαν από την ένωση της Γαίας και του Ουρανού. Αργότερα οι Ολύμπιοι θεοί, με επικεφαλής τον Δία, εναντιώθηκαν στους Τιτάνες τους οποίους νίκησαν στην Τιτανομαχία.

Μαρσύας…ο αλαζών αυλητής

Ο Μαρσύας ήταν αυλιστής (ή αυλητής δηλ. οργανοπαίκτης πλαγίαυλου = φλάουτου) ο οποίος προκάλεσε σε μουσικό διαγωνισμό τον Απόλλωνα και όταν έχασε γδάρθηκε ζωντανός από τον Θεό.

Παῖς κλέπτης καὶ μήτηρ

Κάποτε ένα μικρό παιδί έκλεψε στο σχολείο τον άβακα (πλάκα γραφής) ενός άλλου παιδιού και το μεσημέρι όταν γύρισε σπίτι, τον έδειξε στην μητέρα του.

Εκάτη

Η Εκάτη ήταν θεά της μαγείας, της νύχτας, του φεγγαριού, των φαντασμάτων και της νεκρομαντείας. Ήταν μοναχοπαίδι των Τιτάνων Πέρση και Αστερίας από τους οποίους και έλαβε τις δυνάμεις της, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να βοηθήσει τον Δία στην μάχη κατά των Τιτάνων.

Ο Γρύπας

Ο Γρύπας ήταν μυθικό όν με κεφάλι και φτερά αετού και σώμα – ουρά και πόδια λέοντα. Καθώς ο αετός θεωρείτο «βασιλιάς των πτηνών» και το λιοντάρι «βασιλιάς των ζώων», ο Γρύπας αντιπροσώπευε ένα ισχυρό και μεγαλοπρεπές πλάσμα. Την εποχή της Περσικής Αυτοκρατορίας, ο Γρύπας θεωρείτο ότι προστάτευε από το κακό, την μαγεία και τις συκοφαντίες. Αν και συναντάται συχνά στην μεσαιωνική Εραλδική εποχή (εραλδική=βοηθητικός ιστορικός κλάδος που ασχολείται με την μελέτη οικοσήμων, συμβόλων, θυρεών, σημαιών, κ.λ.π) εντούτοις έλκει τις ρίζες του στην αρχαιότητα.

Ελληνορωμαϊκές θεότητες & δεισιδαιμονίες

Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι θεοί ήσαν πανταχού παρόντες. Οι θεότητες της αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής ιστορίας, επικαλούνταν σε πολλές δεήσεις των θνητών και είχαν πολλούς βωμούς και αφιερώματα. Το γεγονός ότι οι αφιερώσεις στις τοποθεσίες εκτός Ρώμης, ήσαν χαραγμένες σε πέτρινους βωμούς, καταδεικνύει τον «εκρωμαϊσμό», καθώς αποτελούσε τυπικό Ρωμαϊκό τρόπο λατρείας. Έχουν ανακαλυφθεί αρκετά προ Ρωμαϊκά μνημεία βόρεια της Αδριατικής και στις Ανατολικές περιοχές των Άλπειων, όπου έχουν κατατεθεί διάφορα τελετουργικά αναθήματα και ανάλογα ευρήματα υπάρχουν στην περιοχή Emona (Λιουμπλιάνα) κατά μήκος του ποταμού Ljubljanica.

Περί Παραδείσων

Σχεδόν σε κάθε θρησκεία, ή μυθολογία υπάρχει ένας παράδεισος που υπόσχεται αιώνια ανταμοιβή, εφόσον οι οπαδοί του τηρούν τους κανόνες. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους – κυρίως αιώνια νεότητα, γαλήνη και απουσία του κακού – αλλά υπάρχουν και αρκετές διαφορές. Ιδού λοιπόν σε μια σύντομη παρουσίαση, ορισμένοι από τους γνωστότερους παραδείσους.

Μνημοσύνη……..η μητέρα των Μουσών

Η Μνημοσύνη, στην αρχαιότητα ήταν η θεά της μνήμης και θεωρείτο ως μια από τις πλέον ισχυρές θεότητες της εποχής της. Εξ’ άλλου η μνήμη είναι ένα από τα προσόντα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα, καθώς αποτελεί το θείο δώρο που επιτρέπει να συζητούμε, να κρίνουμε, να αιτιολογούμε, να προβλέπουμε, να προλαμβάνουμε και το σημαντικότερο όλων…………………αποτελεί το θεμέλιο του πολιτισμού.

Οι Αποθεωθήναι

Στο Ελληνικό Πάνθεον της Μυθολογίας περιλαμβάνονται θνητοί ήρωες και ηρωίδες που «προήχθησαν» σε θεότητες μέσω μιας διαδικασίας που οι Έλληνες ονόμαζαν Αποθέωση. Ορισμένοι έλαβαν το προνόμιο ως ανταμοιβή για την εν γένει προσφορά στην ανθρωπότητα όπως επί παραδείγματι ο Ηρακλής, ο Ασκληπιός και ο Αρισταίος, άλλοι μέσω γάμου με θεούς, όπως η Αριάδνη, ο Τιθωνός και η Ψυχή και ορισμένοι από τύχη όπως ο Γλαύκος. Οι εν λόγω θεότητες χαρακτηρίζονται ως «Αποθεωθήναι»

Ιχθυοκένταυροι

Οι Ιχθυοκένταυροι, ήσαν θαλάσσια πλάσματα της Ελληνικής Μυθολογίας, ο κορμός των οποίων ήταν ανθρώπινος και το υπόλοιπο σώμα κατέληγε σε ουρά ιχθύος. Θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ένα είδος Τριτώνων (Τρίτωνες = θαλάσσιες θεότητες με σώμα ανθρώπινο και ιχθύος) με την διαφορά ότι αντί χέρια είχαν πόδια αλόγου.

Ο Τήλεφος

Ο Τήλεφος ήταν γιός του Ηρακλέους και της Αύγης κόρης του Αλέα. Επειδή ήταν καρπός παράνομου έρωτα, ο Αλέας τον εγκατέλειψε στο όρος Παρθένιο για να πεθάνει. Εκεί με την παρέμβαση των θεών διασώθηκε θηλάζοντας από ελαφίνα και κατόπιν ανατράφηκε από βοσκούς.

Περί Αλαστόρων Τελχίνων (*)

Συγγενείς κατά τα φαινόμενα με τους Γίγαντες και άλλα τέρατα της Μυθολογίας, όπως οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες, η επίκληση του ονόματος των οποίων προκαλούσε δέος εξαιτίας της ταύτισής τους ενίοτε με ερεβώδεις υπάρξεις και άλλοτε με πνεύματα του θανάτου, παροιμιώδους μοχθηρίας, ολέθρου και κακοδαιμονίας …

Βαλχάλλα – Valhalla

Σύμφωνα με την Σκανδιναβική μυθολογία…… Valhalla (Βαλχάλλα =αίθουσα των νεκρών) ήταν ο μεταθανάτιος χώρος όπου ο θεός Odin στέγαζε τους γενναίους πολεμιστές, προκειμένου να συνδράμουν στον αέναο αγώνα ενάντια στον λύκο Fenrir κατά την διάρκεια του Ragnarok (συντέλεια του κόσμου).

Ο Ιαπετός

Ο Ιαπετός ήταν ένας από τους έξι γηραιότερους Τιτάνες, γιος του Ουρανού και της Γαίας. Σύμφωνα με την μυθολογία (Ησίοδος «Θεογονία») ο Ουρανός κάθε βράδυ κατέβαινε στην γη και ζευγάρωνε με την Γαία, αλλά όλως παραδόξως μισούσε τους απογόνους τους οποίους έτικτε η σύντροφός του. Έτσι κάποια στιγμή άρχισε να φυλακίζει τους νεότερους εξ’ αυτών στα Τάρταρα, γεγονός που προξένησε πόνο και οργή στην Γαία, η οποία αφού κατασκεύασε δρεπάνι από πυριτόλιθο ζήτησε από τους γιούς της να ευνουχίσουν τον Ουρανό και να πετάξουν τα γεννητικά του όργανα στην θάλασσα.

Ηλύσια πεδία

Στην Ελληνική μυθολογία τα Ηλύσια Πεδία ήσαν οι μεταθανάτιες κατοικίες για τις ψυχές των ηρώων και ενάρετων ανθρώπων.

Οι Σπαρτοί

Όταν πέθανε η μητέρα του Τηλέφασσα ο Κάδμος αφού την έθαψε και φιλοξενήθηκε από τους Θράκες, μετέβη στους Δελφούς αναζητώντας την αδελφή του Ευρώπη την οποία είχε απαγάγει ο Δίας. Στην διαδρομή πληροφορείται από το μαντείο των Δελφών, ότι θέλημα των θεών ήταν να σταματήσει την αναζήτηση και να ακολουθήσει μια αγελάδα η οποία θα τον οδηγούσε σε έναν τόπο όπου έπρεπε να ιδρύσει μια πόλη.

Υπακούοντας στον χρησμό ταξίδευσε στην Φωκίδα, όπου ο βασιλέας Πελάγων του έδωσε μια αγελάδα από τα κοπάδια του, την οποία ο Κάδμος πήρε μαζί του και φθάνοντας στην Βοιωτία, στο σημείο που σταμάτησε η αγελάδα ίδρυσε την πόλη των Θηβών. Εκεί θέλοντας να θυσιάσει την αγελάδα στην Αθηνά, έστειλε μερικούς από τους συντρόφους του να αντλήσουν νερό από μια πηγή (Δίρκη ή Κασταλία) η οποία ήταν αφιερωμένη στον θεό Άρη. Όμως την εν λόγω πηγή φύλασσε ο Ισμένιος δράκων (απόγονος του Άρη) ο οποίος σκότωσε τους περισσότερους και ο Κάδμος εκδικούμενος σκότωσε τον δράκοντα και κατόπιν ακολουθώντας την συμβουλή της Αθηνάς έσπειρε τα δόντια του.

Κήυξ & Αλκυόνη

Ορισμένοι λένε ότι ο βασιλέας Κήυξ της Τραχίδος (πόλη της Τραχινίας στην Θεσσαλία) γιός του Εωσφόρου και της Φιλονίδος και η σύζυγός του Αλκυόνη κόρη του θεού των ανέμων Αιόλου και της Εναρέτης, μεταμορφώθηκαν σε πτηνά από τον Δία λόγω της αλαζονείας τους. Όσον αφορά στον Κήυκα διότι έλεγε ότι σύζυγός του ήταν η Ήρα, ενώ η Αλκυόνη ότι ήταν σύζυγος του Διός. Αλλά άλλοι ισχυρίζονται διαφορετικά…….

Οι «Αυτόχθονες»

Στην αρχαία μυθολογία Αυτόχθονες καλούνταν εκείνοι οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση προέρχονταν από την γη (έδαφος). Οι εκφράσεις «απόγονοι της γης» και «απόγονοι της Γαίας» διαφέρουν, διότι οι απόγονοι της γης δεν έχουν γονείς, εν αντιθέσει με τους απογόνους της Γαίας οι οποίοι εντάσσονται στο αντίστοιχο γενεαλογικό δένδρο. Προς τούτο υπήρχε ο όρος γηγενής προκειμένου να υπάρχει διάκριση από τον αντίστοιχο όρο αυτόχθων, αλλά με την πάροδο των ετών οι εν λόγω όροι ταυτίσθηκαν εννοιολογικά.

Οινόμαος…..ο α – μνήστωρ

Ο Οινόμαος ήταν βασιλέας της Πίσας (πόλη της Ήλιδας) ο οποίος σκότωνε τους μνηστήρες της κόρης του Ιπποδάμειας και τοποθετούσε (κάρφωνε) τα κεφάλια τους στην πρόσοψη της οικίας του.

Φορωνεύς……….ο αρχέγονος

O Φορωνεύς ήταν γιός του ποτάμιου θεού Ινάκχου και της Ωκεανίδας νύμφης Μελίας, ή της επίσης Ωκεανίδας νύμφης Αργίας και πιθανόν ο πρώτος άνθρωπος που………

Νύμφες (μυθολογία)

Οι Νύμφες ήσαν κατώτερες γυναικείες θεότητες, νεαρές στην ηλικία, που ζούσαν στην φύση. Ήσαν πανέμορφες, τραγουδούσαν και χόρευαν στα λιβάδια, τις πλαγιές και κοντά στις πηγές. Υμνούσαν τους Ολύμπιους θεούς και ιδιαίτερα τον πατέρα του Πάνα, τον Ερμή. Οι Νύμφες ως υπάρξεις τοποθετούνταν μεταξύ θεών και θνητών, δεν ήσαν αθάνατες, ζούσαν όμως επί μακρόν και τρέφονταν με αμβροσία.

Το «Παλλάδιον»

Η Αθηνά ανατράφηκε από τον Τρίτωνα (γιο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης) μαζί με την κόρη του Παλλάδα. Τα δύο κορίτσια ήσαν αχώριστα και συναγωνίζονταν στα παιχνίδια. Κάποια στιγμή ενώ ασκούνταν σε πολεμικές ασκήσεις, η Παλλάδα επρόκειτο να καταφέρει χτύπημα στην Αθηνά, εκείνη την στιγμή ο Δίας βλέποντας την σκηνή και φοβούμενος για την ασφάλεια της κόρης του, παρεμβάλλει μεταξύ τους την αιγίδα (δερμάτινη ασπίδα). Η Παλλάδα αιφνιδιάζεται και έτσι βρίσκει την ευκαιρία η Αθηνά να την χτυπήσει. Το χτύπημα όμως ήταν σοβαρό με αποτέλεσμα να τραυματισθεί και να πεθάνει

Η Αθηνά προκειμένου να τιμήσει την μνήμη της κατασκευάζει ξύλινο άγαλμα με ύψος τρείς πήχεις το οποίο αναπαριστούσε την Παλλάδα, έχοντας τα πόδια ενωμένα και κρατώντας στο δεξί χέρι ακόντιο και στο αριστερό αδράχτι και αφού έδεσε στο στήθος του την αιγίδα, η οποία αιφνιδίασε την φίλη της, ανέβασε το άγαλμα στον ουρανό τοποθετώντας το δίπλα στον Δία.

Ἠώς……………η κροκόπεπλος θεά

Η Ηώς (ή Εώς, ή Εριγένεια) παντρεύτηκε τον Αστραίο, γιο του Τιτάνα Κριού και τη Ευρυβίας, κόρης του Πόντου και της Γαίας και γέννησε τους Ανέμους και τα Άστρα, μεταξύ των οποίων και τον Εωσφόρο.

Κατόπιν ερωτεύτηκε τον Τιθωνό, τον οποίον μετέφερε στην Ανατολική Αιθιοπία όπου ίδρυσε τα Σούσα. Επειδή όμως ο Τιθωνός, γιος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα (γιού του Ίλου, ιδρυτή της Τροίας, γιού του Τρώα, γιού του Εριχθόνιου, γιού του Δαρδάνου, γιού του Δία και της Ηλέκτρας) ήταν θνητός η Ηώς ζήτησε από τον Δία να γίνει αθάνατος και να ζήσει αιώνια. Αλλά όταν ζήτησε την χάρη της αθανασίας, ξέχασε να ζητήσει και αιώνια νεότητα. Έτσι αρχικά, έζησαν ως ενθουσιώδεις εραστές, αλλά όταν τα μαλλιά του άρχισαν να ασπρίζουν, η Ηώς τον βαρέθηκε και παρότι τον φρόντιζε και έτρεφε με αμβροσία, το Γήρας ήρθε σ’ αυτόν και σταδιακά έφθασε σε σημείο να μην μπορεί να κινηθεί. Ωστόσο, άλλοι υποστηρίζουν ότι η Ηώς διατήρησε την αγάπη της και ότι ουδέποτε ντράπηκε που κοιμόταν μαζί του, ζητώντας μάλιστα από τον Δία να τον μεταμορφώσει σε τέττιγα (τζιτζίκι).

Νηλεύς……….ο έκθετος δίδυμος

Ο Νηλεύς είχε εγκαταλειφθεί ως βρέφος. Όταν αυτός και ο δίδυμος αδελφός του μεγάλωσαν, σκότωσαν την μητρυιά τους Σιδηρώ και αφού εξορίσθηκαν έφθασαν στην Μεσσηνία και ίδρυσαν την Πύλο.
Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο Νηλεύς ήταν γιός του Ιπποκόωνα, ενώ άλλοι ότι ήταν γιός του Κριθέα, γιού του Αίολου, γιού του Έλληνα, γιού του Δευκαλίωνα ο οποίος επιβίωσε του κατακλυσμού. Υπάρχουν και ορισμένοι που αναφέρουν ότι πατέρας του Νηλέα ήταν ο Ποσειδών και μητέρα του η Τυρώ, κόρη του Σαλμονέα και της Αλκιδίκης. Ο Σαλμονέας ήταν γιός του Αιόλου και επομένως εφόσον ο Νηλέας ήταν γιός του Κριθέα, θα έπρεπε να είναι εξάδελφος της Τυρούς, η οποία ήταν μητέρα του. Η Αλκιδίκη η οποία ήταν μητέρα της Τυρούς ήταν κόρη του Αφίδα βασιλέα της Αρκαδίας, γιού του Άρκα, γιού του Δία και της Καλλιστούς.

Ακταίων………ό άτυχος θηρευτής

Ο Ακταίων ήταν γιός του Αρισταίου και της Αυτονόης. Ο Αρισταίος ήταν γιός του Απόλλωνα και της Κυρήνης, είχε διδαχθεί τις τέχνες της θεραπείας και προφητείας από της Μούσες και ήταν αυτός που ανακάλυψε το μέλι. Η μητέρα του ήταν κόρη του Κάδμου.

Ο Ακταίων είναι ο κυνηγός που κατασπαράχθηκε από τα σκυλιά του, αφού προηγουμένως μεταμορφώθηκε σε ελάφι από την Αρτέμιδα την οποία είχε δεί γυμνή.

Οι «Αμαζόνες»

Οι Αμαζόνες ήταν γυναικείος λαός ο οποίος κατοικούσε πλησίον του ποταμού Θερμόδοντα (ρέει μεταξύ των πόλεων Κερασούντος και Σαμψούντος) και εθεωρούντο κόρες του Άρη και της Αρμονίας. Οι Λιβυκές Αμαζόνες προϋπήρξαν των ήδη γνωστών αλλά εξαφανίστηκαν ιστορικά, πολλές γενεές πριν τον Τρωικό πόλεμο και ήσαν γνωστές για τον πόλεμο που διεξήγαγαν εναντίον της Ατλαντίδος, του κράτους που είχε τον πλέον ανεπτυγμένο «ανδρικό» πολιτισμό της εποχής, ευημερούσε και κατείχε πολλές πόλεις υπό την εξουσία του.

Ιξίων…..ο ασεβής

Kατόπιν εντολής των Θεών, ο Ιξίων περιστρέφεται συνεχώς, δεμένος σε ιπτάμενο τροχό………..«λέγοντας» στους θνητούς: «δείξτε ευγνωμοσύνη στους ευεργέτες σας, αποδίδοντας τους σε αντάλλαγμα την εύνοιά σας» (Πινδάρου, Ωδές 2.20).

Φιλήμων & Βαυκίς……..το ενάρετο ζεύγος

Σύμφωνα με την αρχαία Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Φιλήμων και η Βαυκίς ήταν ένα ανδρόγυνο ηλικιωμένων, οι οποίοι παρόλο που ήσαν φτωχοί, εντούτοις ζούσαν με αξιοπρέπεια και αρετή. Εκείνη την εποχή ο βασιλέας των θεών Δίας (Jupiter στην Ρωμαϊκή μυθολογία) άκουσε για το ενάρετο ζευγάρι και επειδή ήταν δύσπιστος ήθελε να διαπιστώσει την αλήθεια των λεγομένων ιδίοις όμμασι.

Οι «Μούσες»

Για τις Μούσες υπήρχαν πολλές διαφορετικές εκδοχές στην αρχαιότητα, που αφορούσαν τόσο στην καταγωγή τους, όσο και στον αριθμό τους. Διαφαίνεται πάντως, ότι παλαιότερα ήσαν Νύμφες των βουνών και των νερών, οι οποίες αργότερα «προβιβάσθηκαν» και με τον καιρό απέκτησαν συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Πιστεύεται ότι κατοικούσαν στον Όλυμπο και με τις ακούραστες φωνές τους τραγουδούσαν θείες μελωδίες και ύμνους, παίζοντας λύρα.

«Θερσίτης»…..ο επονείδιστος

Πρόκειται για τον άνδρα που έμεινε γνωστός στην Ιστορία για τον χαρακτήρα του ο οποίος ήταν το ίδιο αποκρουστικός όσο το παρουσιαστικό του. Ο Θερσίτης συνωμότησε κατά του Οινέα παίρνοντας το βασίλειο και παραδίδοντάς το στον πατέρα του. Αργότερα καταδιωκόμενος για την πράξη του από τον Διομήδη κατέφυγε στην Πελοπόννησο. Ήταν θρασύς, αμετροεπής, κουτσός και κατά την εκστρατεία στην Τροία, περιγελώντας τον Αχιλλέα για τον έρωτά του προς την Πενθέσιλλα, όταν αυτή ήταν ήδη νεκρή, προκάλεσε την οργή του ήρωα και τελικά τον θάνατό του.

Μοίρες (μυθολογία)

Οι Μοίρες παριστάνονταν, συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν. Η κλωστή που κρατούν στα χέρια τους, είναι η ανθρώπινη ζωή, συμβολίζοντας έτσι το πόσο μηδαμινή κι ασήμαντη αποδεικνύεται τελικά, αφού κόβεται με το παραμικρό, όπως μια κλωστή.