Παῖς κλέπτης καὶ μήτηρ

Κάποτε ένα μικρό παιδί έκλεψε στο σχολείο τον άβακα (πλάκα γραφής) ενός άλλου παιδιού και το μεσημέρι όταν γύρισε σπίτι, τον έδειξε στην μητέρα του.

Η Εκάτη

Η Εκάτη ήταν θεά της μαγείας, της νύχτας, του φεγγαριού, των φαντασμάτων και της νεκρομαντείας. Ήταν μοναχοπαίδι των Τιτάνων Πέρση και Αστερίας από τους οποίους και έλαβε τις δυνάμεις της, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να βοηθήσει τον Δία στην μάχη κατά των Τιτάνων.

Γνωστοί θρύλοι στα ίχνη πρωτόγονων πληθυσμών

Πώς η διάδοση των θρυλικών αφηγημάτων από γενιά σε γενιά φωτίζει την μεταναστευτική ιστορία των ανθρώπων μέχρι την Παλαιολιθική περίοδο.
Άρθρο του Julien d’Huy το οποίο δημοσιεύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2016 στο περιοδικό Scientific American

Ο Γρύπας

Ο Γρύπας ήταν μυθικό όν με κεφάλι και φτερά αετού και σώμα – ουρά και πόδια λέοντα. Καθώς ο αετός θεωρείτο «βασιλιάς των πτηνών» και το λιοντάρι «βασιλιάς των ζώων», ο Γρύπας αντιπροσώπευε ένα ισχυρό και μεγαλοπρεπές πλάσμα. Την εποχή της Περσικής Αυτοκρατορίας, ο Γρύπας θεωρείτο ότι προστάτευε από το κακό, την μαγεία και τις συκοφαντίες. Αν και συναντάται συχνά στην μεσαιωνική Εραλδική εποχή (εραλδική=βοηθητικός ιστορικός κλάδος που ασχολείται με την μελέτη οικοσήμων, συμβόλων, θυρεών, σημαιών, κ.λ.π) εντούτοις έλκει τις ρίζες του στην αρχαιότητα.

Ελληνορωμαϊκές θεότητες & δεισιδαιμονίες

Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι θεοί ήσαν πανταχού παρόντες. Οι θεότητες της αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής ιστορίας, επικαλούνταν σε πολλές δεήσεις των θνητών και είχαν πολλούς βωμούς και αφιερώματα. Το γεγονός ότι οι αφιερώσεις στις τοποθεσίες εκτός Ρώμης, ήσαν χαραγμένες σε πέτρινους βωμούς, καταδεικνύει τον «εκρωμαϊσμό», καθώς αποτελούσε τυπικό Ρωμαϊκό τρόπο λατρείας. Έχουν ανακαλυφθεί αρκετά προ Ρωμαϊκά μνημεία βόρεια της Αδριατικής και στις Ανατολικές περιοχές των Άλπειων, όπου έχουν κατατεθεί διάφορα τελετουργικά αναθήματα και ανάλογα ευρήματα υπάρχουν στην περιοχή Emona (Λιουμπλιάνα) κατά μήκος του ποταμού Ljubljanica.

Περί Παραδείσων

Σχεδόν σε κάθε θρησκεία, ή μυθολογία υπάρχει ένας παράδεισος που υπόσχεται αιώνια ανταμοιβή, εφόσον οι οπαδοί του τηρούν τους κανόνες. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους – κυρίως αιώνια νεότητα, γαλήνη και απουσία του κακού – αλλά υπάρχουν και αρκετές διαφορές. Ιδού λοιπόν σε μια σύντομη παρουσίαση, ορισμένοι από τους γνωστότερους παραδείσους.

Μνημοσύνη……..η μητέρα των Μουσών

Η Μνημοσύνη, στην αρχαιότητα ήταν η θεά της μνήμης και θεωρείτο ως μια από τις πλέον ισχυρές θεότητες της εποχής της. Εξ’ άλλου η μνήμη είναι ένα από τα προσόντα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα, καθώς αποτελεί το θείο δώρο που επιτρέπει να συζητούμε, να κρίνουμε, να αιτιολογούμε, να προβλέπουμε, να προλαμβάνουμε και το σημαντικότερο όλων…………………αποτελεί το θεμέλιο του πολιτισμού.

Οι Αποθεωθήναι

Στο Ελληνικό Πάνθεον της Μυθολογίας περιλαμβάνονται θνητοί ήρωες και ηρωίδες που «προήχθησαν» σε θεότητες μέσω μιας διαδικασίας που οι Έλληνες ονόμαζαν Αποθέωση. Ορισμένοι έλαβαν το προνόμιο ως ανταμοιβή για την εν γένει προσφορά στην ανθρωπότητα όπως επί παραδείγματι ο Ηρακλής, ο Ασκληπιός και ο Αρισταίος, άλλοι μέσω γάμου με θεούς, όπως η Αριάδνη, ο Τιθωνός και η Ψυχή και ορισμένοι από τύχη όπως ο Γλαύκος. Οι εν λόγω θεότητες χαρακτηρίζονται ως «Αποθεωθήναι»

Μυθική Βιοτεχνολογία στην κλασσική αρχαιότητα (επιθυμία – ελπίδα – φόβος)

Η αφθονία ορθολογικών, ή μη αντιλήψεων που αποπνέουν τα συσκοτισμένα όρια μεταξύ φυσικού και αφύσικου, τέχνης κι επιστήμης, ζωής και θανάτου, προκαλεί απάνθισμα πρωτόγνωρων και νοητικά δελεαστικών συναισθημάτων, όπως αυτά που διαδέχονται την ανακάλυψη κάποιου ουράνιου αντικειμένου, επιλεγμένων από τον μοναδικά εντυπωσιακό και ραγδαία αναπτυσσόμενο κόσμο της βιοτεχνολογίας1. Η πρόοδος αυτή μας έφερε αντιμέτωπους με έννοιες όπως αναπαραγωγή, πολλαπλασιασμός ή ακόμη και δημιουργία ζωής, συνοδεία της αμφιθυμίας που τις περιβάλλει. Ωστόσο, η μελέτη της Eλληνικής μυθολογίας και τέχνης αποκαλύπτει ότι αν και φαινομενικά όψιμες, οι έννοιες αυτές προκάλεσαν την αρχαία νόηση χιλιάδες χρόνια πριν την έλευση των σύγχρονων επιστημονικών μεθόδων.

Οι Ιχθυοκένταυροι

Οι Ιχθυοκένταυροι, ήσαν θαλάσσια πλάσματα της Ελληνικής Μυθολογίας, ο κορμός των οποίων ήταν ανθρώπινος και το υπόλοιπο σώμα κατέληγε σε ουρά ιχθύος. Θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ένα είδος Τριτώνων (Τρίτωνες = θαλάσσιες θεότητες με σώμα ανθρώπινο και ιχθύος) με την διαφορά ότι αντί χέρια είχαν πόδια αλόγου.

Ο Τήλεφος

Ο Τήλεφος ήταν γιός του Ηρακλέους και της Αύγης κόρης του Αλέα. Επειδή ήταν καρπός παράνομου έρωτα, ο Αλέας τον εγκατέλειψε στο όρος Παρθένιο για να πεθάνει. Εκεί με την παρέμβαση των θεών διασώθηκε θηλάζοντας από ελαφίνα και κατόπιν ανατράφηκε από βοσκούς.

Περί Αλαστόρων Τελχίνων (*)

Συγγενείς κατά τα φαινόμενα με τους Γίγαντες και άλλα τέρατα της Μυθολογίας, όπως οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες, η επίκληση του ονόματος των οποίων προκαλούσε δέος εξαιτίας της ταύτισής τους ενίοτε με ερεβώδεις υπάρξεις και άλλοτε με πνεύματα του θανάτου, παροιμιώδους μοχθηρίας, ολέθρου και κακοδαιμονίας …

Η αυτοκτονία στην Κλασσική Μυθολογία Μέρος II: Άνδρες αυτόχειρες (ονομαστικός κατάλογος)

Παρά το γεγονός ότι οι σύγχρονοι ερευνητές ερευνούν το παρελθόν, ώστε να αποκαλύψουν τα τελεσιουργά γεγονότα που διαμορφώνουν την στάση μας έναντι της αυτοκτονίας, οι αρχαίοι ομόλογοί τους αντιμετώπιζαν ακριβώς το αντίθετο πρόβλημα. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να εγκαταλείψουμε τις σύγχρονες θέσεις μας, αν θέλουμε να αξιολογήσουμε πιο ξεκάθαρα το φαινόμενο των αρχαίων αυτοκτονιών.

Η αυτοκτονία στην Kλασσική Mυθολογία……μέρος I: Γυναίκες Αυτόχειρες (ονομαστικός κατάλογος)

Η μελέτη της αυτοχειρίας γυναικών στην Κλασσική Μυθολογία εγείρει διάφορα ερωτήματα. Κάτω από ποιες συνθήκες ο θάνατος είναι προτιμότερος από την ζωή; Πότε γίνεται επιθυμητός ή αποδεκτός ο θάνατος ενός αυτόχειρα; Ερωτήματα τα οποία μας φέρουν αντιμέτωπους με νομικά, οικονομικά, πολιτικά, οικογενειακά και θρησκευτικά ζητήματα που αφορούσαν στις γυναίκες του αρχαίου κόσμου.

Ασκληπιός………Θεός ή ήρως;

Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρει τον Ασκληπιό ως ταλαντούχο θεραπευτή και πατέρα των Μαχάονα και Ποδαλείριου – Ελλήνων ιατρών της Τρωάδος. Ωστόσο αργότερα, τιμήθηκε ως ήρωας και τελικώς λατρεύτηκε ως θεός. Γιός του Απόλλωνα – θεού της ίασης, της αλήθειας και της προφητείας— και της θνητής πριγκίπισσας Κορωνίδος – κόρης του Θεσσαλού Φλεγύου – έγινε θεός της ιατρικής για Έλληνες και Ρωμαίους. Ο μύθος θέλει τον Κένταυρο Χείρωνα, φημισμένο για τη σοφία και τις ιατρικές του γνώσεις, να διδάσκει στον Ασκληπιό την θεραπευτική ιατρική.

H Βαλχάλλα – Valhalla

Γράφει ο Χείλων Σύμφωνα με την Σκανδιναβική μυθολογία…… Valhalla (Βαλχάλλα =αίθουσα των νεκρών) ήταν ο μεταθανάτιος χώρος όπου ο θεός Odin στέγαζε τους γενναίους πολεμιστές, προκειμένου να συνδράμουν στον αέναο αγώνα ενάντια στον λύκο Fenrir κατά την διάρκεια του Ragnarok (συντέλεια του κόσμου). Είναι χρήσιμο να αναφερθούμε αναλυτικότερα σε ορισμένες ονομασίες (θεών – τόπων –…

Ο Ιαπετός

Ο Ιαπετός ήταν ένας από τους έξι γηραιότερους Τιτάνες, γιος του Ουρανού και της Γαίας. Σύμφωνα με την μυθολογία (Ησίοδος «Θεογονία») ο Ουρανός κάθε βράδυ κατέβαινε στην γη και ζευγάρωνε με την Γαία, αλλά όλως παραδόξως μισούσε τους απογόνους τους οποίους έτικτε η σύντροφός του. Έτσι κάποια στιγμή άρχισε να φυλακίζει τους νεότερους εξ’ αυτών στα Τάρταρα, γεγονός που προξένησε πόνο και οργή στην Γαία, η οποία αφού κατασκεύασε δρεπάνι από πυριτόλιθο ζήτησε από τους γιούς της να ευνουχίσουν τον Ουρανό και να πετάξουν τα γεννητικά του όργανα στην θάλασσα.

Μυθικές ανθρωπόμορφες φυλές

Η αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία βρίθουν από «παράξενα» και συνάμα «υπέροχα» πλάσματα. Τα περισσότερα περιλαμβάνονται στην Φυσική Ιστορία του Πλίνιου, ένα έργο που ενέπνευσε το Μεσαιωνικό «θηριολόγιο» και τους σχεδιαστές της ανθρωπογεωγραφίας. Οι εικόνες προέρχονται από το Χρονικό της Νυρεμβέργης του 1493.

Αβαρίμονες είναι το όνομα μυθικής φυλής η οποία κατοικούσε στην ομώνυμη χώρα. Οι Αβαρίμονες είχαν πέλματα προς τα πίσω, αλλά παρά το μειονέκτημα αυτό ήταν σε θέση να τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Ζούσαν μαζί με τα άγρια ζώα στην κοιλάδα του όρους Ίμας (σημερινά Ιμαλάια). Υπήρχε μια ιδιαιτερότητα όσον αφορά στην περιοχή που κατοικούσαν, καθότι ήσαν αναγκασμένοι να παραμείνουν σε αυτήν, διότι ήταν αδύνατο να αναπνεύσουν άλλο είδος αέρα. Οι Αβαρίμονες αναφέρθηκαν για πρώτη φορά από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στο έργο του, Φυσική Ιστορία (VII 11). Παρόμοια αναφορά υπάρχει από τον Aulus Gellius στις Αττικές Νύχτες.

Ηλύσια πεδία

Στην Ελληνική μυθολογία τα Ηλύσια Πεδία ήσαν οι μεταθανάτιες κατοικίες για τις ψυχές των ηρώων και ενάρετων ανθρώπων. Διακρίνονταν σε δύο βασίλεια – την νήσο των Μακάρων και τα Λήθεια πεδία του Άδη. Συγκρινόμενα με την σύγχρονη αντίληψη για την μετά θάνατον ζωή, τα Ηλύσια θεωρούντο ο παράδεισος, σε αντίθεση με τα Τάρταρα που ήταν η κόλαση. Το πρώτο εξ’ αυτών γνωστό ως Λευκή νήσος ή νήσος των Μακάρων, ήταν μεταθανάτιο βασίλειο που προοριζόταν για τους μυθικούς ήρωες. Βρισκόταν σε παραδείσιο νησί δυτικά του ποταμού Ωκεανού, και διοικείτο σύμφωνα με τον Ησίοδο και τον Πίνδαρο από τον Τιτάνα Κρόνο, ή σύμφωνα με τον Όμηρο από τον Ραδάμανθυ, γιό του Δία.

Το δεύτερο Ηλύσιο πεδίο ήταν βασίλειο του κάτω κόσμου στα βάθη του Άδη πέρα από τον ποταμό Λήθη και στο οποίο κατευθύνονταν οι μύστες των Μυστηρίων που είχαν διάγει ενάρετο βίο. Οι θεοί των Μυστηρίων που συνδέονται με το πέρασμα των μυημένων στο Ηλύσιο πεδίο είναι η Περσεφόνη, ο Ίακχος (Ελευσίνιος Ερμής ή Διόνυσος) ο Τριπτόλεμος, η Εκάτη, ο Ζαγρεύς (Ορφικός Διόνυσος) η Μελινόη (Ορφική Εκάτη) και η Μακαρία.