Οι Πίκτες (οι)

«Venit et extremis legio praetenta Britannis, Quae Scotto dat frena truci ferronque notatas Perlegit Picto moriente figuras»
«Αυτή η λεγεώνα, η οποία αναχαίτισε τους άγριους Σκώτους και είδε τα σχέδια που είχαν ζωγραφισθεί με καυτό σίδερο στα πρόσωπα των ετοιμοθάνατων Πικτών.»

Οι παραπάνω στίχοι του Ρωμαίου ποιητή Κλαύδιου περιγράφουν με γλαφυρότητα τον αγώνα των Πικτών οι οποίοι πολέμησαν στην υπό Ρωμαϊκή κατοχή Βρετανία, νίκησαν τους Αγγλοσάξωνες εισβολείς και κατόπιν προς το τέλος του 10ου αιώνα, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αυτούς τους προ Κέλτες Pictii, ή «βαμμένους» επαληθεύοντας τα λόγια του Κλαυδίου, σύμφωνα με τα οποία οι Πίκτες κάλυπταν με δερματοστιξία (τατουάζ) όλο το σώμα. Για τους μη κατακτηθέντες Κέλτες της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, καθώς και τις φυλές της Βελγικής Αγγλίας και Ουαλίας, οι Πίκτες ήσαν γνωστοί ως «Cruithni» και για πολλούς αιώνες αντιπροσώπευαν την αχαλίνωτη οργή ενός λαού που αρνήθηκε να τεθεί υπό τον ζυγό της Ρώμης ή άλλου εισβολέα.

Οι Εβούρωνες

Οι Εβούρωνες σύμφωνα με τον Στράβωνα, ήσαν αρχαίο φύλο το οποίο έζησε στην βορειοδυτική Γαλατία και συγκεκριμένα σε περιοχή που προσδιορίζεται μεταξύ δυτικής Ολλανδίας – ανατολικού Βελγίου και Ρηνανίας. Όσον αφορά στην καταγωγή, παρόλο που ζούσαν σε Γαλατική περιοχή εντούτοις θεωρούνται μάλλον Βελγικής ή Γερμανικής προέλευσης.

Οι Κέλτες

Οι Κέλτες (= οι κρυφοί) ήταν ομάδα αποτελούμενη από πολιτισμικά συγγενικούς λαούς, κυρίως Γαλάτες – Ίβηρες – Βρετανούς – Τεύτονες – Κίμβρους, οι οποίοι κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης βορείως του υπάρχοντος Ελληνορωμαϊκού κόσμου, με κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά τις Κελτικές διαλέκτους, οι οποίες αποτελούσαν κατηγορία Ευρωπαϊκών γλωσσών και την θρησκεία (πολυθεϊσμός).

Οι «Βάσκοι»

Η προέλευση των Βάσκων περιβάλλεται με μυστήριο. Οι Βάσκοι είχαν κατοικήσει το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας Ισπανίας και νότιας Γαλλίας για εκατοντάδες έτη, επεκτεινόμενοι ανατολικά και δυτικά προς την Γασκώνη και τα Πυρηναία, όπως καταμαρτυρούν τα αρχαιολογικά και τοπωνυμικά στοιχεία, ενώ η σχέση της διαλέκτου που ομιλούν με τις υπάρχουσες γλώσσες παραμένει αδιευκρίνιστη.

Η Ευρωπαϊκή εκστρατεία του Μεγ. Αλεξάνδρου

Αφού διασφάλισε τη θέση του στο Mακεδονικό θρόνο και την Ηγεμονία της Ελλάδος, ο Αλέξανδρος έπρεπε να αντιμετωπίσει τον τρίτο σε σοβαρότητα κίνδυνο, τους βαρβάρους των Βαλκανίων. Έπρεπε να διεξαγάγει προληπτικό πόλεμο εναντίον τους, διότι ήταν απόλυτα βέβαιο ότι δεν είχε τη νομιμοφροσύνη όλων των Μακεδόνων ευγενών, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους Ιλλυριούς, τους Παίονες και τους Θράκες, προκειμένου να υλοποιήσουν τις επιδιώξεις τους. Άλλωστε και ο ίδιος ο Αλέξανδρος, όταν συγκρούσθηκε με τον πατέρα του, κατέφυγε στους Ιλλυριούς και όχι στους Μολοσσούς, τους συγγενείς της μητέρας του.