Ο Οράτιος Κόκλης (Horatius Cocles)

Περί το έτος 510 π.Χ (χρονολόγηση του Μάρκου Τερέντιου Βάρρονα) οι Ρωμαίοι εξόρισαν τον βασιλέα Λεύκιο Ταρκήνιο (επονομαζόμενος και Ταρκήνιος ο Υπερήφανος) και με εμπνευστή τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, εγκαθίδρυσαν καθεστώς Δημοκρατίας με δύο Υπάτους, όπου μετά τον θάνατο του ο Βρούτου, ηγέτης των Ρωμαίων ανεδείχθη ο Πόπλιος Βαλέριος. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο, ο Ταρκήνιος συμμάχησε με τον Ετρούσκο βασιλέα Πορσήννα του Γλουσίου (σύγχρονη Chiusi) ο οποίος προσβλέποντας στην κατάκτηση της Ρώμης, παρά την αποκατάσταση του Ταρκηνίου, βάδισε εναντίον της. Οι πληροφορίες του Λίβιου δεν απέχουν από την πραγματικότητα, αφού το όνομα Πορσήννας, προέρχεται από την Ετρουσκική λέξη purthne η οποία σημαίνει «ανώτατος δικαστής».

Μέγας Αλέξανδρος….η μάχη του Γρανικού ποταμού (22 Μαΐου 334 π.Χ.)

Ο Αλέξανδρος προχώρησε από την Πρίαπο προς την Ζέλεια με τη στρατιά έτοιμη για εμπλοκή. Προπορεύονταν για αναγνώριση οι σαρισσοφόροι ιππείς και περί τους 500 ψιλούς, ακολουθούσαν οι πεζοί σε διπλή σειρά και το ιππικό στα δύο άκρα της παράταξης. Στο τέλος βρίσκονταν τα σκευοφόρα. Κατά το απόγευμα συνάντησαν τους Πέρσες, που είχαν παραταχθεί πίσω από το σημαντικότερο κώλυμα της περιοχής, τον ποταμό Γρανικό (Μπιγκά, βορείως της συμβολής του με τον Κοτσαμπάς). Οι όχθες του ήταν ψηλές και απότομες, πολλά σημεία του βαθιά, τα ανοιξιάτικα νερά του αρκετά ορμητικά (ήταν τέλος Απριλίου) και το πλάτος του 25 μέτρα. Επειδή η ώρα ήταν προχωρημένη, ο Παρμενίων πρότεινε να στρατοπεδεύσουν στην όχθη και να περάσουν το ποτάμι πριν το πρώτο φως της επομένης, οπότε οι Πέρσες δεν θα είχαν προλάβει να συνταχθούν και να χρησιμοποιήσουν τον Γρανικό ως κώλυμα.

Η στρατιά του Μεγ. Αλεξάνδρου

Η δύναμη της στρατιάς του Αλεξάνδρου είναι ένα από τα πολλά σημεία, για τα οποία υπάρχουν ελλιπείς πληροφορίες. Ούτε καν για την αρχική δύναμη, που ξεκίνησε από την Μακεδονία, δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αλέξανδρος διεξήγαγε την Ευρωπαϊκή εκστρατεία επικεφαλής των δυνάμεων του Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων.

Μέγας Αλέξανδρος-oι τραυματισμοί

Ο Μέγας Αλέξανδρος ακολουθώντας το αρχαιοελληνικό πρότυπο διοίκησης πολεμούσε πάντα στην πρώτη γραμμή, διοικώντας δια του παραδείγματος. Οι στρατιώτες του ουδέποτε αισθάνθηκαν μόνοι, αλλά αντιθέτως εμπνέονταν από τον μέγα στρατηλάτη, επιδιώκοντας να φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του.

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Νικήτας Σταματελόπουλος)

Γεννήθηκε στην Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα) Μεσσηνίας το 1787 αλλά καταγόταν από το χωριό Τουρκολέκα της Φαλαισίας (του Ν. Αρκαδίας). Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Τουρκολέκας και μητέρα του η Σοφία Καρούτσου, αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Λόγω της καταγωγής του υπέγραφε με το όνομα Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης.Το δε επώνυμο Σταματελόπουλος προέκυψε από το όνομα του πατέρα του Σταματέλος.

Ο Νικηταράς υπήρξε μαθητής του καπετάν Ζαχαριά (Ζαχαρία Μπιρμπιτσιώτη). Ο Ζαχαριάς μπορεί να έφυγε από τη ζωή αλλ’ άφησε πίσω του φύτρα από τη σπορά που έκανε. Υπήρξε ο δάσκαλος της Κλεφτουριάς. Οι κορυφαίοι πολεμιστές του ‘21, ο Μητροπέτροβας, ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς και άλλοι υπήρξαν μαθητές του.

Ο τελευταίος μάλιστα είχε νυμφευθεί την κόρη του την Αγγελίνα, γυναίκα εφάμιλλη σε ηρωισμό του πατέρα και του συζύγου.

Ζηνοβία…η αυτοκράτειρα της Συρίας

Η Ζηνοβία ως αυτοκράτειρα της Παλμύρας προκάλεσε την εξουσία της Ρώμης κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Ρωμαϊκής ιστορίας γνωστής ως Κρίση του 3ου Αιώνα (235-284 μ.Χ). Αυτή η περίοδος, γνωστή επίσης ως Αυτοκρατορική Κρίση, χαρακτηρίστηκε από συνεχή εμφύλιο πόλεμο, καθώς οι Ρωμαίοι στρατηγοί ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο της αυτοκρατορίας. Η κρίση έχει χαρακτηρισθεί από τους ιστορικούς για την διαδεδομένη κοινωνική αναταραχή, την οικονομική αστάθεια και προπάντων την διάλυση της αυτοκρατορίας, η οποία διεσπάσθη σε τρεις ξεχωριστές περιοχές – την Γαλατική αυτοκρατορία, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την αυτοκρατορία της Παλμύρας.

Ιούλιος Καίσαρ……….η διάβαση του Ρουβίκωνα (11 Ιαν. 49 π.Χ)

Ο Καίσαρ το 51 π.Χ. περιόδευε στις νεοκατακτηθείσες επαρχίες της Γαλατίας, ενώ στην Ρώμη βρισκόταν σε εξέλιξη πολιτικό χάος. Οι Οptimates (Συντηρητικοί) αμφισβητούσαν τον Καίσαρα και τις κατακτήσεις του (θεωρούσαν μεγάλο μέρος της εκστρατείας του ως αδικαιολόγητη και παράνομη) και αναζητούσαν ευκαιρία να τον καθαιρέσουν. Όμως αυτές οι κατακτήσεις όχι μόνο απέφεραν μεγάλο αριθμό δούλων, αλλά έφεραν τόσο μεγάλο πλούτο στη Ρώμη, ώστε η τιμή του χρυσού στην πραγματικότητα μειώθηκε έως και 1/4 της αξίας πριν από τους πολέμους.
Παρόλο που οι κοινοί άνθρωποι ελάχιστα επηρεάσθηκαν και εξακολουθούσαν να αγαπούν τον Καίσαρα, οι Οptimates είχαν υποστεί απώλειες από την υποτίμηση του χρυσού, στρεφόμενοι εναντίον του. Αυτό ωστόσο ήταν μόνο ένα μικρό κομμάτι του παζλ. Η αρχική πολιτική του Καίσαρα το 59 π.Χ. όχι μόνο ανέτρεπε τα συμφέροντα των Optimates, αλλά προωθούσε μια Populares (Λαϊκή) ατζέντα που έκανε την ζωή δύσκολη στους συντηρητικούς και στην ουσία απέρριπτε το ισχύον δίκαιο και τα πολιτικά έθιμα. Τέτοιες ενέργειες όμως ήσαν αποσταθεροποιητικές και επικίνδυνες για την «υγεία» του Ρεπουμπλικανικού συστήματος.

Ο οίκος των Αργεαδών ή Τημενιδών

Για το χρόνο ίδρυσης του βασιλικού Οίκου της Μακεδονίας τίποτα δεν είναι απόλυτα σαφές. Η αρχή τοποθετείται μεταξύ μύθου και ιστορίας, ο δε ιδρυτής της φέρεται να έζησε την ίδια περίπου εποχή με τον ιδρυτή του Οίκου των Αχαιμενιδών. Αυτή η σύμπτωση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, αφού τον 6ο π.Χ. αιώνα ο Δαρείος Α’ πέρασε στην Ευρώπη και κατέστησε τον Αμύντα Α’ υποτελή του, εγκαινιάζοντας μία αντιπαλότητα μοιραία και για τους δύο Οίκους. Δύο αιώνες αργότερα ο Αλέξανδρος Γ΄ πέρασε στην Ασία και εκστράτευσε κατά της Αχαιμενιδικής αυτοκρατορίας. Τον τέταρτο χρόνο των εχθροπραξιών δολοφονήθηκε ο Δαρείος Γ΄, τον ενδέκατο χρόνο πέθανε ο Αλέξανδρος Γ΄ και μαζί τους πέθαναν και οι δύο βασιλικοί Οίκοι.

Μέγας Αλέξανδρος………..η καταστροφή των Θηβών (335 π.Χ)

Ενώ ο Δαρείος επιχειρούσε κατά της Αιγύπτου και υπολειπόταν μόλις λίγους μήνες πριν την υποταγή της, οι επιτυχίες του Αλεξάνδρου στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια επιβεβαίωναν τους φόβους των Περσών ότι παρά τη δολοφονία του Φιλίππου ο Μακεδονικός κίνδυνος δεν είχε αποσοβηθεί και η Αχαιμενιδική διπλωματία άρχισε να χρησιμοποιεί τα αντίμετρα που διέθετε. Οι πρέσβεις του Μεγάλου Βασιλέως με 300 τάλαντα αναζητούσαν στην Ελλάδα συμμάχους δικούς τους και εχθρούς του Αλεξάνδρου.

Οι Αθηναίοι δεν δέχθηκαν να εξαγορασθούν, αλλά ο Δημοσθένης για πολλοστή φορά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη δωροληψία, πόσο μάλλον που τώρα μπορούσε να προφασισθεί ευγενείς σκοπούς και ανώτερα ιδανικά. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ιουστίνο, ο Δημοσθένης «που είχε δωροδοκηθεί από τους Πέρσες με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό» ισχυριζόταν ότι οι Τριβαλλοί είχαν εξοντώσει τον Αλέξανδρο και όλο του το στράτευμα και για να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, παρουσίασε στην Εκκλησία των Αθηναίων κάποιον που δήλωσε ότι τραυματίσθηκε στη μάχη όπου σκοτώθηκε κι ο Αλέξανδρος.

Η μάχη των Φαρσάλων (9 Αυγ. 48 π.Χ)

Το 48 π.Χ. στα Φάρσαλα έλαβε χώρα μια από τις κρισιμότερες μάχες της Ρωμαϊκής ιστορίας, στην οποία αναμετρήθηκαν δύο από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές προσωπικότητες της αρχαίας Ρώμης ……..ο Πομπήιος ο Μέγας και ο Ιούλιος Καίσαρας. Η μάχη των Φαρσάλων ήταν αυτή που θα ανεδείκνυε ποιος εκ των δύο ανδρών θα κυβερνούσε τον Ρωμαϊκό κόσμο.

Μέγας Αλέξανδρος και Θάληστρις (329 π.Χ) αναθεωρημένο

Το ειδύλλιο της ατρόμητης Αμαζόνας πολέμαρχου με τον κατακτητή των συνόρων του γνωστού κόσμου της εποχής, αποτέλεσε περιεχόμενο πολλών μυθοπλασιών αλλά και αντιπαραθέσεων, όταν σε μια από τις καμπές της πολυσχιδούς πορείας του πολιτισμού μας, η απομύθευση της λαϊκής παράδοσης, επιδιώχθηκε από πολλούς, ενώ για άλλους θεωρήθηκε επιταγή των καιρών.

Στρατηγός Robert E. Lee……..ο ευγενής ηγέτης

Ο Ρόμπερτ Λη (Robert E. Lee) κατεγράφη στην ιστορία ως επιφανής ηγέτης – υπόδειγμα αξιωματικού και τζέντλεμαν. Διέθετε επιβλητικό παράστημα καθώς είχε ύψος σχεδόν δύο μέτρα και ήταν ευπαρουσίαστος με μαύρα μάτια και περιποιημένη γκρίζα γενειάδα και μουστάκι. Απετέλεσε σύμβολο του αγώνα της Συνομοσπονδίας καταλαμβάνοντας ξεχωριστή θέση στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Είναι αξιοσημείωτο ότι όταν ανέλαβε την διοίκηση στρατού της Βόρειας Βιρτζίνια την 1η Ιουνίου 1862 σε ηλικία 55 ετών δεν είχε διοικήσει μονάδα μεγαλύτερη από τέσσερις ίλες ιππικού, όμως η έλλειψη εμπειρίας δεν τον εμπόδισε να ηγηθεί του σημαντικότερου στρατού της Ομοσπονδίας επί τρία χρόνια με πρωτόγνωρα αποτελέσματα σε σχέση με τα μέσα που διέθετε.