Το γλωσσικό ζήτημα (1760-1824)

Από τα μέσα του 18ου αιώνα ως τα χρόνια της ελληνικής Επανάστασης, μέσα στα χρόνια δηλαδή της ωρίμασης και της κορύφωσης του ελληνικού Διαφωτισμού, κυοφορήθηκαν έντονες γλωσσικές ζυμώσεις που σηματοδοτούν τις απαρχές του γλωσσικού ζητήματος στη νεότερη εποχή. Συγγραφείς και μεταφραστές, διαμεσολαβητές των νεωτερικών ιδεών της ευρωπαϊκής σκέψης, επιστήμης και παιδείας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το δίλημμα: να επιλέξουν ως γραπτή γλώσσα την ομιλουμένη ή την αρχαΐζουσα; Στη συζήτηση αυτή για το ποια γλώσσα ήταν η ενδεδειγμένη να καλλιεργηθεί και να καθιερωθεί ως «κοινή» γλώσσα, η οποία έλαβε συχνά τον χαρακτήρα πολεμικής αντιπαράθεσης, πήραν μέρος σημαντικοί λόγιοι όπως ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Δημήτριος Καταρτζής, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Παναγιώτης Κοδρικάς, ο Ιωάννης Βηλαράς, αλλά και ο Διονύσιος Σολωμός. Οι μαχητικές τους απόψεις διοχετεύθηκαν μέσα από προλογικά, κυρίως, κείμενα σε εκδόσεις ή άλλες δοκιμιακές μορφές του λόγου.

Εθνικός ύμνος

Στις 9 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 155 χρόνια από το θάνατο του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού (8 Απριλίου 1798 – 9 Φεβρουαρίου 1857). Γεννημένος στη Ζάκυνθο, υπήρξε πρωτοπόρος της Επτανησιακής σχολής και του έμμετρου νεοελληνικού λόγου, συνέθεσε τον Ύμνο προς την Ελευθερία, ο οποίος περιλαμβάνει 158 στροφές, αποτελεί έναν πραγματικό ύμνο στους αγώνες του Έθνους και περιλαμβάνει την σπαρακτική έκκληση της «Ελευθερίας» προς τους Έλληνες για ομόνοια και αδελφοσύνη. Το 1876 οι δύο πρώτες στροφές καθιερώθηκαν δια νόμου ως ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας. Σημειώνεται ότι τη μουσική σύνθεση των 24 πρώτων στροφών υλοποίησε ο μεγάλος μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος προσωπικός φίλος του Διονυσίου Σολωμού.