Ο Σίσυφος

Ο Σίσυφος είναι χαρακτήρας της Ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος ως βασιλιάς της Εφύρας (Κόρινθος) έγινε διάσημος όταν «ξεγέλασε» τον θάνατο δύο φορές. Τελικά οι «Κριτές των νεκρών», του επέβαλλαν αιώνια τιμωρία να κουβαλά ένα βράχο στην κορυφή ενός λόφου, αλλά φτάνοντας στην κορυφή, ο βράχος ξανακυλούσε κάτω και έπρεπε να τον ανεβάσει ξανά.

Οι Ψυχοπομποί

Ο ψυχοπομπός ήταν θεός, πνεύμα ή δαίμονας με αποστολή να οδηγεί τα πνεύματα των νεκρών στον Κάτω Κόσμο. Η ιστορική μελέτη των μυθολογιών, αναδεικνύει μια σειρά από κοινά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της πεποίθησης ότι η ψυχή χρειάζεται καθοδήγηση προς την μετά θάνατον ζωή. Η λέξη ψυχοπομπός σημαίνει «οδηγός των ψυχών» και στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ο κριτής του νεκρού, αλλά αυτός που τους οδηγεί στην κρίση. Ορισμένες μορφές ήσαν καλοπροαίρετες ή ακόμα και φιλικές, ενώ άλλες ήσαν πηγές βασανιστηρίων και πόνου.

Η Εκάτη

Η Εκάτη ήταν θεά της μαγείας, της νύχτας, του φεγγαριού, των φαντασμάτων και της νεκρομαντείας. Ήταν μοναχοπαίδι των Τιτάνων Πέρση και Αστερίας από τους οποίους και έλαβε τις δυνάμεις της, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να βοηθήσει τον Δία στην μάχη κατά των Τιτάνων.

Δρώσα αιώνια μεταθανάτια ζωή

Ο Ολυμπιόδωρος, νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 6ου αιώνα, υποστηρίζει ότι ο Πλάτων σε όλες τις αναφορές του παρωδεί την Ορφική διδασκαλία, αποδίδοντας τις ιδέες που πραγματεύεται ο πλατωνικός διάλογος Φαίδων για τη φύση της ψυχής, στον Ορφέα, μυστηριώδη τραγουδοποιό —πατέρα των τραγουδιών σύμφωνα με τον Πίνδαρο. Οι μεταγενέστεροι μελετητές έτειναν να συντάσσονται με τον Ολυμπιόδωρο, καταλογίζοντας πολλές από τις Πλατωνικές απόψεις περί ψυχής στον Ορφέα ή μάλλον στους Ορφικούς και τον Ορφισμό, ένα ποικιλοτρόπως προσδιορισμένο θρησκευτικό ρεύμα εναρμονισμένο με τα ποιήματα του μυθικού ποιητή. Ανταποκρίνεται όμως αυτή η τάση με την πραγματικότητα; _ Μελέτη στον Πλάτωνα από τον Radcliffe G. Edmonds III – Paul Shorey Professor of Greek and Chair -Department of Greek, Latin, and Classical Studies -Bryn Mawr College

Ηλύσια πεδία

Στην Ελληνική μυθολογία τα Ηλύσια Πεδία ήσαν οι μεταθανάτιες κατοικίες για τις ψυχές των ηρώων και ενάρετων ανθρώπων. Διακρίνονταν σε δύο βασίλεια – την νήσο των Μακάρων και τα Λήθεια πεδία του Άδη. Συγκρινόμενα με την σύγχρονη αντίληψη για την μετά θάνατον ζωή, τα Ηλύσια θεωρούντο ο παράδεισος, σε αντίθεση με τα Τάρταρα που ήταν η κόλαση. Το πρώτο εξ’ αυτών γνωστό ως Λευκή νήσος ή νήσος των Μακάρων, ήταν μεταθανάτιο βασίλειο που προοριζόταν για τους μυθικούς ήρωες. Βρισκόταν σε παραδείσιο νησί δυτικά του ποταμού Ωκεανού, και διοικείτο σύμφωνα με τον Ησίοδο και τον Πίνδαρο από τον Τιτάνα Κρόνο, ή σύμφωνα με τον Όμηρο από τον Ραδάμανθυ, γιό του Δία.

Το δεύτερο Ηλύσιο πεδίο ήταν βασίλειο του κάτω κόσμου στα βάθη του Άδη πέρα από τον ποταμό Λήθη και στο οποίο κατευθύνονταν οι μύστες των Μυστηρίων που είχαν διάγει ενάρετο βίο. Οι θεοί των Μυστηρίων που συνδέονται με το πέρασμα των μυημένων στο Ηλύσιο πεδίο είναι η Περσεφόνη, ο Ίακχος (Ελευσίνιος Ερμής ή Διόνυσος) ο Τριπτόλεμος, η Εκάτη, ο Ζαγρεύς (Ορφικός Διόνυσος) η Μελινόη (Ορφική Εκάτη) και η Μακαρία.