Μικρασιατική καταστροφή………..μέρος 2ο

Η Ανεξάρτητη Μεραρχία έφθασε στη Μικρά Ασία καθυστερημένα. Είχε συγκροτηθεί στη Θράκη τον Ιούλιο του 1921 για να συμμετάσχει στην κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως. Πρώτος διοικητής ήταν ο Υποστράτηγος Γεώργιος Λεοναρδόπουλος. Τόν Αυγουστο του 1922, διοικητής της ήταν ο Δημήτριος Θεοτόκης, μέ επιτελικούς αξιωματικούς τούς διοικητές των συνταγμάτων της, Κωνσταντίνου Ιωάννη, Τσίπουρα Ν., Κολομβότσο Ν. καί Μαυρογένους Σ. Η επίθεση των Τούρκων στη περιοχή του Αφιόν την βρήκε να κατέχει τον τομέα του Σεϊντή Γαζή – Ακ Ιν. Η Μεραρχία πήρε διαταγή να σπεύσει για βοήθεια του Α’ Σώματος, που σφάδαζε, ήδη, βαριά πληγωμένο. Ή κίνηση της Μεραρχίας άρχισε στις 16 Αυγούστου κι αμέσως τα τμήματα της αντιμετώπισαν σφοδρή αντίσταση.

Τό πρωϊνό της 18ης Αυγούστου, η Ανεξάρτητος Μεραρχία ξεκίνησε από το Σιδηροδρομικό Σταθμό Αλαγιούντ, με κατεύθυνση την Κιουτάχεια. Ωστόσο, μετά από μια πορεία 4 χιλιομέτρων η Μεραρχία στράφηκε προς νότον, ακολουθώντας την αμαξιτή οδό παραπλεύρως της κοίτης του ποταμού Γύμαρη, ο οποίος βρίσκεται μέσα σε ένα φαράγγι μήκους 18 χιλιομέτρων. Ο Γύμαρης είναι παραπόταμος του Σαγγάριου ποταμού. Εκεί σέ μία στενωπό, η Μεραρχία συνάντησε τά παραμορφωμένα από τά βασανιστήρια καί πολλές φορές ανασκολοπισμένα πτώματα Ελλήνων στρατιωτών. Ηταν οι στρατιώτες του 32ου Συντάγματος τό οποίο είχε εγκαταλείψει ο διοικητής του Π. Σπυρόπουλος, αφήνοντας τούς Ευζώνους του στή μοίρα τους. Ο Σπυρόπουλος ήταν από τίς περιπτώσεις εκείνων των ανίκανων αξιωματικών, ο οποίος είχε προαχθεί από λοχαγός σε αντισυνταγματάρχη μόνο καί μόνο εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η εκδίωξη άξιων αξιωματικών από τόν Γούναρη, καί η αντικατάστασή του μέ ανίκανους, έφερε τήν καταστροφή στην Μικρά Ασία καί τόν χαμό χιλιάδων στρατιωτών μας.

Περί Ιστορίας & ταυτότητας Ελλήνων

Εδώ και δεκαετίες πραγματοποιείται συστηματική προσπάθεια και προπαγάνδα ώστε να επιβληθεί η αντίληψη ότι η εξέγερση του 1821 ήταν ένα τεχνητό κατασκεύασμα που ήρθε από την αλλοδαπή και σχεδόν επιβλήθηκε !! στους αγράμματους χωρικούς, από αστούς και Έλληνες λόγιους (Κοραής κτλ). Η προπαγάνδα αυτή περιλαμβάνει ρατσιστικές «φαλμεραγιερικές» αναλύσεις αίματος (είμαστε μείγμα Σλάβων και Αλβανών, αν και οι οπαδοί της θεωρίας αυτής την ίδια στιγμή αρνούνται και την ύπαρξη ξεχωριστών φυλών ως βιολογικών οντοτήτων), περιλαμβάνει την αντίθεση Έλληνα (ειδωλολάτρη) – Ορθοδόξου και τέλος, το εντυπωσιακότερο όλων, περιλαμβάνει θετικές αποτιμήσεις για την σκοταδιστική Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε σημείο να ονομάζουμε το Ιστοριογραφικό αυτό ρεύμα ως «Οθωμανισμό».

Περί «Βλάχων»

Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις – γνώμες όσον αφορά στην καταγωγή – προέλευση – ταυτότητα των «Βλάχων». Η παρούσα ανάρτηση «προσπαθεί» να προσεγγίσει το όλο ζήτημα ιστορικά προκειμένου να διευκρινισθούν τυχόν αμφιβολίες ένθεν κακείθεν.
Σύμφωνα με τις κυριότερες εκδοχές οι Βλάχοι είναι κατά περίπτωση, Δάκες, ή Θράκες ή Ιλλυριοί, ή Κέλτες, ή απόγονοι αρχαίων Ρωμαίων, ή λατινοφωνήσαντες αυτόχθονες κατά τόπον πληθυσμοί.

Περί πολιτικής………

Στην πολιτική, όπως και στον πόλεμο, η χαμένη στιγμή δεν ξανάρχεται. Ναπολέων Βοναπάρτης, 1769-1821, αυτοκράτορας

Εθνική υπερηφάνεια

Η παρακάτω επιστολή εστάλη την 23 Μαρτίου 1821 από τον αρχιστράτηγο των Σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρο Μαυρομιχάλη και την Μεσσηνιακή Σύγκλητο με θέμα «Προειδοποίηση εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς».

Ανδρέας Κάλβος

Ο Ανδρέας Κάλβος υπήρξε Έλληνας λόγιος και εθνικός ποιητής, βαθύτατα πατριώτης, αρχαιολάτρης και νεοκλασικιστής. Η ποίησή του επική, υμνεί το πάθος προς την ελευθερία.

Μάχου υπέρ πίστεως & πατρίδος (ξεχασμένες επέτειοι)

O Αλέξανδρος Υψηλάντης υπήρξε λόγιος, στρατηγός και διετέλεσε αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Γεννήθηκε το 1792 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν υιός του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας. Το 1810 κατατάχτηκε με το βαθμό του ανθυπίλαρχου στο σώμα εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα, όπου στη μάχη της Δρέσδης, έχασε το δεξί του χέρι.

Περί Έθνους και Ιστορίας

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα γίνεται προσπάθεια να πεισθούν οι νεοέλληνες για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των ιστορικών γεγονότων του Ελληνικού Έθνους και κατ’ επέκταση την ανάγκη αναθεώρησης των εννοιών Έθνος – Κράτος – Ιστορία από την μέχρι τώρα ισχύουσα συμπαγή θεώρηση προς κάτι ευρύτερο – αόριστο – γενικευμένο – σύγχρονο (sic!).

Κατ’ αρχάς είναι χρήσιμο να αναφερθούν τέσσερις ορισμοί οι οποίοι επιλύουν τυχόν παρανοήσεις, ή παρερμηνείες ως προς την ετυμολογία – νόημα των λέξεων:

Ομιλία Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Την 7 Οκτωβρίου 1838 ο Στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε το A’ Γυμνάσιο Αθηνών στο οποίο μεταξύ άλλων παρακολούθησε παράδοση μαθήματος από τον Γυμνασιάρχη κ. Γεννάδιο. Ενθουσιασμένος από την όλη διαδικασία της διδασκαλίας, αλλά και την παρουσία των μαθητών, εξέφρασε προς τον γυμνασιάρχη την επιθυμία να μιλήσει προς τους μαθητές. Ο κ. Γεννάδιος αποδέχθηκε την πρόταση με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και όρισε ως τόπο ομιλίας την Πνύκα λόγω ανεπάρκειας του υπάρχοντος χώρου. Μόλις διαδόθηκε το γεγονός, συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος από πολίτες όλων των τάξεων και επαγγελμάτων προκειμένου να παρακολουθήσει την ομιλία.

Παρακμή

Λέγεται ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία………σωστό………….πλην όμως ημιτελές…..διότι οι “νεκροί” δεν ελπίζουν. Είναι ανώφελο να επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια θέματα, λόγοι, αιτίες, αφορμές,…….κ.λ.π της κατάστασης που βιώνουμε, καθότι έχουν αναλυθεί και τεκμηριωθεί άπειρες φορές, ώστε κάθε επιπλέον αναφορά καταντά κουραστική και ΥΠΟΠΤΗ. Το Εθνος που αγνοεί τα σημάδια της Ιστορίας, δεν έχει μέλλον – προοπτική – ελπίδα και δεν δικαιούται να έχει συνέχεια.