Η μάχη του Γινγκού/Yingkou 牛莊作戦 (4 Μαρ. 1895)

στις

εξώφυλλο: Ο συνταγματάρχης Sato επιτίθεται στην οχύρωση του Yingkou,  Toshihide Migita, Απρίλιος 1895_wikipedia

μετάφραση – επιμέλεια: Χείλων

Η μάχη του Γινγκού έλαβε χώρα κατά τον Α’ Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο μεταξύ της Ιαπωνίας Meiji (πρώιμη ολιγαρχική κυβέρνηση) και της Κίνας Qing (δυναστεία) οι οποίες συγκρούσθηκαν έξω από το λιμάνι της πόλης Γινγκού της Μαντζουρίας. Ενίοτε αναφέρεται ως μάχη του Niuzhuang ή του Newchwang.

Οι αντίπαλοι

Yamagata_Aritomo

Γιαμαγκάτα Αριτόμο/Yamagata Aritomo: Καταγόταν από οικογένεια Σαμουράι, συμμετείχε στην επανάσταση του 1868 κατά των Σογκουνάτων (φεουδαρχική Ιαπωνική στρατιωτική κυβέρνηση) υπέρ της αυτοκρατορικής αποκατάστασης και έλαβε μέρος στον πόλεμο Boshin (1868-69). Ως μέλος της κυβέρνησης Meiji (1868) διορίστηκε υπουργός πολέμου το 1873, εκσυγχρόνισε τον νεότευκτο αυτοκρατορικό στρατό και καθιέρωσε σύστημα στρατολογίας. Το 1877 οδήγησε το στράτευμα στην καταστολή της εξέγερσης του Satsuma. Υπήρξε ένας από τους Genro (ανεπίσημοι σύμβουλοι του Αυτοκράτορα) και πρωθυπουργός (1889-91 και 1898-1900). Στις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα είχε σημαντική συνεισφορά ως αυτοκρατορικός σύμβουλος και ως επικεφαλής της συντηρητικής ηγεσίας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Li Hongzhang

Λι Χονγκζάγκ/Li Hongzhang: Κινέζος στρατηγός και πολιτικός της ύστερης αυτοκρατορίας της δυναστείας Qing, οργάνωσε (1853) την αντίσταση ενάντια στην εξέγερση της Taiping την οποία κατέπνιξε (1864) με την βοήθεια του Βρεττανού κυβερνήτη Τσαρλς Τζορτζ Γκόρντον. Διετέλεσε κυβερνήτης του Chihli (1870) αργότερα μεγάλος γραμματέας της αυτοκρατορίας (1875) και ως τέτοιος διαπραγματεύθηκε διάφορες συνθήκες, ειδικά με το Περού και την Κορέα. Λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς με τη Κορέα, ο Λι τοποθετήθηκε επικεφαλής των Κινεζικών δυνάμεων στον Α’ Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο του 1894-1895 παρόλο που προσπάθησε να το αποφύγει με κάθε τρόπο. Η ήττα που δεν οφειλόταν εξ ολοκλήρου σε αυτόν, αλλά περισσότερο στην κακή ποιότητα των επιτελών του, προκάλεσε μείωση της δημοτικότητάς του, αλλά διατήρησε την υποστήριξη της Αυτοκρατορικής αυλής. Ωστόσο, ο ίδιος διαπραγματεύθηκε συνθήκη με την Ιαπωνία (1895) η οποία κατέληξε σε ειρήνη, μετά την καταστολή της εξέγερσης των Μπόξερ (1900).

O Σινο-Ιαπωνικός πόλεμος

Η ήττα της Κίνας στον Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο θεωρείται η χαριστική βολή στο παραδοσιακό Κινεζικό συμμαχικό – οικονομικό σύστημα, το οποίο ουσιαστικά έπαυσε να υφίσταται μετά την απώλεια της Κορέας – του τελευταίου και πιστότερου συμμάχου, η οποία από τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε στόχο των εδαφικών διεκδικήσεων της Ιαπωνίας. Η Κορέα τελούσε υπό πίεση και από τις Δυτικές δυνάμεις που απαιτούσαν το άνοιγμα του εμπορίου, πιέσεις που προκάλεσαν σειρά ατυχημάτων. Το 1866, ένας αντιχριστιανικός διωγμός οδήγησε στη δολοφονία πολλών Γάλλων ιεραποστόλων, σε απάντηση της οποίας η Γαλλία απέστειλε στόλο που κατέλαβε το νησί Kanghwa και απείλησε την Σεούλ. Επιπλέον το 1866, το Αμερικανικό εμπορικό πλοίο «Στρατηγός Sherman» πυρπολήθηκε και το πλήρωμά του σκοτώθηκε στην Πιονγκγιάνγκ και οι Η.Π.Α απαντώντας σε αυτό το περιστατικό, ξεκίνησαν την Κορεατική εκστρατεία του 1871, η οποία ωστόσο δεν οδήγησε στο άμεσο άνοιγμα του εμπορίου.

Το 1876 η Κορέα αναγκάστηκε από την κυβέρνηση Meiji στην Ιαπωνία, να υπογράψει την άνιση συνθήκη Kanghwa, η οποία προέβλεπε το εμπορικό άνοιγμα τριών Κορεατικών λιμένων και χαρακτήριζε την Κορέα ως «ανεξάρτητο κράτος» όρο ασυμβίβαστο με την ιδιότητά της ως δορυφόρο της Κίνας. Η αντίδραση της δυναστείας Qing αρχικά ήταν να αναθέσει στον Λι Χονγκζάγκ να διευθετήσει τις σχέσεις με την δυναστεία Χοσόν που κυβερνούσε την Κορέα. Ο Λι Χονγκζάνγκ προσπάθησε να αντισταθεί στις πιέσεις της Ιαπωνίας, αναγκάζοντας την κυβέρνηση Χοσόν να υπογράψει συμφωνίες με τις δυτικές δυνάμεις, με σκοπό να στερήσει τον αποκλειστικό έλεγχο της Ιαπωνίας. Η Κορέα υπέγραψε επίσης νέες συμφωνίες με την Κίνα, στα πλαίσια των οποίων η τελευταία απέστειλε τον νεαρό Yuan Shikai να οργανώσει στράτευμα για λογαριασμό της Κορέας.

Κατά την διάρκεια της δεκαετίας 1880 ο Ιαπωνικός Στρατός και το Πολεμικό Ναυτικό ενισχύθηκαν σε μεγάλο βαθμό και η αποτελεσματικότητά τους ήταν σίγουρα υψηλότερη από ό, τι πίστευαν οι Κινέζοι και οι Δυτικοί παρατηρητές. Ο Γιαμαγκάτα Αριτόμο, εμπνευστής της στρατολογίας στη Ιαπωνία και ιδρυτής του σύγχρονου Ιαπωνικού στρατού, χαρακτήρισε την Κορέα ως τμήμα της «γραμμής ενδιαφέροντος» της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με την πολιτική θεωρία της εποχής, ο έλεγχος της «γραμμής ενδιαφέροντος» ήταν ζωτικής σημασίας για την υπεράσπιση της ύστατης «γραμμής κυριαρχίας» της Ιαπωνίας, την οποία αποτελούσε το Ιαπωνικό αρχιπέλαγος. Αυτές ήταν οι συνθήκες στις οποίες συνέβησαν τα επόμενα δύο γεγονότα που επιδείνωσαν την κατάσταση.

Kim Ok-gyun

Το πρώτο ήταν η δολοφονία το 1884 του Kim Ok-kyun (φιλο Ιάπωνας Κορεάτης μεταρρυθμιστής) από συμπατριώτη του στην Σαγκάη. Αποκεφαλισμένος, μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία με Κινέζικο πλοίο, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Την ίδια χρονιά, ξέσπασε εξέγερση στην Κορέα, υποκινούμενη από την θρησκευτική οργάνωση Tong Hak, η οποία ανάγκασε την δυναστεία Choson να ζητήσει την βοήθεια της Κινεζικής δυναστείας Qing, η οποία ανταποκρινόμενη απέστειλε στρατεύματα. Η αποστολή στρατευμάτων από την Κίνα, σύμφωνα με Ιαπωνικές πηγές, δεν είχε κοινοποιηθεί στην Ιαπωνία, παραβιάζοντας έτσι τους όρους της συνθήκης Tianjin (1885). Αυτή ήταν η αφορμή για την Ιαπωνία να επέμβει στρατιωτικά.

Ξύλινη εκτύπωση σε τρίπτυχο που απεικονίζει την ναυμαχία του Phungdo_Kobayashi Kiyochika_wikipedia

Δύο ημέρες μετά την ανατροπή της κυβέρνησης της Κορέας από την Ιαπωνία στις 25 Ιουνίου, ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες με την ναυμαχία του Pungdo, στην οποία το Ιαπωνικό ναυτικό κέρδισε εύκολα. Με αυτήν τη νίκη, η Ιαπωνία απέκοψε την γραμμή ανεφοδιασμού στα Κινεζικά στρατεύματα, που επιχειρούσαν στην Seonghwan, νότια της Σεούλ και αριθμούσαν 3.500 μονάδες. Στις 28 Ιουνίου έλαβε χώρα η επίγεια σύγκρουση της Seonghwan, όπου και σε αυτήν νίκησαν οι Ιάπωνες βασιζόμενοι στην υπεροπλία των στρατευμάτων τους. Μετά από αυτά τα γεγονότα την 1 Αυγούστου ξεκίνησε επίσημα ο πόλεμος.

Οι Κινέζοι απέστειλαν επιπλέον στρατεύματα τα οποία αφού ενώθηκαν με τις ενισχύσεις στην Πιονγκγιάνγκ, οχυρώθηκαν αναμένοντας την Ιαπωνική επίθεση. Αυτή εκδηλώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1894 και ξεκίνησε με ταυτόχρονες επιθέσεις από διαφορετικές κατευθύνσεις, υπό το βάρος των οποίων οι υπερασπιστές εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι, εκκένωσαν την Πιονγιάνγκ και υποχώρησαν στην ακτή. Αυτήν την ήττα ακολούθησε ακόμα μια πιο καταστροφική από τη θάλασσα κοντά στις εκβολές του ποταμού Yalu, όπου το Ιαπωνικό ναυτικό κατέστρεψε 8 από τα 10 πλοία του στόλου Beiyang, ο οποίος αποδείχθηκε ανεπαρκής, παρά τις εκτιμήσεις των Δυτικών παρατηρητών.

Η Ιαπωνική νίκη στη θάλασσα σηματοδότησε την οριστική εγκατάλειψη της Κορέας από τα Κινεζικά στρατεύματα και την έναρξη επίθεσης των Ιαπώνων στην Μαντζουρία. Τα Κινέζικα στρατεύματα υποχώρησαν αρχικά στο Jiuliancheng, στην Κινεζική πλευρά του Yalu, αλλά συνετρίβησαν από τον Ιαπωνικό Στρατό. Ο ίδιος στρατός χωρίστηκε στη συνέχεια σε δύο τμήματα, όπου το ένα κατευθύνθηκε βόρεια προς την πόλη Σενγιάνγκ, ενώ το άλλο νότια προς την χερσόνησο Liaodong καταδιώκοντας τις Κινεζικές δυνάμεις.

Μάχη (επίγεια) του Weihaiwei

Στις 24 Οκτωβρίου 1894, αφίχθησαν περισσότερες Ιαπωνικές ενισχύσεις στη νότια ακτή του Liaodong, καταλαμβάνοντας διάφορες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής πόλης Dalian, η οποία άνοιξε τον δρόμο προς το στρατηγικό λιμάνι Lushunkou. Ότι απέμεινε από τον στόλο Beiyang είχε συγκεντρωθεί στο οχυρωμένο λιμάνι του Weihaiwei, στο Shandong, το οποίο θεωρείτο απόρθητο οχυρό. Οι Κινέζοι δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευθούν το πλεονέκτημα θέσης και κατέρρευσαν μετά από πολιορκία που διήρκεσε 23 ημέρες. Παρόλο που κατακτήθηκε το Weihaiwei, οι Ιαπωνικές δυνάμεις προχωρούσαν όλο και βαθύτερα στην ηπειρωτική χώρα, ασκώντας πίεση στα βόρεια σύνορα της Κίνας, ειδικά στη Μαντζουρία, με αποτέλεσμα να καταλάβουν την οχυρωμένη πόλη του Haicheng.

Η μάχη

Μετά την τελευταία προσπάθεια ανάκτησης του Haicheng, οι δυνάμεις του Qing ενίσχυσαν τις δυνάμεις τους στη παράκτια πόλη Niuzhuang με περίπου 20.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου τμήματος ιππικού. Μια άλλη δύναμη περίπου 20.000 ανδρών ενίσχυσε το Liaoyang στα βόρεια και την 1 Φεβρουαρίου κατέφτασε ο αντιβασιλέας Liu Kunyi προκειμένου να αναλάβει την διοίκηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Ο Liu ξεκίνησε επίθεση με 16.000 άνδρες κατά των Ιαπωνικών δυνάμεων στο Haicheng στις 16 Φεβρουαρίου, η οποία αποκρούσθηκε με απώλειες 150 ανδρών. Ωστόσο, όταν έφτασαν τα νέα της Ιαπωνικής κατάκτησης του Weihaiwei, στις 12 Φεβρουαρίου, ο στρατός του Qing διέκοψε την επίθεση και αποθαρρημένοι, πολλοί μαχητές των δυνάμεων του Qing άρχισαν να εγκαταλείπουν το στράτευμα.

Στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ιαπωνικές δυνάμεις του στρατηγού Nozu Michitsura ξεκίνησαν αντεπίθεση εναντίον των Liaoyang και Yingkou, η οποία άρχισε με βολές πυροβολικού ακολουθούμενες από επίθεση πεζικού σε ένα μεγάλο μέτωπο. Οι δυνάμεις του Qing δεν άντεχαν την συντονισμένη Ιαπωνική επίθεση και άρχισαν άτακτη υποχώρηση στα βορειοδυτικά προς Jinzhou. Ένα τμήμα του Ιαπωνικού στρατού υπό τον υποστράτηγο Katsura Taro κατεδίωξε τον εχθρό μέχρι τα τείχη του Liaoyang, ενώ η κύρια δύναμη υπό τις διαταγές του στρατηγού Nozu, έφτασε στο Yingkou.

Εκτύπωση που απεικονίζει την τελευταία χερσαία μάχη του Σινο-Ιαπωνικού πολέμου στο λιμάνι Yingkou

Μετά από καταιγισμό βολών του πυροβολικού, που διήρκεσε περισσότερο από 2 ώρες, οι δυνάμεις του Qing εγκατέλειψαν το Niuzhuang σχεδόν χωρίς αντίσταση, αλλά κατά την υποχώρηση, διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο, ο οποίος μετατράπηκε σε μάχες σώμα με σώμα. Ωστόσο, το βράδυ οι μάχες τερματίστηκαν με μεγάλο αριθμό Κινέζων στρατιωτών να έχουν διαφύγει στην ύπαιθρο, ενώ ο υπόλοιπος Κινεζικός στρατός (περίπου 600 άνδρες) παραδόθηκε. Όπως και στις προηγούμενες εκστρατείες, οι Ιάπωνες αποκόμισαν μεγάλο αριθμό στρατιωτικών προμηθειών και όπλων.

Μετά τη κατάληψη της πόλης, οι Ιαπωνικές δυνάμεις του στρατηγού Nogi Maresuke και του υποστράτηγου Yamaji Motoharu επιτέθηκαν και κατέλαβαν τα παράκτια οχυρά που έλεγχαν την είσοδο στο λιμάνι του Yingkou, όπου οι δυνάμεις του Qing προσπαθούσαν να ανασυνταχθούν. Στις 6 Μαρτίου 1895, οι Ιαπωνικές δυνάμεις βομβάρδισαν την πόλη Tianzhuangtai στην αντίθετη πλευρά του ποταμού Liao και την κατέστρεψαν.

Συνθήκη του Σιμονοσέκι

Επιπτώσεις

Η κατάληψη του Yingkou σφράγισε την Ιαπωνική επικράτηση και σηματοδότησε το τέλος των συγκρούσεων. Στα τέλη Μαρτίου, οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στα νησιά Pescadores, κοντά στην Ταϊβάν. Μετά τις Ιαπωνικές νίκες του Yingkou και των Pescadores υπεγράφη η συνθήκη του Shimonoseki με την οποία η Ιαπωνία αναδείχθηκε σε κυρίαρχη δύναμη στην Ασιατική σκηνή και τα αποτελέσματα της στρατιωτικής κυριαρχίας της θα γίνουν ακόμη πιο εμφανή σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την νίκη στην σύγκρουση με την Ρωσία που έλαβε χώρα 10 χρόνια μετά τον Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο.

Πηγές

Stewart Lone «Japan’s First Modern War: Army and Society in the Conflict with China, 1894–1895» 

S. C. M. Paine «The Sino-Japanese War of 1894–1895: Perception, Power, and Primacy» 

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Ο/Η Βεατρίκη Α λέει:

    Καλημέρα Σας! Εξαιρετικό άρθρο! Το διάβαζα με ενδιαφέρον και παράλληλα δεν μπορούσα να αποβάλω την σκέψη πως ενώ έστω με αιματηρές και σκληρές μάχες και συμπράξεις των δυτικών δυνάμεων σε μακρυνούς τόπους της Ανατολής, ο κόσμος εξελισσόταν όπως και να είχε, εμείς εδώ υπόδουλοι ως λαός επί τόσους αιώνες και τους τελευταίους υπό τους Τούρκους μέναμε έξω από την Ιστορία και την εξέλιξη του πολιτισμού του δικού μας αλλά και σε σχέση με τους λοιπούς του Κόσμου. Οι πόλεμοι μεταξύ της Κίνας και της Ιαπωνίας χαρακτηρίζονταν από εξαιρετική βαναυσότητα, τόση και τέτοιας έκτασης που δεν είχε να κάνει με τους πολέμους μεταξύ των Κρατών της Δύσης. Η σκέψη μου πήγε επίσης στην Περλ Μπακ της Αμερικανίδα, στα βιβλία της που περιγράφουν τις σφαγές στις Ιεραποστολικές αποστολές στην Κίνα και στην Γιανγκούν, τότε με το κίνημα των Μπόξερ και τα μετέπειτα. Εκείνο, όμως που μου προξένησε απορία είναι εκεί που γράφετε για την συνθήκη της Κίνας με το Περού, στα πεπραγμένα της ζωής του Κινέζου στρατηγού και πρωθυπουργού της Κίνας. Αναρωτιέμαι τι σχέση μπορεί να είχε η Κίνα με το μακρυνό της Περού; Το κοίταξα ως θέμα μα δεν βρήκα κάτι..Μήπως μπορείτε να με διαφωτίσετε;

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ο/Η Xείλων λέει:

      Καλησπέρα σας

      Όσον αφορά στις σχέσεις μεταξύ Κίνας – Περού……….το καλοκαίρι του 1874 η Κίνα επρόκειτο να τερματίσει την «εξαγωγή» εργατών στην Λατινική Αμερική τους αποκαλούμενους «coolies» οι οποίοι εργάζονταν υπό άθλιες συνθήκες σε σιδηροδρομικά έργα, ορυχεία, συγκομιδές, κ.λ.π. Προς τούτο, το Περού απέστειλε τον διπλωμάτη Aurelio Garcia y Garcia να διαπραγματευθεί την ισχύ της συμφωνίας με αντάλλαγμα καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η Κίνα εκπροσωπήθηκε από τον Li Hongzhang, ο οποίος και διαπραγματεύθηκε την τελική συμφωνία.

      Όσον αφορά στον αρχικό σας προβληματισμό περί πολιτισμικής εξέλιξης των Νεο Ελλήνων σας παραπέμπω στο ρητό…….. «Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται, κατακτάται» André Malraux.

      Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον και τα σχόλια

      Με εκτίμηση

      Αρέσει σε 3 άτομα

      1. Ο/Η Βεατρίκη Α λέει:

        Καλημέρα σας! Σας ευχαριστώ πολύ! Που να το φαντασθώ! «Εξαγωγή» εργατών, λοιπόν. Τους είχα δει σε παλιές ταινίες να δουλεύουν ως παρακατιανοί σε κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών κ.λ.π. και πάντα αναρωτιόμουν από που κι ως που οι Κινέζοι φτάσαν΄ στην Αμερική! Όσο για το άλλο, ναι συμφωνώ, καλά τα είπε ο Μαλρώ.. Αλλά, ας μου επιτρέψετε, δεν έκανα λόγο για κληρονομιά αλλά αδυναμία εξέλιξης του λαού μας στα χρόνια της μακραίωνης υποδούλωσής του. Ο πολιτισμός, έχω την γνώμη, κατακτάται μεν αλλά σε συνθήκες ελεύθερης ανάπτυξής του, που εμείς ως λαός στερηθήκαμε στις μακρές εκείνες ιστορικές περιόδους. Έπρεπε πρώτα να κατακτήσουμε την ελευθερία και μετά να αναπτύξουμε τον πολιτισμό, όπως και έγινε και συνεχίζει. Και πάλι σας ευχαριστώ!

        Αρέσει σε 3 άτομα

      2. Ο/Η Xείλων λέει:

        Καλημέρα σας

        Αποτελεί ιδιαίτερη ικανοποίηση να απαντούμε σε σχόλια αναγνωστών ειδικά σε εκείνα που αναδεικνύουν το επίπεδο του σχολιάζοντα. Όσον αφορά στον προβληματισμό σας σχετικά με τις συνθήκες πολιτισμικής ανάπτυξης της πατρίδας μας, έχετε εν μέρει δίκιο, αλλά μην παραβλέπετε το γεγονός ότι ουδέποτε διδαχθήκαμε από τα λάθη μας και δη τα ιστορικά. Εξάλλου το ιστορικό παρελθόν διδάσκει ότι από την αρχαιότητα μέχρι τον Ύστερο Μεσαίωνα, η Ελλάδα ανέπτυσσε πολιτισμό εν μέσω συγκρούσεων – αντιπαραθέσεων – κατακτήσεων και ερίδων. Προς επίρρωση του προβληματισμού σας θα μας επιτρέψετε να αναφέρουμε μια ακόμη επίκαιρη και διδακτική ρήση » Ο πολιτισμός αρχίζει με την Τάξη, αναπτύσσεται με την Ελευθερία και καταστρέφεται με το Χάος» Will Durant.

        Σας ευχαριστούμε…..στην διάθεσή σας

        Αρέσει σε 3 άτομα

Τα σχόλια έχουν κλείσει.