Νήματα σκέψης

στις

Νήματα σκέψης… αόρατα… αισθητά. Αγγίζουν τον αναγνώστη που θα περάσει τις γραμμές του ορίζοντά τους, το διάστιχο· κι όπως οι βουβοί, καλώς εννοούμενοι μουσικοί φθόγγοι που σκοπίμως παραλείπει ο συνθέτης, εξάπτουν το νου. Αυτή την φορά, την επίσημη πρώτη, ο αγαπητός μας Γιάννης ελευθερώνει τα δικά του………………..Χείλων – Πυθεύς

Screen Shot 2017-11-12 at 20.46.15

Copyright ©Γιάννης Δ. Τζάνος

Αγαπητοί αναγνώστες τα ποιήματα που δημοσιεύονται αποτελούν αποτυπώσεις διάχυτων συναισθημάτων την ώρα της συγγραφής. Αν και μικρά σε έκταση, θεωρώ πως έχουν κάτι το ιδιαίτερο…….μια συμβολική χροιά χωρίς ωστόσο αυτό να δυσχεραίνει την ερμηνεία που επιδέχεται καθένα από αυτά, αφού στη λογοτεχνία δεν υπάρχουν απόλυτες και στεγανοποιημένες ερμηνείες καθότι η φαντασία είναι το μέσο εξερεύνησης, προκειμένου κάποιος να δώσει το δικό του προσωπικό «χρώμα». Τα δύο πρώτα ποιήματα είναι γραμμένα σε ρίμα (ομοιοκατάληκτα) ενώ το τρίτο σε ελεύθερο στίχο (απουσία μέτρου και ομοιοκαταληξίας) γι’ αυτό και δημιουργεί την αίσθηση ενός πεζού κειμένου. 

Καλή ανάγνωση

screen-shot-2017-10-10-at-3-58-18-pm-e1517078465871.png

 

«Φεγγάρι»

Φεγγάρι ολόγιομο και σκυθρωπό
Νυχτερινό μαργαριτάρι.

Στρέφεις το βλέμμα σου θαρρώ
Με θεία σχεδόν χάρη.

Ρίχνεις το φως σου άπλετο
στου κόσμου τις αγρύπνιες.
Λούζοντας με βάλσαμο
του νου μας τις κατήφειες.

Με μάτια μελαγχολικά
στο χρώμα της πορφύρας.
Ντύνεις γλυκά και γλαφυρά
το ζοφερό το γήρας.

Είσαι παρόν μες στη νυχτιά
που είναι όλο σκότος.
Που δεν ακούγεται μιλιά
μόνο γλαυκός ο κρότος.

Μαζί σου έχεις συντροφιά
ξεχωριστή, μοιραία.
Τα αστέρια είν’ τα λαμπερά
που βγαίνουνε λαθραία.

Σαν ήρθε όμως η Ηώς
του Υπερίωνα κόρη.
Επέβαλλε να αλλαχτεί
η φωτεινή σου πλώρη.

«Εγώ»

Το ανυπέρβλητο εγώ τα πάντα καταστρέφει
Ρημάζει σπίτια και καρδιές όταν κοντά τους τρέχει.
Δεν έχει φρένα κι όρια κι ούτε τα λογαριάζει
Και το συλλογικό εμείς το κάνει να σφαδάζει.

Όλοι το γυρεύουνε και το αποζητάνε
κι αφού χατίρια δεν χαλά πάει όπου πάνε!
Όσοι αυτό το γεύονται τους κάνει να μεθάνε
Και αυτούς που τόσο αγαπούν τους κάνουν να πονάνε.

Όμως κι αυτό καμιά φορά είναι επιτακτική ανάγκη
Για να προλάβεις το κακό προτού να σε προλάβει.
Ένα είναι τ’ αντίδοτο σ’ αυτή συμφορά
Θαρρώ αγάπη πως το λεν κι όλους μας αφορά.

Γιατί η αγάπη είναι αυτή που τις καρδιές ενώνει
Και το δαιμονικό εγώ στα Τάρταρα απιθώνει.

«Χιονισμένη ψυχή»

Κάθεται αμίλητη, σκεπτική, σαν να συλλογιέται πάνω στα ανθρώπινα.
Συλλογισμοί ατέλειωτοι, αδιέξοδοι, ανυπόφοροι που κρούουν τα μηνίγγια της.
Οι Ερινύες την κυνηγούν και βασανίζουν την αγνή ψυχή της.

Σκιές, οπτασίες, μεταφυσική τρελαίνουν τα λογικά της.
Οι παραισθήσεις φώλιασαν στο κρανίο της και την δοκιμάζουν ανελέητα.
Και πώς να τους αντισταθεί; Με τι ψυχή να προσπεράσει;
Τυφώνες καταστροφικοί σαρώνουν τη ψυχή της αφήνοντας μόνο ερείπια.

Τα θρυμματισμένα όνειρα ενός άλλοτε φιλόδοξου κοριτσιού
που έβλεπε το μέλλον της ευοίωνο, με χρώματα του ουράνιου τόξου.
Μα τώρα στέκεται σαν άδειο κουφάρι που κείται στην έρημο
τρομαγμένη, ανήμπορη, σαλεμένη με μάτια στεγνά κοιτάζοντας το κενό.
Και ποιος μπορούσε να τη σώσει; Να τη τραβήξει από αυτό το τέλμα;
Κανείς. Μόνο η λευκή ψυχή της είχε τη δύναμη να την αγκαλιάσει.

Screen Shot 2017-10-10 at 3.58.18 PM

Eξώφυλλο: «Ψυχή» πίνακας του Νικόλαου Γύζη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s