Τα Παπικά κράτη (754 – 1870)

στις

Στο εξώφυλλο: Θυρεός των Παπικών κρατών μέχρι τον 19ο αιώνα

Γράφει ο Χείλων

Τα Παπικά κράτη συνίσταντο από έξι κύριες περιφέρειες: την Ρώμη/Rome, την Καμπανία/Campagna, την Κληρονομιά του Αγίου Πέτρου/Patrimonium of St. Peter, την Ούμπρια/Umbria, την Μάρκε/Marche και την Ρομάνια/Romagna. Κάθε μία περιελάμβανε μεγάλες οχυρωμένες πόλεις που κυριαρχούσαν στις πέριξ περιοχές. Αυτές οι πόλεις – κράτη ήσαν φέουδα, ή ανήκαν σε signori (λόρδους – βαρόνους) και τοπικούς άρχοντες από την αριστοκρατία, οι οποίοι ονομάζονταν Παπικοί εφημέριοι και περισσότερες εξ’ αυτών διοικούνταν από ισχυρές οικογένειες που όφειλαν υποταγή στον Παπισμό. Πολλοί από τους τοπικούς άρχοντες καταργήθηκαν τον 15ο αιώνα κατά την διάρκεια της θητείας του Πάπα Αλέξανδρου VI, αφού εκείνη την εποχή ο Καίσαρας Βοργίας διεκδικούσε για τον εαυτό του το Δουκάτο της Ρομάνια και γι’ αυτό αποκαθήλωνε τις τοπικές οικογένειες από την εξουσία (π.χ τους Μοντεφέλτρο/Montefeltro δούκες του Ούρμπινο). Αργότερα ο Πάπας Ιούλιος ΙΙ ενέταξε αρκετά από τα εδάφη στην άμεση Παπική κυριαρχία, επιτρέποντας σε ορισμένες οικογένειες να επιστρέψουν στην εξουσία (επί παραδείγματι ο ανιψιός του και κληρονόμος του Ουρμπίνο, Φραντσέσκο Μαρία ντελα Ρόβερε/Francesco Maria della Rovere).

Προέλευση

Τα Παπικά κράτη ξεκίνησαν ως μια «συλλογή» από ιδιωτικές ακίνητες περιουσίες και έσοδα που ανήκαν στην Εκκλησία. Οι περισσότερες από τις κτήσεις αποτελούσαν δωρεές από Ρωμαίους πατρικίους και πλούσιους αριστοκράτες μετά την μετάπτωση στον Χριστιανισμό. Οι δωρεές και τα έσοδα από αυτά τα εδάφη προορίζονταν για την υποστήριξη των λειτουργιών των μονών, εκκλησιών, του κλήρου και σε μεγάλο βαθμό, για την βοήθεια των φτωχών και ενδεών. Σύμφωνα με τους ιστορικούς του Μεσαίωνα, η δωρεά του Μεγάλου Κωνσταντίνου (αμφισβητείτο επί αιώνες και τελικά απεδείχθη πλαστή από τον Λορέντσο Βάλλα στα τέλη 15ου αιώνα) υποτίθεται ότι αύξησε την έκταση των Παπικών εδαφών.

Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν υπήρχε κάποια κεντρική εξουσία – αρχή, για να αντισταθεί στις εισβολές των Λομβαρδών & Φράγκων από τον Βορρά, ή να αποτρέψει την ένταξη της κεντρικής Ιταλίας στην Κωνσταντινούπολη. Οι τοπικοί επίσκοποι και αργότερα οι Πάπες, σε μια προσπάθεια να υπάρξει οργάνωση και άμυνα ανέλαβαν τον έλεγχο στις περιοχές και πόλεις και στο πέρασμα των αιώνων μια σειρά από δωρεές, όπως η δωρεά του Πιπίνου/Pepin (754-56) αύξησαν κατακόρυφα την έκταση των εδαφών.

Βασιλική Αγ. Πέτρου

Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου χτίστηκε τον 4ο αιώνα επάνω στον ιστορικό χώρο του Τσίρκου του Νέρωνα. Ο θρύλος αναφέρει ότι επί Κωνσταντίνου, μεταφέρθηκαν ελικοειδείς Σολωμονικές στήλες από τον ναό του Σολομώντα στην Ρώμη για να κοσμήσουν τον βωμό του «παλαιού» Αγίου Πέτρου. Ορισμένοι μελετητές αναφέρουν ότι είχαν ληφθεί από μη – Χριστιανικό Ελληνικό ναό λόγω της προέλευσης των μαρμάρων.

Συγκεντρωτισμός της Παπικής εξουσίας

Το 751 ο Πάπας Στέφανος ΙΙ έχρισε τον Πιπίνο τον Βραχύ, βασιλέα των Φράγκων, τον πρώτο βασιλέα της Καρολίγγειας δυναστείας που κυβέρνησε την Γαλλία. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη του Στεφάνου, ο Πιπίνος παραχώρησε στον Πάπα τα Ιταλικά εδάφη που είχαν πάρει οι Λομβαρδοί από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 800 ο Καρλομάγνος, βασιλέας των Φράγκων εισέβαλε στην Βόρεια Ιταλία και στέφεται από τον Πάπα Λέοντα III ως Imperator Augustus – βασιλέας των Ρωμαίων – Augustus Romanorum σφραγίζοντας την νομιμοποίηση της εξουσίας του Πάπα στα μέλη της Εκκλησίας (Αγία Έδρα). Ενόσω βρισκόταν στην εξουσία, ο Καρλομάγνος αύξησε τα εδάφη προσθέτοντας σε αυτά τεράστιες εκτάσεις, οι οποίες έμελλε να καταστούν τα Παπικά κράτη αποτελώντας την βάση του Παπισμού για τους επόμενους έντεκα αιώνες.

Θυρεοί & εμβλήματα Γουέλφων & Γιβελλίνων_http://repwblic.informe.com/black-and-white-guelph-factions-in-machiavelli-s-florence-dt457.html

Η νομιμότητα των εν λόγω δωρεών ήσαν ζωτικής σημασίας στην διαμάχη μεταξύ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Παπισμού για ηγεμονία και εξουσία στην Ιταλία, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ιταλία, η οποία ονομάσθηκε Πόλεμος Γουέλφων και Γιβελλίνων/Guelph and Ghibelline Conflict (αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις που δρούσαν στη βόρειο και κεντρική Ιταλία από τον 12ο μέχρι τον 14ο αι. όπου οι μεν Γουέλφοι υποστήριζαν αρχικά τον Πάπα οι δε Γιβελλίνοι τον αυτοκράτορα.).

Κατά τη διάρκεια της διαμάχης που διήρκεσε (ανά διαστήματα) όλο τον Μεσαίωνα (1100-1400) τα όρια των Παπικών εδαφών μεταβάλλονταν συνεχώς, με αποκορύφωμα την ενοποίηση των Παπικών κρατών στις αρχές του 15ου αιώνα, με αποτέλεσμα το 1450, η Ρώμη να διάγει την πλέον αδιάφορη και ασήμαντη εποχή της ιστορίας της. Οι Πάπες δημιουργούσαν μια νέα πόλη όπου το Βατικανό θα κυβερνάτο αποκλειστικά από Ιταλούς (με εξαίρεση τον Πάπα Αδριανό, ο οποίος εκλέχθηκε μετά τον θάνατο του Πάπα Αλεξάνδρου το 1503) μέχρι τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΧΧΙΙΙ. Ουσιαστικά έχτιζαν μια νέα πρωτεύουσα της Χριστιανοσύνης και αυτό απαιτούσε πολύ χρυσό για να υλοποιηθεί. Τα εδάφη όμως διοικούντο από απείθαρχους αριστοκράτες και απειλούνταν από την Νάπολη προς νότο και την Βενετία προς βορρά, οπότε προκειμένου να εδραιωθεί η δύναμη του Πάπα απαιτείτο ένας δυνατός ηγέτης.

Στέψη Καρλομάνου απότον Πάπα Λέοντα ΙΙΙ

«Αυτό (ενν. το Παπικό κράτος) δεν ήταν ακόμα σύγχρονο κράτος (1400) δεν συγκρινόταν με τις σύγχρονες ισχυρές μοναρχίες της Γαλλίας ή της Αγγλίας. Η παράδοσης και η βίαιη κατοχή μετρούσαν περισσότερο από τις γραπτές πράξεις των δωρεών». – D.S Chambers: «Popes, Cardinals & War: The Military Church in Renaissance and Early Modern Europe» (2006).

Οι Ρωμαίοι και οι άνθρωποι της κεντρικής Ιταλίας βρήκαν τον αρχηγό τους στο πρόσωπο του Ισπανού καρδιναλίου Ροδερίγου Βοργία/Rodrigo Borgia ήτοι του Πάπα Αλέξανδρου VI. Μέχρι το τέλος της θητείας του Πάπα Ιουλίου ΙΙ, η αύξηση του πλούτου, η δύναμη του Παπισμού και η ισχύς των συμμαχιών, ανέδειξαν το γραφείο του Πάπα στην ανώτερες βαθμίδες ισχύος και διεθνούς κύρους. Η πολιτική πτυχή του Παπικού γραφείου το κατέστησε μια θεοκρατική μοναρχία με κυρίαρχη δύναμη στην Ρώμη και τις τεράστιες εκτάσεις της Καμπανίας, της Κληρονομιάς του Αγίου Πέτρου, της Ούμπρια, της Μάρκε και της Ρομάνια – στην κεντρική Ιταλία.

Κύριες πόλεις των Παπικών κρατών (1500)

Σημαία Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Ρώμη/Rome

Τον Μεσαίωνα, παρόλο που η Ρώμη είχε διατηρήσει μόνο το 5% του αρχικού μεγέθους από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εντούτοις θεωρείτο ιερή και άγια πόλη. Κυρίαρχος ηγεμόνας της τεράστιας έκτασης πέριξ αυτής (περιοχή Καμπανίας) και της Κληρονομιάς του Αγίου Πέτρου, ήταν ο Πάπας (επίσκοπος της Ρώμης) με έδρα το Βατικανό.

Θυρεός Μπεντιβόλιο

Μπολόνια/Bologna

Η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής Ρομάνια κυβερνήθηκε από την ευγενή οικογένεια των Μπεντιβόλιο/Bentivoglio. Η πόλη ήταν σχεδόν ανεξάρτητη από το 1439, μέχρι το 1506 οπότε μετέπεσε στον Πάπα Ιούλιο ΙΙ. Οι Μπεντιβόλιο υπήρξαν μεγάλοι προστάτες των τεχνών και με αυτή την οικογένεια η πόλη ήκμασε και εξελίχθηκε σε μια πραγματική Αναγεννησιακή πόλη.

Θυρεός Μοντεφέλτρο

Ουρμπίνο/Urbino

Το Ουρμπίνο ήταν σημαντική πόλη και πλούσιο Δουκάτο της περιφέρειας Μάρκε. Διοικούνταν κατά τον 15ο αιώνα από τους δούκες του οίκου Μοντεφέλτρο/Montefeltro οι οποίοι ήσαν διάσημοι για την πολιτισμένη και ευρυμαθή αυλή τους. Ο έλεγχος του Δουκάτου μετέπεσε στην οικογένεια Βοργία, όταν ο Καίσαρας Βοργίας προσπαθούσε να συστήσει το ενιαίο Δουκάτο της Ρομάνια. Επανήλθε στους Μοντεφέλτρο για λίγο, μέχρι να περάσει στην οικογένεια Ντε λα Ρόβερε/Della Rovere το 1508 μετά το θάνατο του Γκουιντομπάλντο Μοντεφέλτρο /Guidobaldo Montefeltro.

Άλλες σημαντικές πόλεις ανά περιφέρεια (σε παρένθεση οι κυρίαρχες οικογένειες – Οίκοι) είναι οι παρακάτω:

Πόλεις της Ρομάνια

Θυρεός Ριάριο

Ίμολα/Imola – (Riario-Sforza) Η πόλη δόθηκε στον Τζιρόλαμο Ριάρο/Girolamo Riaro από τον Πάπα Σίξτο IV και στη συνέχεια παραδίδεται στον γιο του Οκταβιανό/Ottaviano μετά τη δολοφονία του πρώτου το 1488. Η Αικατερίνη Σφόρτσα κυβέρνησε την πόλη μέχρι να την κατακτήσει ο Καίσαρας Βοργίας και να μεταφέρει σε αυτήν (στο κάστρο Rocca Sforzesca di Imola) τον κλεμμένο θησαυρό και άλλα πολύτιμα αγαθά που λεηλάτησε από το Ουρμπίνο.

Θυρεός Μανφρέντι

Φαένζα/Faenza – (Manfredi) Η πόλη διοικείτο από την αγαπητή στον λαό οικογένεια Manfredi επί σχεδόν δύο αιώνες. Κατά την διάρκεια της θητείας του Πάπα Αλέξανδρου VI, διοικείτο από τον Astorre Manfredi, ο οποίος πνίγηκε αργότερα στον Τίβερη κατόπιν εντολής του Καίσαρα Βοργία. Η πόλη είναι διάσημη για τα πανέμορφα κεραμικά είδη φαγεντιανά και φαγιάνς.

Θυρεός Ριάριο

Φορλί/Forlì – (Riario-Sforza) Η πόλη δόθηκε στον Τζιρόλαμο Ριάρο/Girolamo Riaro από τον Πάπα Σίξτο και στη συνέχεια παραδόθηκε στον γιο του Οκταβιανό/Ottaviano μετά τη δολοφονία του πρώτου το 1488. Η Αικατερίνη Σφόρτσα κυβέρνησε την πόλη μέχρι να την κατακτήσει ο Καίσαρας Βοργίας. Ήταν η τελευταία φορά που το Φορλί ήταν πραγματικά ανεξάρτητο.

Θυρεός Μαλατέστα

Τσεζένα/Cesena (Malatesta) Η πόλη κυβερνήθηκε από τον οίκο Μαλατέστα μεταξύ από το 1378 μέχρι και το 1465, οπότε επιστρέφει στον άμεσο Παπικό έλεγχο και κατόπιν κατακτάται από τον Καίσαρα Βοργία το 1500. Η πόλη αναβαθμίζεται σε πρωτεύουσα του πανίσχυρου αλλά βραχύβιου Δουκάτου της Ρομάνια.

Θυρεός Μαλατέστα

Ρίμινι/Rimini – (Malatesta) Η πόλη κυβερνάτο από την οικογένεια Μαλατέστα από το 1239 και παρέμεινε υπό ανεξάρτητη διοίκηση μέχρι το 1500 όταν κατακτήθηκε από τον Καίσαρα Βοργία. Περιέπεσε σε Βενετική κατοχή μέχρι να επανακτηθεί από τον Πάπα Ιούλιο ΙΙ και ενσωματωθεί στα Παπικά κράτη το 1509.

Πόλεις της Μάρκε

Θυρεός Σφόρτσα

Πέζαρο/Pesaro – (Sforza) Οι Αδριατικές παράκτιες πόλεις αποτελούσαν τμήμα των Παπικών κρατών από τις Λομβαρδικές και Φραγκικές κατακτήσεις. Κατά την διάρκεια της Αναγέννησης κυβερνήθηκαν από τους οίκους Μαλατέστα (1285-1445) Σφόρτσα (1445-1512) και Ντελα Ρόβερε/Della Rovere (1513-1631). Σύμφωνα με την τελευταία οικογένεια, που την επέλεξε ως πρωτεύουσα του Δουκάτου τους, το Πέζαρο έζησε την πιο ακμάζουσα εποχή. Ήταν το σπίτι της Λουκρητίας Βοργία μετά το γάμο της με τον Τζιοβάνι Σφόρτσα, άρχοντα του Πέζαρο. Υπέμεινε τις διαδοχικές κατακτήσεις του Καίσαρα Βοργία, μέχρι ο Πάπας Ιούλιος ΙΙ να την εντάξει στην Παπική κυριαρχία.

Θυρεός Μαλατέστα

Σενιγκάλια/Senigallia – (Malatesta) Η πόλη στην ακτή της Αδριατικής κυβερνήθηκε από τον οίκο Μαλατέστα μέχρι το 1455, οπότε και παραδόθηκε στον Αντόνιο Πικκολομίνι/Antonio Piccolomini ανιψιό του Πάπα Πίου ΙΙ, αλλά οι κάτοικοι της πόλης το 1464 τοποθετήθηκαν εκ νέου στο πλευρό του νέου Πάπα Παύλου ΙΙ και το 1472 ο Τζιάκομο Πικκολομίνι/Giacomo Piccolomini απέτυχε να καταλάβει την πόλη. Το 1503, ο Καίσαρας Βοργίας πραγματοποίησε αιματηρό πραξικόπημα στην Σενιγκάλια, κατά υποστηρικτών του που αποστάτησαν και τέλος ο Πάπας Σίξτος παρέδωσε την πόλη στον οίκο Ντελλα Ρόβερε, από τους οποίους το 1516 μεταφέρθηκε στους Μεδίκους/Medici.

Θυρεός Βαράνο

Καμερίνο/Camerino – (Varano) Η πόλη κυβερνήθηκε από την οικογένεια Varano επί τρεις αιώνες. Κατακτήθηκε από τον Καίσαρα Βοργία το 1502 ο οποίος έσφαξε τον δούκα Τζούλιο Καίσαρα Βαράνο/Giulio Cesare Varano και τους γιους του. Το παλάτι του Μεγάλου Δουκάτου ήταν ένα από τα καλύτερα στην Ιταλία, με περισσότερα από 40 δωμάτια και στάβλους για 95 άλογα. Σήμερα στεγάζει Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καμερίνο/Camerino. Ο Καίσαρας είχε επίσης ένα κάστρο το οποίο χτίστηκε το 1503 που ονομαζόταν Ο Βράχος των Βοργία/La Rocca di Borgia.

Θυρεός Μοντεφέλτρο

Ανκόνα/Ancona – (Montefeltro) Η παραλιακή πόλη είχε πολίτευμα ολιγαρχικής Δημοκρατίας μέχρι το 1348, οπότε καταλήφθηκε από τον οίκο Μαλατέστα οι οποίοι εναλλάσσονταν στην εξουσία εναλλάξ με τον οίκο Μοντεφέλτρο/Montefeltro κατά τον 14ο και 15ο αιώνα.

Πόλεις της Ούμπρια

Θυρεός Μπαλιόνε

Περούτζια/Perugia – (Baglioni) Η πόλη διεκδικείτο από τις οικογένειες Όντι/Oddi και Μπαλιόνι/Baglioni σε μια βίαια διαμάχη που έληξε με νίκη των Μπαλιόνι. Η Περούτζια υπήρξε μια βίαιη πόλη, με μεγάλη εγκληματικότητα. Παρόλο που οι Μπαλιόνι δεν είχαν καμία νομική ισχύ στην Περούτζια, εντούτοις κυβέρνησαν ως τύραννοι πολεμώντας μεταξύ τους και δολοφονώντας τα μέλη της ίδιας οικογένειάς τους.

Θυρεός Βιτέλλι

Σίτα ντι Καστέλλο/Città di Castello – (Vitelli) Η πόλη το 1420 υπαγόταν στον Πάπα Μαρτίνο V, όταν κατελήφθη από τον condottiero (πολέμαρχο) Μπράτσιο ντα Μοντόνε/Braccio da Montone. Αργότερα ο Νικολό Βιτέλλι/ Niccolò Vitelli, βοηθούμενος από την Φλωρεντία και το Μιλάνο, έγινε ο απόλυτος άρχοντας. Ο Αντόνιο ντα Σανγκάλο/Antonio da Sangallo ο νεότερος έκτισε ένα τεράστιο παλάτι για τον οίκο Βιτέλλι. Το 1474 η κυβέρνηση της πόλης μετέπεσε στον Καρδινάλιο Τζιουλιάνο ντελα Ρόβερε/Giuliano della Rovere (αργότερα Πάπα Ιούλιο ΙΙ) ανιψιό του Πάπα Σίξτου, μετά από πολιορκία. Το επόμενο έτος ο Βιτέλλι προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανακαταλάβει την πόλη, ενώ ο φόβος του Καίσαρα Βοργία τον απέτρεψε να συνεχίσει με αποτέλεσμα η πόλη να τεθεί υπό Παπική κατοχή.

Σημαία Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Σπολέτο/Spoleto – (Παπική κυριαρχία) Τον 15ο αιώνα, το Σπολέτο υπαγόταν στην Αγία Έδρα. Προηγουμένως είχε συσταθεί από τους Λομβαρδούς ως Δουκάτο του Σπολέτο, περί το 570 μ.Χ. Το 774 ενσωματώθηκε στην Ιερή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και διοικείτο από τον Ματθίλδη της Τοσκάνης. Μετά από πολέμους και την καταστροφή από τον Φρειδερίκο το 1155, δεινοπάθησε από τις βίαιες συγκρούσεις μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων.

Σημαία Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Ορβιέτο/Orvieto – (Παπική κυριαρχία) Το Ορβιέτο ήταν μια σημαντική πόλη στα Παπικά εδάφη που χρησίμευε ως φρούριο για τον Πάπα σε περιόδους κρίσης. Διέθετε υπόγεια πόλη, περάσματα και σήραγγες που οδηγούσαν εκτός της πόλης, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ευγενείς οικογένειες σε περιόδους πολιορκίας. Το Ορβιέτο είναι επίσης γνωστό για τον όμορφο Γοτθικό καθεδρικό ναό, του 13ου αιώνα.

Πόλεις της περιοχής Ρώμης

Θυρεός Ορσίνι

Μπρατσιάνο/Bracciano – (Orsini) Το Μπρατσιάνο είναι μια μικρή πόλη κοντά στη Ρώμη που απετέλεσε το προπύργιο του οίκου Ορσίνι για αιώνες. Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Πάπας Μαρτίνος V παραχώρησε το φέουδο του Μπρατσιάνο στον οίκο Ορσίνι του Ταλιακότσο. Κάτω από αυτή την ισχυρή οικογένεια η πόλη εξελίχθηκε σε μια ακμάζουσα πόλη, διάσημη σε όλη την Ιταλία για το ομώνυμο κάστρο στην κορυφή του λόφου. Το 1494 ο Κάρολος VIII της Γαλλίας και τα στρατεύματά του βαδίζοντας κατά της Ρώμη σταμάτησαν στο Μπρατσιάνο. Αυτή πράξη οδήγησε στον αφορισμό των Ορσίνι από τον Πάπα Αλέξανδρο VI (με το πρόσχημα της προδοσίας αφού ο Κάρολος ήταν σύμμαχος του Πάπα).

Θυρεός Κολόνα

Παλεστρίνα/Palestrina – (Colonna) Η Παλεστρίνα είναι αρχαία πόλη, σε μικρή απόσταση από τη Ρώμη, διάσημη κατά τον 2ο π.Χ. αιώνα, για τα ερείπια από τον Ρωμαϊκό ναό του Fortuna Primigenia, ο οποίος περιελάμβανε ιερό και μαντείο. Ο οίκος Κολόννα/Colonna ο οποίος διοικούσε στην πόλη ως φέουδο για τον Πάπα από τον 11ο αιώνα, επαναστάτησε το 1297 και όταν ηττήθηκαν η πόλη ισοπεδώθηκε από τον Πάπα Βονιφάτιο. Ξαναχτίστηκε και οχυρώθηκε από τον Στέφανο Κολόννα/Stefano Colonna το 1448, αλλά το 1527 καταστράφηκε πάλι και τελικά καταλήφθηκε από τον Δούκα της Άλμπα το 1556

Σημαία Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Βιτέρμπο/Viterbo – (Παπική κυριαρχία) Το Βιτέρμπο, το οποίο βρίσκεται 80 χιλιόμετρα βόρεια της Ρώμης, υπαγόταν στον Πάπα και αποτελούσε πολύ σημαντικό προπύργιο κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως καταφύγιο σε περιόδους πολιορκιών. Σήμερα είναι μία από τις πιο καλοδιατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις στην Ιταλία, με πολλά καλοδιατηρημένα κτίρια της Λομβαρδιανής και Ρωμαϊκής εποχής.

Σημαία Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Τσιβιταβέκια/Civitavecchia(Παπική κυριαρχία) Η αρχαία πόλη Τσιβιταβέκια είναι λιμάνι και παραλιακή πόλη του Τυρρηνικού πελάγους περίπου 80 μίλια βορειοδυτικά της Ρώμης. Πρόκειται για μια στρατηγική περιοχή, γνωστή ως το λιμάνι της Ρώμης, που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να έχει σημαντική κίνηση στην θαλάσσια διακίνηση εμπορευμάτων και επιβατών.

Πηγές

Ιστορία της Ιταλίας (Francesco Guicciardini)
Ο πολιτισμός της Αναγέννησης στην Ιταλία (Jacob Burckhardt)
Τα Παπικά κράτη (Wikipedia Article)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s