Hubble…..25 χρόνια μετά

Hubble site logoΑπό την αυγή της αστρονομίας, την εποχή του Γαλιλαίου, βασική και συνεχής επιδίωξη των αστρονόμων, ήταν η βελτιστοποίηση του μέσου το οποίο θα διεύρυνε προς πάσα κατεύθυνση την ορατότητα προς το αχανές σύμπαν, καθιστώντας τους επιστήμονες ικανούς να ιχνηλατούν το φώς των μακρινών αντικειμένων και να παραδίδουν στην διεθνή κοινότητα το καταπίστευμα της προόδου των ερευνών.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble τέθηκε στην τροχιά της γής το 1990, χαρίζοντας εκθετικούς ρυθμούς ανάπτυξης στην πρόοδο αυτή. Η θέση του πάνω από την γήινη ατμόσφαιρα, η οποία διαθλά και παρεμπορδίζει το ταξίδι του φωτός από τους κοντινούς πλανήτες προς την επιφάνεια της γης, ξεπερνά σε γενικές γραμμές τις δυνατότητες των επίγειων τηλεσκοπίων.

Το Hubble, εκπροσωπεί την πλέον επιτυχή και διαρκή αποστολή της NASA. Έχει εκπέμψει προς την γή εκατοντάδες χιλιάδων φωτογραφιών, ξεδιαλύνοντας αρκετούς από τους γρίφους της αστρονομίας. Με την βοήθειά του προσδιορίστηκε η ηλικία του σύμπαντος, ταυτοποιήθηκαν οι κβάζαρς και επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη της σκοτεινής ενέργειας.

Με την ολοκλήρωση των 25 χρόνων λειτουργίας του, παρουσιάζονται φωτογραφίες από σημαντικά στιγμιότυπα, οι οποίες επιλέχθηκαν από την επιστημονική κοινότητα με βάση τον αντίκτυπό τους στα αντίστοιχα γνωστικά πεδία όπως επίσης το παρακάτω επετειακό βίντεο το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα από τη NASA στις 24 Απριλίου 2015.

NASA’s Documentary Film: Hubble25

Abell 370 Abell 370 is one of the very first galaxy clusters where astronomers observed the phenomenon of gravitational lensing, where the warping of space by the cluster's gravitational field distorts and magnifies the light from galaxies lying far behind it. This is manifested as arcs and streaks in the picture, which are the stretched images of background galaxies
Abell 370
Το γαλαξιακό σμήνος Abell 370 είναι το πρώτο στο οποίο παρατηρήθηκε από τους αστρονόμους το φαινόμενο της βαρυτικής διάθλασης του φωτός, κατά το οποίο η αναδίπλωση του χώρου εξαιτίας του βαρυτικού πεδίου του σμήνους, παραμορφώνει και ενισχύει το φως των γαλαξιών που βρίσκονται πολύ μακρύτερα πίσω του, σε σχέση με τον παρατηρητή. Οι φωτεινές ραβδώσεις που φαίνονται στην φωτογραφία, είτε είναι τοξωτές είτε όχι, συνιστούν εκδήλωση του φαινομένου και δεν είναι τίποτε διαφορετικό από παραμορφωμένα είδωλα γαλαξιών που βρίσκονται στο φόντο της.
Triple Eclipse on Jupiter Scientist Pick: Five spots — one colored white, one blue, and three black — are scattered across the upper half of Jupiter. Closer inspection by Hubble reveals that these spots are actually a rare alignment of three of Jupiter's largest moons — Io, Ganymede, and Callisto — across the planet's face. Jupiter appears in pastel colors in this photo because the observation was taken in near-infrared light
Triple Eclipse on Jupiter
Τριπλή έκλειψη στον Δία: πέντε κηλίδες, λευκή, μπλε και τρείς μαύρες,  διάσπαρτες στο πάνω μισό του πλανήτη. Η κοντινότερη παρατήρηση μέσω του Hubble, αποκάλυψε ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για μια σπάνια ευθυγράμμιση του αέρινου γίγαντα με τους τρείς από τους μεγαλύτερους δορυφόρους του, Ιώ, Γανυμήδη και Καλλιστώ. Ο Δίας εμφανίζεται σε παστέλ χρώματα επειδή η λήψη έγινε στο εγγύς υπέρυθρο φάσμα φωτός.
NGC 6670 NGC 6670 is a gorgeous pair of overlapping edge-on galaxies resembling a leaping dolphin. Scientists believe the galaxies of NGC 6670 have already experienced at least one close encounter and are now in the early stages of a second. The nuclei of the two galaxies are approximately 50,000 light-years apart. NGC 6670 glows in the infrared with more than a hundred billion times the luminosity of our Sun and is thought to be entering a starburst phase.
NGC 6670
Ζεύγος γαλαξιών των οποίων οι αλληλεπικαλυπτόμενοι βραχίονες δημιουργούν την ψευδαίσθηση δελφινιού που αναπηδά. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι οι γαλαξίες που απαρτίζουν το ζεύγος NGC 6670, έχουν ήδη περάσει το στάδιο κάποιας στενής επαφής και τώρα απομακρύνονται. Οι πυρήνες τους απέχουν 50.000 έτη φωτός κατά προσέγγιση. Η λάμψη του ζεύγους στο υπέρυθρο φάσμα, ξεπερνά κατά εκατό δισεκατομμύρια φορές αυτήν του δικού μας ήλιου και κάνει τους ερευνητές να πιστεύουν ότι εισέρχεται σε εκρηκτική φάση.
Saturn and Moons Scientist Pick: Saturn entrances with its spectacular ring/disk system, banded cloud structure in the atmosphere, and the dance of its moons — particularly immense Titan — and their shadows over time. While Hubble's view is not as close-up as the amazing images from the Cassini spacecraft, it does allow the system to be seen as a whole. In addition, Hubble provides the opportunity to monitor the entire system consistently over a long time span.
Saturn and Moons
Μαγεύει ο Κρόνος με το εντυπωσιακό σύστημα των δακτύλιων δίσκων, κλιμακωτά συμπυκνωμένων νεφικών δομών, στην ατμόσφαιρά του και τον χορό των φεγγαριών του, με την παρουσία του γιγάντιου Τιτάνα να ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Παρά το ότι οι φωτογραφίες του Hubble δεν είναι τόσο κοντινές όσο αυτές του διαστημοπλοίου Cassini, επιτρέπουν στο πλανητικό σύστημα να ειδωθεί στην ολότητά του, παρέχοντας επιπλέον τη δυνατότητα σταθερής παρακολούθησης του, για μεγάλο χρνικό διάστημα.
NGC 4214 The dwarf galaxy NGC 4214 is ablaze with young stars and gas clouds. Located around 10 million light-years away in the constellation of Canes Venatici (The Hunting Dogs), the galaxy's close proximity, combined with the wide variety of evolutionary stages among the stars, make it an ideal laboratory to research the triggers of star formation and evolution.
NGC 4214
Ο γαλαξίας νάνος NGC 4214 πλημμυρισμένος νεαρά άστρα και νέφη αερίων. Βρίσκεται περί τα 10 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας, στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί (λαγωνικά) Η εγγύτητα του, σε συνδυασμό με την ποικιλία των αστέρων οι οποίοι βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια εξέλιξης, τον εξιδανικεύουν ως ερευνητικό εργαστήριο μελέτης αστρικού σχηματισμού και εξελιξης.
NGC 4911 The galaxy, known as NGC 4911, contains rich lanes of dust and gas near its center. These are silhouetted against glowing newborn star clusters and iridescent pink clouds of hydrogen, the existence of which indicates ongoing star formation. Hubble has also captured the outer spiral arms of NGC 4911, along with thousands of other galaxies of varying sizes
NGC 4911
Ο γαλαξίας NGC 4911, είναι γνωστός για τις πλούσιες ζώνες σκόνης και αερίων πλησίον του πυρήνα του, οι οποίες αναμιγνύονται με ιριδίζοντα ροζ νέφη υδρογόνου και περιβάλλουν ολόλαμπρα νεογέννητα άστρικά σμήνη. Η παρουσία του υδρογόνου, υποδηλώνει την εξελισσόμενη διαδικασία σχηματισμού αστέρων. Το Hubble, αποθανάτισε τους εξώτερους σπειροειδείς βραχίονες του NGC 4911, μαζί με χιλιάδες άλλους γαλαξίες διαφορετικών μεγεθών.
Pismis 24 The small open star cluster Pismis 24 contains extremely massive stars. The brightest object in the picture was once thought to weigh as much as 200 to 300 solar masses. This would have made it by far the most massive known star in the galaxy, and put it considerably above the currently believed upper mass limit of about 150 solar masses for individual stars. However, Hubble images show that it is really two stars, each 100 solar masses, orbiting one another.
Pismis 24
Το μικρό ανοικτό αστρικό σμήνος Pismis 24 περιέχει ακραία ευμεγέθεις αστέρες. Το λαμπρότερο αντικείμενο στην φωτογραφία, υπολογίσθηκε στο παρελθόν ότι ζυγίζει όσο 200 (έως 300) ηλιακές μάζες, γεγονός που το αναδείκνυε ως το μακράν ογκωδέστερο γνωστό άστρο στον γαλαξία και το κατέτασσε αρκετά υψηλότερα από το ανώτατο όριο της εκτιμώμενης μάζας των 150 ήλιων για μεμονωμένα άστρα. Ωστόσο, οι εικόνες από το Hubble φανέρωσαν ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο άστρα, μάζας αντίστοιχης εκατό ήλιων, τα οποία βρίκονται το ένα στην τροχιά του άλλου.
Interacting Galaxies NGC 2207 and IC 2163 Two spiral galaxies pass by each other like majestic ships in the night. The larger and more massive galaxy is cataloged as NGC 2207 (left), and the smaller one on the right is IC 2163. Strong tidal forces from NGC 2207 have distorted the shape of IC 2163, flinging out stars and gas into long streamers stretching out a hundred thousand light-years
Interacting Galaxies NGC 2207 and IC 2163
Οι δύο σπειροειδείς αλληλεπιδρώντες γαλαξίες NGS 2207 και IC 2163 διαπλέουν την συμπαντική θάλασσα σαν μαγικά καράβια σε νυχτερινό ταξίδι. Ο πλέον τεράστιος, αριστερά, φέρει την διακριτική ονομασία NGC 2207 και ο μικρότερος, δεξιά, την IC 2163. Ισχυρές παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνται από τον μεγαλύτερο, διαστρεβλώνουν το σχήμα του μικρότερου, παρασύροντας και εκτινάσσοντας άστρα και αέρια σε ζώνες που εκτείνονται για περίπου εκατό χιλιάδες έτη φωτός.
Carina Nebula This huge picture of the Carina Nebula, one of the most dynamic, complex places we know of in the Milky Way, was created by stitching together 32 Hubble images and them with data from the Cerro Tololo Inter-American Observatory in Chile. Hubble's view of the nebula shows star birth in a new level of detail. The fantasy-like landscape of the nebula is sculpted by the action of outflowing winds and scorching ultraviolet radiation from the monster stars that inhabit this inferno.
Carina Nebula
Η πελώρια φωτογραφία του νεφελώματος στον αστερισμό της Τρόπιδος (Τρόπις δημ. καρίνα πλοίου και συγκεκριμένα της Αργούς) ενός από τα πλέον δυναμικά και πολύπλοκα γνώριμα μέρη του γαλαξία μας, δημιουργήθηκε κατόπιν συρραφής τριάντα δύο εικόνων του Hubble με δεδομένα από το παρατηρητήριο Cerro Tololo Inter-American Observatory στην Χιλή. Η απεικόνιση του νεφελώματος από το Hubble παρέχει για πρώτη φορά με ψηλαφητή λεπτομέρεια, δεδομένα που αφορούν στο στάδιο γέννησης των αστέρων.  Το τοπίο, που μοιάζει να ξεπηδά από την ανθρώπινη φαντασία, σμιλεύουν αφενός οι άνεμοι και αφετέρου η καυτή υπεριώδης ακτινοβολία των τεράστιων αστροκατοίκων της κόλασης αυτής.
Butterfly Nebula, NGC 6302 What resemble dainty butterfly wings are actually roiling cauldrons of gas heated to more than 36,000 degrees Fahrenheit. The gas is tearing across space at more than 600,000 miles an hour—fast enough to travel from Earth to the Moon in 24 minutes. A dying star is at the center of this fury. It has ejected its envelope of gases and is now unleashing a stream of ultraviolet radiation that is making the cast-off material glow.
Butterfly Nebula, NGC 6302
Αυτά που μοιάζουν με φίνα φτερά πεταλούδας, είναι στην πραγματικότητα δεξαμενές φυσικού αερίου σε περιδίνηση, με την θερμοκρασία του να ξεπερνά τους 36.000 βαθμούς της κλίμακος Fahrenheit. Το αέριο, εκτινάσσεται κατά μήκος του πεδίου με ταχύτητα πάνω από 600.000 μίλια ανά ώρα, κάτι που το καθιστά ικανό να ταξιδέψει από τη γή στη σελήνη σε μόλις είκοσι τέσσερα λεπτά. Στο μάτι του κυκλώνα βρίσκεται ένας αστέρας σε επιθανάτια φάση. Την αποδέσμευαη της αέριας μάζας του ακολουθησε η εκλυόμενη υπέρυθρη ακτινοβολία στην οποία οφείλεται η λάμψη της περιρρέουσας ύλης.
NGC 2074 Hubble peered into a small portion of the nebula near the star cluster NGC 2074 in this 18th anniversary image. The region is a firestorm of raw stellar creation, perhaps triggered by a nearby supernova explosion. The image reveals dramatic ridges and valleys of dust, serpent-head
NGC 2074
Σε αυτήν την εικόνα που ελήφθη κατά την 18η επέτειό του, το Hubble στράφηκε προς μια μικρή περιοχή του νεφελώματος, πλησίον του αστρικού σμήνους NGC 2074. Σε αυτήν, επικρατεί πυροθύελλα πρωτογενούς αστρικής δημιουργίας, η οποία είναι πιθανό να προκλήθηκε από την έκρηξη κοντινού υπερκαινοφανούς (σουπερνόβα) Η εικόνα δραματοποιεί κορυφογραμμές και κοιλάδες σκόνης, κεφάλια φιδιών γνωστά ως πυλώνες της δημιουργίας και συγκεντρώσεις νεφών που λάμπουν έντονα υπό το φως της υπεριώδους ακτινοβολίας. Η περιοχή βρίσκεται στο άκρο σκοτεινού μοριακού νέφους το οποίο συνιστά την θερμοκοιτίδα των νεογέννητων αστέρων.
Jet in Carina Composed of gas and dust, the pillar resides in a tempestuous stellar nursery called the Carina Nebula, located 7,500 light-years away in the southern constellation Carina. Scorching radiation and fast winds (streams of charged particles) from nearby stars are sculpting the pillar and causing new stars to form within it. Streamers of gas and dust can be seen flowing off the top of the structure.
Jet in Carina
Αποτελούμενος από αέρια και σκόνη, ο πυλώνας κατοικεί στο θυελλώδες αστρικό φυτώριο που είναι γνωστό ως Νεφέλωμα Τρόπις (Καρίνα) και βρίσκεται 7.500 έτη φωτός μακρυά στη βόρεια πλευρά του Αστερισμού της Τροπίδος. Καυτή ακτινοβολία και θυελλώδεις άνεμοι (ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων) από κοντινά αστέρια, σμιλεύουν τον πυλώνα και προκαλούν τον σχηματισμό αστέρων στο εσωτερικό του. Ρέοντες πίδακες αερίου και σκόνης μπορούν να ειδωθούν στην κορυφή της δομής του.
DEM L 190 Resembling the puffs of smoke and sparks from a summer fireworks display, these delicate filaments are actually sheets of debris from a stellar explosion in a neighboring galaxy. Denoted N 49, or DEM L 190, this is the remnant of a massive star that died in a supernova blast whose light would have reached Earth thousands of years ago.
DEM L 190
Μοιάζοντας με συννεφάκια καπνού και σπινθηροβόλες ουρές βεγγαλικών, τα λεπτά αυτά νήματα είναι στην πραγματικότητα συγκεντρώσεις σκόνης, προερχόμενης από αστρική έκρηξη σε γειτονικό γαλαξία. Με το συμβολισμό N 49 ή DEM L 190, αναφερόμαστε στα υπολείμματα γιγάντιου αστέρα ο οποίος χάθηκε ως εκρηγνυόμενος υπερκαινοφανής και του οποίου το φως θα πρέπει να έφθασε στη γη, πριν από χιλιάδες χρόνια.
Saturn's Rings Saturn is seen here in ultraviolet light. Particles in Saturn's atmosphere reflect different wavelengths of light in discrete ways, causing some bands of gas in the atmosphere to stand out vividly in an image, while other areas will be very dark or dull. This image reveals the properties and sizes of aerosols in Saturn's gaseous makeup. For example, smaller aerosols are visible only in this ultraviolet image, because they do not scatter or absorb visible or infrared light, which have longer wavelengths.
Saturn’s Rings
Ο Κρόνος όπως φαίνεται στο υπεριώδες φως. Σωματίδια της ατμόσφαιράς του αντανακλούν διαφορετικά μήκη κύματος με διακριτούς τρόπους, προκαλώντας κάποιες συμπυκνώσεις αερίων στην ατμόσφαιρά του, να ξεχωρίζουν έντονα σε μια εικόνα, ενώ σε άλλες να είναι είτε πολύ σκοτεινές, είτε θαμπές. Η εικόνα αποκαλύπτει τις ιδιότητες και τα μεγέθη των αερολυμάτων που καλύπτουν την αέρινη επιφάνεια του πλανήτη. Για παράδειγμα, μικρού μήκους κύματος αερολύματα, γίνονται ορατά μόνο σε αυτήν την υπεριώδη εικόνα, επειδή δεν σκεδάζουν ή απορροφούν το ορατό ή το υπέρυθρο φως, του οποίου τα μήκη κύματος είναι μεγαλύτερα.
Mystic Mountain Mystic Mountain, released for Hubble’s 20th anniversary, reveals a landscape never before studied in such detail. These pillars show the telltale signature of new stars forming at their tips and strong jets of material being ejected into the interstellar medium for great distances. Many such features are seen in the Carina Nebula, a vast area of dust and gas in our Milky Way Galaxy. This is the most obvious and spectacular example, similar to others in an immense Hubble mosaic made a few years before.
Mystic Mountain
Το Μυστηριώδες Όρος, ελήφθη κατά την 20η επέτειο του Hubble και αποκαλύπτει μια περιοχή ουδέποτε μελετημένη με τέτοια λεπτομέρεια. Οι πυλώνες φέρουν την αποκαλυπτική υπογραφή των νεόδμητων άστρων στις άκρες τους και ισχυρούς πίδακες ύλης που εκτινάχθηκε σε μεγάλη απόσταση στο διαστρικό μέσο. Το νεφέλωμα Καρίνα, η αχανής αυτή περιοχή αερίων και σκόνης στον γαλαξία μας, παρέχει πολλά παρόμοια επιμέρους χαρακτηριστικά.  Το Μυστηριώδες Όρος αποτελεί το πλέον πρόδηλο και φαντασμαγορικό παράδειγμα, ανάμεσα σε πληθώρα άλλων από την τεράστια συλλογή του Hubble.
Comet ISON Comet ISON floats against a seemingly infinite backdrop of numerous galaxies and a handful of foreground stars. The icy visitor, with its long gossamer tail, appears to be swimming like a tadpole through a deep pond of celestial wonders. In reality, the comet is much, much closer. The nearest star to the Sun is over 60,000 times farther away, and the nearest large galaxy to the Milky Way is over thirty billion times more distant.
Comet ISON
Ο κομήτης ISON, διαπλέει ένα φαινομενικά άπειρο σκηνικό πολλών γαλαξιών και αρκετών αστέρων. Ο παγωμένος επισκέπτης, με την μεγάλη αραχνοϋφαντη ουρά του, φαίνεται να κολυμπά ως γυρίνος μέσα σε βαθιά λίμνη ουρανίων θαυμάτων. Στην πραγματικότητα, ο κομήτης βρίσκεται πολύ πολύ πιο κοντά. Το κοντινότερο άστρο σε σχέση με τον ήλιο, είναι πάνω από 60.000 φορές πιο μακριά και ο πλησιέστερος μεγάλος γαλαξίας προς τον δικό μας, είναι πάνω από τριάντα δισεκατομμύρια φορές πιο μακριά.
NGC 5584 The brilliant, blue glow of young stars traces the graceful spiral arms of galaxy NGC 5584. Among the galaxy's myriad stars are pulsating stars called Cepheid variables and one recent Type Ia supernova, a special class of exploding stars. Astronomers use Cepheid variables and Type Ia supernovae as reliable distance markers to measure the universe's expansion rate. NGC 5584 was one of eight galaxies astronomers studied to measure the universe's expansion rate.
NGC 5584
Η αστραφτερή μπλε λάμψη των νεαρών αστέρων, ιχνηλατεί τους αέρινους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία NGC 5584. Ανάμεσα στις μυριάδες των αστέρων του, βρίσκονται παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες (Κηφείδες) και απομεινάρια από πρόσφατη έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου Ia, μιας ειδικής κατηγορίας εκρηγνυομένων αστέρων. Οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν τους Κηφείδες και τους σουπερνόβα τύπου Ia, ως αξιόπιστους δείκτες απόστασης για την μέτρηση του ρυθμού διαστολής του σύμπαντος. Για τον ίδιο λόγο μελετήθηκε επίσης ο NGC 5584, καθώς και άλλοι επτά γαλαξίες.
M82 The starburst galaxy is remarkable for its bright blue disk, webs of shredded clouds, and fiery-looking plumes of glowing hydrogen blasting out of its central regions. Throughout the galaxy's center, young stars are being born 10 times faster than they are inside our entire Milky Way Galaxy. The fierce galactic superwind generated from these stars compresses enough gas to make millions of more stars.
M82
Ο αστρογόνος γαλαξίας Μ82 χαρακτηρίζεται από τον φωτεινό μπλέ δίσκο του, τους τεμαχισμένους ιστούς νεφών και την φλογερή εμφάνιση των λαμπερών εκπυρσώσεων υδρογόνου, που ξεπηδούν από τις κεντρικές περιοχές του. Ο πυρήνας του, από άκρη σ’ άκρη, είναι το μέρος όπου δημιουργούνται αστέρες, δέκα φορές πιο γρήγορα απ’ ότι μέσα σε ολόκληρο τον γαλαξία μας. Οι ισχυροί γαλαξιακοί άνεμοι που παράγονται από την γεννεσιουργό διαδικασία, συμπιέζουν αρκετό αέριο, ώστε να σχηματισθούν εκατομμύρια επιπλέον αστέρια.
Hourglass Nebula This snapshot of MyCn18, a young planetary nebula, reveals that the object has an hourglass shape with an intricate pattern of
Hourglass Nebula
Το στιγμιότυπο από το MyCn18 (Νεφέλωμα Κλεψύδρα) ένα νεαρό πλανητικό νεφέλωμα, αποκαλύπτει σχήμα κλεψύδρας με περίπλοκο χαρακτικό στα όριά του. Τα αποτελέσματα φώτισαν το δυσνόητο φαινόμενο, κατά το οποίο ο αργός θάνατος ενός αστέρα ομοίου με τον ήλιο, συνοδεύεται από εκτίναξη της αστρικής ύλης του. Η κλεψύδρα, ενδέχεται να δημιουργήθηκε από την επέκταση δυνατού αστρικού ανέμου, μέσα σε ένα αργά εκτεινόμενο νέφος, το οποίο είναι πυκνότερο στον ισημερινό του από ό,τι κοντά στους πόλους του.
Horsehead Nebula The Horsehead Nebula is a dense cloud of gas and dust embedded in a much larger structure, and a favorite target of astrophotographers because of its unusual shape. Most previous views have been almost identical. But when seen in infrared light, it takes on a whole new appearance. Strikingly, it is nearly a negative of the visible-light view. The area above the top of the horse is bright in visible but dark in infrared, while the body of the horse shows up much brighter in the infrared compared to the visible.
Horsehead Nebula
Το Νεφέλωμα της Αλογοκεφαλής, είναι πυκνό νέφος αερίων και σκόνης ενσωματωμένο σε μια πολύ μεγαλύτερη δομή και συνιστά έναν από τους πλέον αγαπημένους στόχους των αστροφωτογράφων, λόγω του ασυνήθιστου σχήματός του. Προγενέστερες απεικονίσεις του, φαίνονται πανομοιότυπες με αυτήν, η οποία ωστόσο, όταν ειδωθεί στο υπεριώδες φάσμα, αποκτά εντελώς νέα εμφάνιση. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η σχεδόν αρνητική του όψη στο ορατό φως. Η περιοχή πάνω από το άλογο είναι φωτεινή στο ορατό φώς, αλλά σκοτεινή στο υπεριώδες, ενώ το σώμα του εμφανίζεται πολύ πιο φωτεινό στο υπέρυθρο, σε σύγκριση με το ορατό.
Hubble Ultra Deep Field The Hubble Deep Field surveys will likely be thought of as Hubble’s most lasting science legacy. These observations continue to supply a wealth of understanding about the universe as a whole, the evolution of galaxies, and other fundamental information. Of these images the Hubble Ultra Deep Field (HUDF) is a favorite. It produces a strong feeling of depth, almost vertigo, to appreciate that we are looking at nearly the entire sweep of the cosmos filled by a seemingly infinite number of immense galaxies.
Hubble Ultra Deep Field
Εικόνα του Εξαιρετικά Βαθέως Πεδίου, η οποία πολύ πιθανό να αποδειχθεί η πλέον ανθεκτική επιστημονική παρακαταθήκη του Hubble. Παρατηρήσεις σαν αυτές εξακολουθούν να παρέχουν πλούτο γνώσεων συνολικά για το σύμπαν, την εξέλιξη των γαλαξιών και άλλες βασικές πληροφορίες. Σε αυτόν τον τομέα, η εικόνα του εξαιρετικά βαθέως πεδίου από το Hubble, έχει αποσπάσει τις περισσότερες προτιμήσεις. Η αίσθηση του βάθους που παράγει και ενδεχομένως να προκαλεί ίλιγγο, μας κάνει να θεωρούμε ότι κοιτάζουμε σχεδόν ολόκληρη την έκταση του κόσμου, η οποία φαινομενικά, βρίθει απείρου αριθμού τεράστιων γαλαξιών.

– Ολόκληρη η συλλογή φωτογραφιών με περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Launch photo gallery via Hubble site (recommended) more photos and information available

ResearchBlogging.org
Periklis D. Livas (2015). Hubble’s 25th anniversary Chilon

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s